Neil Young - On the Beach (1974)

Inmiddels genoeg gedraaid voor een waardering; een heel sterk en bijzonder album. Walk on is een vreemde eend in de bijt, past niet bij de rest van het album, ook niet om contrast, afwisseling of wat dan ook te creeren, en Vampire blues doet me niet veel, maar de rest is prachtig werk met Ambulance Blues als artistiek hoogtepunt. Het enige gevaar van dat nummer is dat die steeds op repeat zet, omdat ik niet weer bij Walk on wil beginnen na Ambulance...Die tekst is ook erg bijzonder. 'You're all just pissin' in the wind'...Favoriet stukje van me.

Zoals Young zelf al aangaf, het volgt idd het schema van the needle of death van Jansch, maar het blijft met die geniale viool erbij echt een pracht-compositie. Turnstiles met dat ijle stemmetje dat zo lekker mee te blerren valt, See the Sky, Motion pictures...allemaal favorieten van me. Misschien nog wel een 5 later.

Ik herken je commentaar Vampire Bay pakt mij niet erg. Verder vind ik Walk On een heerlijk nummer. Dat is even wat meer vrolijkheid. Neil Young zet even het commentaar aan de kant wat op hem is gegeven en zingt lekker een liedje.

I hear some people
been talkin' me down,
Bring up my name,
pass it 'round.
They don't mention
happy times
They do their thing,
I'll do mine.


Het eerste couplet, hierboven even neergeplakt, gaat over het commentaar wat Neil Young kreeg in het nummer 'Sweet Home Alabama'. Neil Young heeft een aantal keer de mensen uit Alabama als symbool gebruikt voor de Ku Klux Klan (in het nummer Southern Man). Als protest hierop kwam in het nummer Sweet Home Alabam een couplet waarin Neil Young werd vertelt niet meer naar Alabam te komen. Neil rekent hier in het eerste couplet van Walk On mee af door gewoon te zingen dat het hem niet uitmaakt wat zij ervan vinden en dat hij gewoon zijn liedjes maakt.

Opmerkelijk, ik vind Vampire Blues juist één van de (vele) hoogtepunten.

I'm a vampire, baby, suckin' blood from the earth.
Well, I'm a vampire, babe, sell you twenty barrels worth.

Vind het album alleen een 'uiterst degelijk' begin hebben, in vergelijking met de nummers erna. De eerste 3 nummers kan ik, opmerkelijk genoeg, niet zomaar opzetten. Daar moet ik in de stemming voor zijn, terwijl ik de overige nummers niet vaak genoeg kan horen. Het is een gekke wereld, zeg ik dan maar.

Ja, ik heb weleens wat gelezen van de zog. 'beef' tussen Neil en Lynyrd Skynyrd. Maar ook dat de soep niet zo heet gegeten werd als ze werd opgediend. Weet je zeker dat dit fragment op Skynyrd slaat en niet op andersoortige critici? Ik geloof dat de zanger vaak een Neil Young shirt aanhad tijdens concerten, hij draagt er zelfs een op de cover van Street survivors. Young schijnt het nummer zelfs een keer te hebben gezongen op hun memorial. Ik meen zelfs ergens te hebben gelezen dat Young een nummer voor ze had geschreven, hoewel ik dat niet zo makkelijk weer terug kan vinden...

Niets minder dan Powderfinger...

En niet om dit topic vol te spammen maar ter volledigheid even een site die een en ander vrij helder weergeeft, met een paar betrouwbare, verifieerbare bronnen (een MOJO interview bijv.):

http://www.thrasherswheat.org/jammin/lynyrd.htm

Daar verwijzen ze ook naar jouw lezing, en tevens naar een alternatieve lezing waar het betreffende fragment eerder zou slaan op CSN. Dat zou ook veel beter de laatste 4 regels verklaren, die anders weinig logisch zouden zijn.

Even over het Lynyrd Skynyrd vs. Neil Young verhaal. Dat waren vrienden van elkaar, Neil schreef inderdaad 'Powderfinger' voor ze.

Ze waren het gewoon oneens, that's all.

Zojuist On the Beach weer eens even uit de platenkast getrokken. Wat blijft dit toch een mooi album. Ik ben niet een Vinyl adept maar dit soort platen is op vinyl het mooist. Die kleine knisper op de achtegrond tussen de nummers ....... zucht

Er zijn goede argumenten te geven waarom muzikanten de baas zouden moeten zijn over hun eigen muziek, zonder bemoeienis van platenmaatschappijen en andere geldwolven. Dat hoeven we Neil Young niet te vertellen.

Er zijn ook goede argumenten te geven waarom artiesten hun eigen muziek het beste kunnen loslaten als ze het eenmaal met de rest van de wereld hebben gedeeld, en zich zo weinig mogelijk moeten bemoeien met wat er met hun muziek gebeurt.

In die laatste categorie: de beslissing van Neil Young om de cd-release van On the Beach jarenlang tegen te houden, omdat hij blijkbaar zelf niet zo’n hoge pet op had van het album. Domme beslissing, Shakey, want deze plaat hoort bij de absolute hoogtepunten van zijn oeuvre.

De eerste opnamen voor de plaat werden gedaan met wijlen producer David Briggs, volgens velen de beste Neil Young-producer en medepionier van alle generaties Crazy Horse-herrie. Briggs zou bij de latere opnames afwezig zijn, eerst door ziekte, en daarna omdat hij woest was dat Young gewoon doorging met opnemen tijdens zijn afwezigheid.
De rest van de sessies waren een informele aangelegenheid, waarbij Young samenwerkte met diverse muzikanten. De meest in het oog springende is een excentrieke countryviolist genaamd ‘Rusty Kershaw’, die behalve muziek ook de liner notes toevoegde, en de drug of choice voor deze sessies bereidde: wietsnoepjes van gestolde honing.
Volgens de verhalen waren de muzikanten tijdens de opnames constant knetterstoned, en dat is hoorbaar: dit is duidelijk de hasjplaat van Neil Young, net als dat Tonight’s the Night de zuipplaat was.
(Hoewel On The Beach waarschijnlijk te intens is om zelf een jointje bij op te steken)

Aan het begin is er niet zo veel bijzonders aan de hand: de plaat begint vrij conventioneel met Walk On, dat niet had misstaan op After The Goldrush of Harvest. Prettig pop/rock-liedje, met een typerend mysterieus refrein in de beste Neil Young-traditie:
‘Baby that’s hard to change/ I can’t tell them how to feel/ some get strong, and some get strange/ sooner or later it all gets real/ walk on’
Het tweede nummer, See the Sky About to Rain, lag al een tijdje op de plank (zie de versie op Live At Massey Hall). Op zich best een goed liedje, maar het hier gekozen arrangement van kitscherige elektrische piano en zeikerige zang was geen goed idee.
Na dit aardige begin wordt het niveau enige procenten opgeschroefd: op de rest van de plaat blijft alleen nog het gemakzuchtige Vampire Blues onder topniveau hangen.

Revolution Blues roept bij velen akelige gevoelens op, door het sfeertje van moordlustige hippies a la Charles Manson (een goede kennis van Young, de connectie wordt voldoende uitgediept in bovenstaande berichten van andere gebruikers).
Toch is het nummer vooral een heerlijk lawaaierige, de pan uit swingende rocksong. Bovendien, hoe veel liefde we ook voelen voor de ritmesectie van Crazy Horse, het is toch heerlijk om Young af en toe met een echte drummer te horen spelen (Levon Helm in dit geval).

For The Turnstiles is dan weer een kalm, minimalistisch akoestisch liedje, maar van een intensiteit die meteen bij de strot grijpt: makkelijk één van Youngs beste liedjes, en ook tekstueel weer een vervreemdend hoogstandje:
‘You can really learn a lot that way/ it will change you in the middle of the day/ although your confidence may be shattered/ it doesn’t matter…’

Het titelnummer beweegt zich door redelijk voorspelbare bluesprogressies, maar hier is de balans van slepende gitaren, hoekige bas en exotische percussie de perfecte achtergrond voor Youngs desolate bespiegelingen:
‘I need a crowd of people/ but I can’t face them day to day.’

Met het beurtelings romantische en eenzame Motion Pictures laat Young ons nog wat verder wegzakken in het moeras van zijn onderbewustzijn, om af te sluiten met een van zijn bijna onomstreden meesterwerkjes: Ambulance Blues.

Dit nummer wordt voortgedreven door een akoestische gitaarpartij die zo los en onregelmatig is dat je het klungelig zou kunnen noemen, als het effect niet juist is, dat juist hierdoor elke noot zich je oren binnenhamert met een noodzaak en passie die even indrukwekkend als schrikbarend is. Elke noot is raak.
Violist Rusty Kershaw duelleert overtuigend met de gitaren, naar verluid zonder het nummer voor de opnames ook maar te hebben gehoord.
Over die begeleiding laat Young zijn meest absurde gedachtes de vrije loop. Er ontstaat een verhaal waarin niets duidelijk is maar in alles sluimert betekenis:
‘So all you critics sit alone/ you’re no better than me from what you’ve shown/ with your stomach pumps and you’re hook and ladder dreams/ we can get together for some scenes...’

Tsja, wat moet ik daar nog op zeggen?
Dit is een grootse Neil Young plaat. Misschien zelfs zijn beste, hoewel ik persoonlijk een lichte voorkeur heb voor Everybody Knows This Is Nowhere, omdat die iets constanter is in kwaliteit.

Die honeyslides werken niet. Ik heb zelfs die opname waarop hij uitlegt hoe het werkt erbij genomen.

Maar mooie en prettig te lezen recensie, top.

Waarschijnlijk omdat je bij het bakken de werkzame stof eraf fikt. Ik denk, dat als je het alleen heel fijn maakt en het niet bakt en dat door de warme honing roert het beter gaat. Maar dan nog, THC hecht zich aan vet, en tot in hoeverre dat aanwezig is in honing is maar de vraag (blijft tenslotte bijenbraaksel). Mij lijkt het eerder geschikt om de niet zo fijne smaak van wiet (of erger nog, hasj) weg te poetsen.

Overigens is voor mij de 'echte' On the Beach kant twee. Walk on en Turnstiles waren al opgenomen ten tijde van Tonight's the Night (hij staat zelfs op de acetate) See the Sky is een overblijfsel uit 70-71.

Mmm ik geloof jullie maar op je woord hier, want jullie kennen je Neil Young wel en ik houd zelf niet zo van honing . Bedankt voor het compliment Stijn

We got twenty five rifles, just to keep the population down -

Ben Neil Young weer aan het herontdekken en wat mij opvalt, iets wat ik overigens al wist, is dat het toch verdomd lastig is om een beste Young plaat te noemen. In de jaren '70 kwam hij met de ene klassieker na de andere. On the Beach behoort zonder moeite tot de top3. De intensiteit is zo voelbaar en werkelijk schitterend.

The world is turning, I hope it don't turn away..

Voor de goede orde, de bootleg waar Stijn en ik het over hebben (waar Neil zijn fans het recept voor Honeyslides geeft) is een concert uit mei 1974. Na een concert van Ry Cooder kwam Neil toen het podium opgelopen om daar wat van zijn nieuwe nummers te spelen. Het resultaat, de bootleg Citizen Kane, Junior Blues (naar de aankondiging voor een akoestische versie van Pushed It Over The End, die hij later dat jaar met CSNY elektrisch zou spelen) is misschien wel de beste (Neil Young) bootleg ooit. Niet alleen geeft het een uniek inzicht in hoe de nummers live klonken toen ze net af waren, maar gewoon vanwege de unieke setting. Het feit dat er iemand in de zaal zat die een taperecorder bij zich had én dat het hem/haar lukte om een opname te maken van behoorlijk goede kwaliteit is zeer bijzonder.

Bovendien speelt hij naast een keur aan nummers van dit album (denk aan Ambulance Blues, On the Beach en Motion Pictures, maar ook Revolution Blues) ook vroege versies van Pardon my Heart en Long May You Run en het zeldzame Greensleeves. Daarnaast is hij zeer spraakzaam en goed voor een paar memorabele quotes, waaronder dus het recept voor Honeyslides.

De complete setlist:

Pushed it over the End
Long May You Run
Greensleeves
Ambulance Blues
Helpless
Revolution Blues
On The Beach
Roll Another Number
Motion Pictures
Pardon My Heart
Dance, Dance, Dance

Echt een musthave!

Als ik een pagina terug lees, moet ik musician en devel-hunt toch bijtreden. Met On the Beach kan ik ook niet veel aan; ik ben hem momenteel aan het beluisteren en ga het na x aantal luisterbeurten toch verlagen met een halve ster. Als oom Neil in het slop zat t.t.v. dit album, en dit zich weerspiegelt in zijn muziek van die tijd, allemaal goed en wel, maar dat wil daarom niet zeggen dat hij heel zijn album moet vol janken (of albums, ik weet het niet - de rest uit deze periode ga ik misschien ook nog 's beluisteren). Hij heeft al geen mooi timbre op zich, als hij dan nog 's zijn beste zagestem gaat opzetten, is het hek helemaal van de dam.

Aan een kant hoor ik zijn pijn en moet ik toch enigszins respect hebben voor het feit dat Neil met zo'n album(s) durfde afkomen na het succes van Gold Rush en Harvest, maar aan de andere kant laat het me grotendeels koud. Ambulance Blues blijft wel het beste wat hierop staat en staat me het minst tegen van heel het album, toch één van Neil's betere. Maar voor de rest snap ik toch niet hélemaal hoe deze aan een 4,19 is geraakt. 3*

Ter compensatie staat het magistrale Everybody knows this is nowhere al weer geruime tijd op 1 in mijn top 10. Al was het alleen om Neil te herinneren aan betere tijden.............

Van de 5 albums die ik van de man heb (EKTIN, ATGR, Harvest, On the Beach, Zuma) vind ik die ook de beste. Deze is dus de minste.

Bij 'opvolger' Tonight's the Night kan ik mij voorstellen dat Neil's pijn en verdriet een bepaald gevoel van luistergenot in de weg zit. Daar heb ik namelijk op die plaat ook last van. Maar hier ligt het er mijn inziens niet zo dik bovenop. On the Beach is veel meer dan een rouwplaat. Het weet frustratie, zelfreflectie en desolaatheid op een onstuimige zomersdag te combineren.

Tonight's The Night weet het jankgehalte op deze plaat inderdaad enórm te relativeren, ja.

Tonight's the Night werd (grotendeels) in 1973 al opgenomen, toen waren de wonden nog verser.

En het resultaat ook mooier!

Ik ben bepaald geen Neil Young fan. Ik kon van dit album goedkoop de Vinyl Replica CD remastered krijgen en vond het artwork mooi.
Nou, toch maar eens proberen dan. En verdomd: dit is een prima blues/rock album geworden. Treurnis leidt inderdaad vaak tot goede muziek. Ik had dit niet gedacht, maar ik vind een album van Neil Young echt goed.

"ik ben bepaald geen NY fan". Het màg natuurlijk...


Ik begrijp dan weer niet dat HEEL DE WERELD geen fan is van de beste rocker allertijden, maar ja, wie ben ik nu ook alweer??

Een man met enorme hang naar vroegere tijden, jawel, een nostalgicus die het vandaag niet vaak meer "hoort".

Kanjer en een DIJK van een album, samen met Zuma, Everybody Knows This Is Nowhere, After The Goldrush en Harvest zijn allerbeste!

Het wordt nog wel iets met West

HIj gaat de goede richting uit.... dàt in elk geval!

Welke richting is dat?

Blankenberge, Oostende, Katwijk, Scheveningen... als je de hoes wat volgt...

Ah: we gaan richting the Beach begrijp ik.

Scoort hier bijna net zo hoog als Harvest en dat vind ik moeilijk te begrijpen.
De goeie nummers zijn. Walk On, See the sky en Revolution Blues. Dat laatste zeker door de ritmesectie van de Band die natuurlijk wel nog wist hoe je ritmisch een beetje pit in een song moestop leggen.
Het lijkt verdorie wel of er in sommige nummers sprake is van een te vroeg ingenomen slaappil door Young en de begeleiding. Wat sukkelt dat Vampire Blues bijvoorbeeld sloom voort. For the turnstiles idem dito. Motion Pictures....pfff.
Ambulance Blues is dan wel weer een nog redelijke afsluiter. Maar als geheel doet Young me On the Beach denken aan iemand die zich met te zware bepakking door een diepe modderpoel aan het worstelen is:
Vermoeid, vreselijk gebukt.

Nu gauw verder met Silver& Gold, die bevalt me echt beter.

In zo'n periode in zijn leven zat Neil ook ten tijde van de opnames van dit album. Zelf vind ik het album wel de moeite waard (4*),, maar ik vind wel dat hij door veel mensen overgewaardeerd wordt. Zeker als je vergelijkingen gaat maken met andere albums van Neil. En die verschillen in de loop der periodes ook nogal behoorlijk.