Neil Young - On the Beach (1974)

Vandaag ook die BBC docu gezien, Don't Be Denied, erg interessant. Mensen bekritiseerden Neil om Harvest, hij zou de mensen geven wat ze wilden, dat is echter niet waar, hij volgde gewoon de muse en kwam op Harvest uit, samenloop van omstandigheden. Na zijn debuut was EKTIN ook heel anders, eigenlijk alles dat niet in Neil Young zat, zat wel in EKTIN. Die verandering beviel hem wel en dat is hij dus blijven doen: wat hem interessant lijkt en wat de omstandigheden brengen. Dus ja, dan zet hij Stills aan de kant in 76 en dat doet soms pijn, maar hij is wel een pure muzikant, alles draait om de muziek en de mensen die hem kennen begrijpen dat ook. Zo ook met dit album, dit is een culminatie van alles wat daarvoor is gebeurd. Het was niet wat de mensen verwachtten, maar wel fucking briljant. Rauwe emotie, ijzersterke teksten, etc.

En die harmonica op Ambulance Blues... WOW. Ben blij dat ik het ooit eens live heb mogen meemaken (in 2008).

....eh nee, heb ik toch ook niet gezegd?........ben het verder niet met je eens, en ga mee met Stijn ; ik houd ook van 'the rough edge' op On the Beach.

ik heb nogal wat Young-liefhebbers op hun tenen getrapt door On the beach en Tonight's the Night minder goeie platen te vinden.
Over de teksten heb ik het niet gehad. Mooie regels zijn er zeker.
Neil Young heeft nou eenmaal meerdere gezichten. Ik hou van de rustige country-stijl zoals op Harvest, maar ook het ruigere werk. Maar dan toch meer zoals op Everybody knows this is nowhere.
De sloomheid van Ambulance Blues boeit me niet, ondanks de interessante tekst.
Ik denk dat ik maar eens achter After the Goldrush aan ga. Ken ik heel goed van vroeger toen hij grijs gedraaid werd in mijn vriendenkring net als Harvest. Dat waren zijn grootste succes-albums. Maar ook dat is natuurlijk geen reden om ze beter te vinden

Je hebt niemand op de tenen getrapt volgens mij, Bertus. Er is alleen een grote groep het niet met je eens, maar dat moet toch kunnen?

Auw, net weer een keer sandalen aan

'Tuurlijk mag jij Bertus vinden wat je vindt, en mijn tenen zjn zo lang niet, maar ik ben van mening dat iemand die voornamelijk Harvest als Young's beste beschouwt, eigenlijk geen die-hard Young liefhebber is. Maar dat hoeft ook niet natuurlijk.

Juist in albums als Tonight's The Night en On the Beach zit de mens achter de muzikant ; met alle emoties die daar bij horen.

Geen liedjes om het oor te plezieren, maar muziek omdat het er uit moet; de pijn, de emotie, het niet anders kunnen.
Dat raakt mij, herinnert mij aan eigen momenten met vergelijkbare emoties, doet me begrijpen wat de mens Neil Young is.

Daarnaast zijn Tonight's The Night en On the Beach belangrijke albums in de muzikantenloopbaan van Young.
Ze markeren het begin van de houding die hij vanaf deze albums altijd heeft behouden; geen concessies meer, zelf bepalen wat hij wel of niet uitbrengt.
En juist die houding maakt hem uniek binnen de muziekwereld.
Ik weet zeker dat de reden waarom hij nog zo actief is, daar ook mee te maken heeft; alleen iemand die zich niet conformeert aan wat platenbonzen denken wat goed is, alleen zo iemand behoudt de drive om ook gewoon 37 jaar later weer met een nieuw album op de proppen te komen.
Neil Young is vooral een echte muzikant, en geen popartiest.
Wie anders brengt binnen een half jaar eerst Le Noise uit, en komt straks met a Treasure.

En dan heb ik het nog niet eens over zijn betrokkenheid bij andere zaken die hem raken, zoals het gehandicapte kind, het leed van boeren, oorlog, het milieu, enz. enz.

Zo iemand mag van mij een keer een valse noot raken, of een album uitbrengen wat tegen de haren instrijkt: graag zelfs.
Ik houd van die man.....

Wat trouwens ook héél interessant is uit de Don't Be Denied documentaire is als Charles Manson ter sprake komt. We hebben dat hier ook al eens besproken, en we zijn er toen niet helemaal uitgekomen.
Neil zegt in die documentaire dat hij 'Revolution Blues' voor Crosby speelde en dat Crosby daarop zei 'don't sing about that, that's not funny'. Nog interessanter wordt het als ter sprake komt dat Manson steeds afgewezen werd door platenmaatschappijen. Neil had hem ook voorgedragen had bij zijn eigen platenmaatschappij (Reprise), die hem ook afwees. 'He couldn't handle rejection'. Je ziet en voelt op dat moment gewoon dat een soort angst, paniek en schuldgevoel boven komt bij Neil.

Vast en zeker één van de redenen waarom Neil dit album zo lang niet op cd heeft willen uitbrengen. Dat is echt heftig zeg, ik zou daar ook absoluut niet aan herinnert willen worden.

Hij had ook best talent, volgens Neil, was alleen wat wild, ik geloof dat ze wel eens samen gejamd hebben ofzo. Had nog best wat eens kunnen worden, maar ja, het liep net ff wat anders.

Dat is de ironie van het verhaal, net als de dood van Danny Whitten, de albums EKTIN, Gold Rush en Live at Fillmore East 1970 zijn echt geweldig, zo goed als Young en hij elkaar aanvullen, maar ja, dan hadden we Time Fades Away, On the Beach en Tonight's the Night niet gehad. Zo is het ook met Revolution Blues (en Ohio en talloze andere nummers).

Stijn, dan moet je eens een aantal pagina's teruggaan. Daar heb ik het zowat het hele verhaal, omtrent deze lp uit de doeken gedaan. Of moet ik mezelf gaan quoten. Ik weet best dat je veel verstand van muziek hebt, maar ga jezelf aub niet belachelijk maken. Hou het "clean"aub!

Die reactie snap ik niet helemaal, Ad.

Alle vervelende omstandigheden rondom deze plaat zijn duidelijk, maar het interpreteren van de songtekst van 'Revolution Blues' bleek toch erg moeilijk. Dat is wel wat duidelijk geworden, maar op dit precieze aspect zijn we toen niet gestoten. We waren alleen zo ver dat er een link met Manson was en dat Neil hem kende.

Wat heeft het met mezelf belachelijk maken van doen als ik deze info hier deel?

Ik geloof dat de achtergrond, reden van dit album en het pas laat op cd uitbrengen van dit album ter sprake heb gebracht op MuMe. Dat kun jezelf checken. Bovendien moet jij als eche "Youngfan", net als ik, weten, dat Neil veel moeite had met het opnieuw uitbrengen van deze lp op cd, vanwege al die toestanden, waarin deze lp is onstaan. Zeker wat betreft de teksten, waar hij op latere leeftijd niet zo trots meer op was

Ik heb hem ook ooit horen zeggen dat hij de kwaliteit van de digitale techniek niet goed genoeg vond om deze CD uit te brengen en pas vanaf de HDCD achter een CD release stond. Waarom conventionele technieken wel goed genoeg waren voor zijn andere albums is me nog steeds een raadsel.

Maar Ad, lees dan zelf ook eens terug, dan zie je dat ik ook al meerdere malen de achtergrond ter sprake heb gebracht.

Dit stukje ontbrak daarin (althans, het was minder precies in eerdere berichten), en daarom wilde ik dit delen, voor wie het interessant vindt. Het is niet zo dat ik nu voor de tiende keer hetzelfde verhaal aan het ophangen ben.

De invalshoek die Harm geeft is ook interessant, maar ik denk dat dit een soort smoesje was. Waarom werden de anderen dan inderdaad wel uitgebracht?

De vier (of zes) CD's waarom het ging waren niet de meest populaire, te weten JTTP, TFA, OTB, Stars 'n Bars, Hawks n Doves en Re-ac-tor.

De rest (bij Reprise) is allemaal rond 89 op CD uitgebracht en tot 92 was Neil nog behoorlijk into digitaal, daar stapte hij na Harvest Moon vanaf (hoe zinnig dat is weet ik niet, wan qua resolutie komt de beste analoge tape maar tot 13 bit, in digitale termen gesproken) en rond 95 (toen zijn die zes dus geremasterd) ontdekte hij de HDCD, Mirror Ball is ook een HDCD en alle CD's daarna ook. Waarschijnlijk raakte hij vanaf dat moment geïnteresseerd, of geobsedeerd door steeds betere AD conversie en bleven ze maar op de plank liggen tot ze in 2003 alsnog uitkwamen, op TFA en TJJP na. Van die vier kwamen er ook DVD-A's uit, die trend zette zich voort vanaf Greatest Hits (met bonus DVD 24bit/96kHz).

Dus initieel werden ze niet uitgebracht vanwege gebrek aan populariteit (Hurricane staat ook op Decade, evenals Star of Bethlehem, Walk On en For the Turnstiles), later niet omdat hij wachtte op betere techniek, zoals met NYA Vol.1 ook het geval was. TFA en JTTP zijn door problemen met bronmateriaal en mastering op de plank blijven liggen. Stond ooit een heel interessant artikel op sidestreetrecords, maar die site bestaat niet meer. TFA is geloof ik on the fly gemasterd, direct to disc, in plaats van dat er multi-track masters zijn gemaakt. JTTP bevat audio van TV opnames, multi-tracks (van CSNY concerten uit 1970), opnames in de schuur van Neil, van albums van andere artiesten, waaronder Pet Sounds van The Beach Boys (waar ie hij vast geen masters van had), en om dat mooi uniform te laten klinken is ook lastig.

De tijd zal het leren.

Beste Stijn, dit vind ik nou wel een hele subjectieve mening. Op deze manier kun je wel door blijven babbelen, maar luister nou nog eens heel goed naar de teksten. Plaats ze in het tijdgewricht en wat er o.a met Sharon Tate gebeurde. Ik zou daar achteraf ook niet zo blij mee zijn, ondanks dat de muziek, op zich goed was.

Dat het vooral om Neil's vervelende herinneringen bij deze plaat gaat lijkt me duidelijk. Ik zeg dan ook juist dat ik aan Neil's argument wat betreft geluidskwaliteit niet al te veel waarde hecht(al is Neil natuurlijk wel een audiofiel).

Wat misschien handig is om even te vermelden: Neil leerde Manson in 1968 kennen (in 'Sugar Mountain' zat ook al een kleine verwijzing naar hem), en in 1969 vonden o.a. de Tate en LaBianca moorden plaats. Vóór deze moorden had Neil hem dus aangeraden bij zijn platenmaatschappij. Dit is waar ik aan refereerde in bovenstaande berichten.

De opnames van On the Beach begonnen in eind 1973. De vraag is schetst Neil een beeld van de Mansonpraktijken als metafoor om af te geven op zijn omgeving, of durfde hij het nu pas aan om een reactie op Manson te geven (die in april 1971 werd veroordeeld), of kwam door zijn turbulente persoonlijke situatie dit ook weer bovendrijven? Ik denk van alles een beetje.

Op After the Gold Rush of Harvest zou 'Revolution Blues' bovendien compleet uit de toon vallen, en je gaat een tekst als deze ook niet schrijven als Manson nog vrij rondloopt. Ten eerste vond Neil hem best aardig (maar wel 'spooky'), en ten tweede wil je ook niet zelf om zeep geholpen worden.

Om inhoudelijk wat dieper op de tekst in te gaan, ik vond deze quote op Wikipedia: ''on August 16, the sheriff’s office raided Spahn Ranch and arrested Manson and 25 others, as "suspects in a major auto theft ring" that had been stealing Volkswagens and converting them into dune buggies.'' De tekst zit bomvol met dit soort dingen.

Ik vind het in ieder geval één van Neils allerbeste (en meest gewaagde) teksten ooit. Niets in deze tekst staat er zonder reden in, alles betekent iets. En dan staan er nog zeven nummers op. Wát een album!

Als er iets is waar je vooral niet teveel aandacht moet besteden bij Neil's liedjes zijn het wel de teksten. Dat eeuwige proberen te doorgronden van die liedjes, 'what is the colour when black is burned', goh, wat zou dat betekenen? En wie is die cowgirl eigenlijk?

Dat gaat een beetje ten koste van mijn luisterplezier, net als al die types die maar kabeltjes van honderden euro's kopen om het allemaal NOG beter te laten klinken, dan ga je voorbij waar het over/om gaat. Zie het als poëzie zonder betekenis, het hoeft niks te betekenen om mooi te zijn. Bovendien is Neil Young als persoon ook veranderd, hij zei in die docu Don't be Denied dat hij niet eens meer wist wie die jongen was die die liedjes schreef. En daarmee verandert de betekenis van een nummer ook.

Homegrown is misschien wel het beste voorbeeld, aanvankelijk ging het over wiet, nu over biologisch gekweekte groente. Dat je in grote lijnen weet waar een lied over gaat, tot daar aan toe, maar dat je van elk woord probeert te ontleden wat het betekend, dat lijkt me niet de bedoeling. Dat heeft Neil ook niet zo bedoeld, de meeste teksten zijn cryptisch, of ronduit fantasie. Ik bedoel, die man heeft een liedje geschreven over dat hij heeft zitten blowen met een alien. Andere keren gebruikt hij tekst om een plaatje te creëren, zoals in Pocahontas. Neil Young schildert met woorden, soms abstract, soms realistisch, soms impressionistisch. Laten we nu vooral genieten van het resultaat.

Overigens had Neil Young het enorm naar zijn zin toen hij deze plaat maakte, er was volop wiet aanwezig (honeyslides), hij had goed mensen om zich heen (Ben Keith en Rusty Kershaw) en kon uitgebreid zijn verdriet verwerken, Time Fades Away en Tonight's the Night, dat waren veel droevigere aangelegenheden.

Neil Young schreef Sugar Mountain al in 65, op zijn 18e, daar kan dus nooit een referentie naar Manson in zitten. De tekst is ook zo goed als ongewijzigd gebleven. De vroegste opname die ik heb is uit 65 (Elektra Demo's).

Concreet gezien was dat het staartje van de TTN periode (Walk On en Turnstiles). Het 'hart' van dit album, is kant twee. Het album is nooit bedacht, maar ontstaan, uit verschillende sessies:
Neil Young Discography - neilyoung.com
Neil Young Discography - neilyoung.com

Borrowed Tune van TTN is later opgenomen dan Walk On en Turnstiles. Ik bedoel maar.

''In the lyric (with the Barkers and the colored ballons) Manson stayed at the Barker ranch as a hideout in the desert. Manson was in prison with Al Karpis who was a member of the Ma Barker gang. That was their same hideout back in the 1930s.''

Heb de Electra demos nog eens beluisterd, daar zit deze lijn al in inderdaad. Manson zat van 1960 t/m 1967 ook al eens vast. ''It was during this time that he befriended the infamous Alvin "Creepy" Karpis, former member of Ma Barker's gang. After Karpis taught Charles Manson to play the steel guitar, Manson became obsessed with making music.''

Het zou kunnen dat Neil dit al heeft geschreven toen hij Manson nog niet persoonlijk kende. Het zou ook kunnen dat het om de letterlijke betekenis van 'Barker' gaat.

Verder is het met songteksten altijd een kwestie van twee hermeneutische posities. Of je probeert de intenties van de maker te achterhalen (wat als behoorlijk 'not done' wordt gezien sinds Roland Barthes), of je geeft je eigen interpretatie aan een tekst. Ik ben vaak benieuwd naar beiden, en vind het interessant om teksten met een boeiende inhoud te ontleden. Wat dat betreft is On the Beach daar uitermate geschikt voor.

Mij lijkt de betekenis van 'barker': 'klantenlokker op een kermis' eerlijk gezegd waarschijnlijker gezien de rest van de tekst. De link naar Manson komt op mij over als een toevalligheid(je).

Ja, die betekenis past er absoluut in. Met de latere geschiedenis in het achterhoofd ga ik toch denken van 'zou hij ook...'.

Mijn favoriete Neil Young die ik tot nu toe gehoord heb, vooral de laatste 3 nummers zijn bloedmooi.

Dit album staat tweede in de blues toplijst. Ik kan dit met de beste wil van de wereld toch geen bluesalbum noemen. Prachtig album van ome Neil, maar Blues...???

....verklaar.....waarom niet?

Wat is volgens jou dan wel blues?

Ik vind dit ook geen blues, maar als er in de titel blues staat wordt dat blijkbaar klakkeloos overgenomen. Robert Johnson, Big Bill Broonzy, e.d., dat is blues. En nu wil ik eens een keer geen Rory Gallagher en Cream horen, da's geen blues.

Rory Gallagher heeft wel dusdanig veel bluesinvloeden dat je daar best van mag spreken wat mij betreft. Maar het is idd geen echte pure blues. Het is zeg maar blanke gitaarblues. Wat Rory Gallagher maakte is eigenlijk vooral Bluesrock. Joe Bonamassa, Walter Trout horen daar ook bij. Eric Clapton heeft geregeld echte blues gemaakt, zoals bijvoorbeeld op From The Cradle. Cream is idd vooral bluesy en dat is niet hetzelfde. Eric Clapton is natuurlijk wel een gitarist die blues een warm hart toedraagt en dat vaak in zijn spel heeft zitten.

Gilmour werd ook wel eens een bluesgitarist genoemd. Maar omdat hij blue notes gebruikt, wil dat toch niet zeggen dat hij ook blues maakt. Ook niet bluesy voor mijn gevoel.

Cuby maakt blues. Luther Allison. Robert Cray veelal (vooral op het prachtige Some Rainy Morning, meer soulblues eigenlijk). Maar er zijn maar weinig pure blues muzikanten. Robert Johnson is er daar idd een van.

Dit album is gewoon een singersongwriter/rock album. Dat hij af en toe her en der wat bluesy is, dat is prima. Maar nergens hanteert hij het bluesschema. Neil Young maakt geen blues.

Neemt niet weg dat dit een prachtig album is.

Bluesrock inderdaad, dat is toch vrij anders dan echte blues. Clapton wil graag een echte bluesman zijn, maar hij is het toch niet helemaal.

On the Beach is echter zelfs geen bluesrock, zoals Rogyros eigenlijk ook al zegt.

Bluesrock is idd geen echte pure blues, maar het is natuurlijk wel erg nauw verwant eraan. Zolang je het bluesschema aanhoudt, is het eigenlijk echte blues. Niet zoals Robert Johnson het maakte, maar goed, het gaat natuurlijk in eerste instantie om dat schema.

On The Beach is idd zeker geen bluesrock. Het heeft gewoon niets met blues te maken. Ik kan er overigens daardoor niet minder van genieten!

Misschien wordt dit album wel als blues ervaren doordat het woord blues in de titel van drie nummers op dit album voorkomt.. Wie weet.

Geen blues, maar vind Ambulance blues toch wel één van Young's beste 'ballads' die hij tot nu toe in zijn leventje heeft geschreven/ produced. Overigens heeft Harvest lang in mijn top 10 gestaan, maar nu dan verwisseld met dit album. Geweldige songs, mooie teksten en heerlijk gezongen.

Ambulance Blues is idd een prachtig nummer. Dat ben ik met je eens, IntoMusic!
Gewoon een prachtig album.