Neil Young - On the Beach (1974)

dank je !

Scheelt weer veel 'tikwerk'). Kan me hier wel min of meer in vinden. Voor degenen die het anders zien/horen: zelf weten .

idd Walk on is ook niet mijn favoriet, maar de rest vindt ik toch juweeltjes.
En smaken verschillen

'Walk On' is misschien niet zo'n hoogvlieger, beetje vlakjes zelfs, maar alles wat daarna komt.. Tja, daar heb ik alleen maar de grootste bewondering voor, ontzettend mooi!

'Walk On' vind ik een fijne rocker met een goed riffje, en een aardige boodschap.

Het loopje van Everybody Knows, van Ryan Adams' CD Easy Tiger lijkt er wat op. Toen hij dat nummer inzette in de RAI, in 2007 dacht ik heel even dat hij Walk On ging spelen, maar helaas... (niet dat Everybody Knows geen goed nummer is).

Sorry, vind zijn stem irritant, luister nooit echt naar teksten, dan blijft er volgens mij voor mij weinig over.
On the beach is wel een mooi nummer, op het eind.
Ik begrijp wel waarom het een hoge score krijgt, maar ik kan het niet waarderen.

Hm.. In het boekje dat bij mijn CD zit, staat de harmonica niet bij instrumenten, bij het nummer 'See The Sky About To Rain'. Ik zou zweren dat ik in die song toch harmonica hoor.. Of is dit nou een hersenspinsel van mij? Zou kunnen hoor, dat het tussen de oren zit. Ik zal het nog eens moeten verifiëren.

Joe Yankee speelt harmonica, en Joe Yankee = Neil Young. Dus je hoort het goed.

Online wordt gesuggereerd dat Neil deze naam als 'overdubpersonage' op zijn eigen platen gebruikt. Op de albums van Graham Nash koos hij deze naam om contractuele problemen te voorkomen (Nash zat destijds bij Atlantic).

Het valt me steeds meer op dat "jongere fans" deze lp zo ophemelen, terwijl diegenen, die met Neil Young zijn opgegroeid, dat zeker niet zijn "beste" vinden. Hoe zou dat nou komen?
Missschien iets om lekker over door te blijven "lullen"? 'K weet het ook niet, maar zeg het me aub.

Na Déjà Vu, After the Gold Rush en als klap op de vuurpijl Harvest was Neil Young een wereldster. Hij had bovendien een nummer 1 hit te pakken met 'Heart of Gold'.

Zijn hieropvolgende tour uit 1973 werd niet door iedereen even goed ontvangen (hoewel het live album Time Fades Away nog wel goud haalde). Het grote mainstream publiek dat hij bereikt had had vervolgens ook weinig oren naar On the Beach (hetzelfde gold voor Tonight's the Night). Deprimerender, duisterder, geen hits en 'minder'/kaler geproduceerd dan Harvest.

Dat de massa afhaakt kan ik begrijpen, maar alle verhalen online doen geloven dat het niet alleen de massa was die afhaakte (al zullen er ook vast wel liefhebbers van zijn geweest). Feit is dat deze plaat vanaf het begin in de verste verte niet zo populair was als eerder werk, en mensen kennen Neil natuurlijk van 'Heart of Gold', en hier staat niet eens een hit op.

Wie afgehaakt is na Harvest heeft wellicht minder de moeite genomen om Neil nog te volgen. Misschien pas weer bij Rust Never Sleeps en later Freedom, die wel goed verkochten.

Wat ook zeker meespeelt is dat dit album pas sinds 2003 op cd verkrijgbaar is, en op vinyl werd 'ie sinds begin jaren 80 niet meer geperst. Zie er dan maar eens aan te komen, zo zonder Internet. Zelfs in bijv. 1999 hadden veel mensen geen Internet. Veel mensen wisten misschien niet eens van het bestaan van dit album af, of dat 'ie opnieuw uitgebracht werd in 2003.

Inmiddels zitten eerdere albums al jarenlang helemaal in het systeem (en zijn veel mensen misschien gestopt met het actief kopen van muziek?), en dat is bij jongeren niet het geval. Wij horen alles voor de eerste keer en lezen al die berichten over de heruitgebrachte Neil Young albums die na al die jaren nu wél goede recensies krijgen. Wij hebben geen jeugdsentiment bij Harvest, of geen herinneringen bij After the Gold Rush, én de albums liggen voor ons meteen klaar. Wij hebben geen 30 jaar hoeven wachten.

Voila, mijn theorie. Een poging om dit fenomeen in z'n algemeenheid te verklaren, want dit zal niet voor iedereen opgaan natuurlijk.

De naam Joe Yankee vind ik bij 'See The Sky About To Rain' wel terug, Stijn, maar naast zijn naam staat "Harp". Het zal wel een drukfout wezen?

Ik vind je stuk helemaal kloppen. Feiten en alle toegevoegde info. En, Stijn, neem van mij aan dat ik op de dag van release elke reguliere lp van Neil thuis had. Maar dat dat laat onverlet dat ik nog steeds met de vraag blijf zitten, waarom On The Beach zo opgehemeld, wordt. Dat werd indertijd echt zo niet beleefd, zelfs niet onder de Young-fans.

Harp is ook een type mondharmonica (bluesharp). Dus niet het snaarinstrument.

Overigens zijn Walk on en For the Turnstiles beiden al uit 1973 en opgenomen tijdens sessies voor Tonight's the Night. Ze staan ook op de Tonight's the Night Acetate en dat zou ook best wel eens de reden kunnen zijn dat die twee nummers wel op decade stonden terwijl Time Fades Away werd overgeslagen. De Tonight;s the Night Acetate is overigens niet te verwarren met de 'originele' Tonight's the Night uit 1973, waar de nummers in een wat andere volgorde stonden met allerlei 'raps' van Neil tussendoor.

Zie ook DIT erg interessante artikel. Als ik me niet vergis was er ook iets raars met de credits aan de hand, over de credits van OTB (op het artwork van het album TTN) staat de tekst van een onuitgebracht nummer, Florida, gedrukt.

Bedankt, Stijn! Altijd leuk om iets bij te leren, zeker van iemand van m'n eigen leeftijd! Verbluffend dat jij zoveel van muziek af weet.

ik denk dat het er ook wel iets mee te maken heeft dat On The Beach nogal wat verschilde van harvest en after the gold rush. Vooral de langere stukken op kant b zijn niet direct zo aanstekelijk als het toegankelijke Harvest. Het is misschien een cliche maar het vergt toch wat meer luisterbeurten en is wat depressiever dan eerdere platen.

dat zou ook kunnen verklaren dat bij het uitbrengen van deze plaat men wat teleurgesteld was. er staan niet echt heart of gold's en old man's part 2 op zeg maar.

ik zou ook Harvest aanraden als instapper voor mensen die Young nog niet kennen,
niet deze.

ik hou erg van de depressieve Young platen ( tonight, deze en time fades away) , ze zijn aangrijpender dan de (overigens ook prachtige) Harvest en Gold Rush.
Wat een creatieve piek toch deze man in de 1e helft van de jaren 70.......

Als Neil Young Revolution Blues niet op dit album had gezet, had Jack White het ondertussen al wel geschreven. Doet me altijd aan The White Stripes denken.

....weet niet precies waar je deze conclusie op baseert Ad.

Misschien heeft iemand die de plaat al 37 jaar in bezit heeft ,niet zo de behoefte er nog iets over te zeggen, dat kan....

Sprekend voor mijzelf: top 10 werk binnen het oeuvre van meneer Young.

De jeugd van voorheen is een andere jeugd dan die van nu. Al zijn we nog steeds dezelfde mens, komen we aan dezelfde drempel te staan, en is het tegenwoordig ook weer mode om zoals toen een baardje te laten staan. Maar de moderne tijd, de Moderne jeugd kent valkuilen die de jeugd op de vergeelde foto's niet heeft gekent.

Nog niet zolang geleden, in een documentaire op een van die 24 zenders van de publieke omroep. Stelde men dat met de komst van het internet, communicatie er niet beter op werd. We worden liever gehoord dan dat we luisteren. En wat we zeggen, kent minder risico.We stellen ons minder kwetsbaar op. En halen dus veel minder het goud binnen, dat in vriendschap kan gemijnt worden. Wat rest, zijn dus een hele hoop jongeren die hun gezelligheid delen, en hun somberheid die aan onze leeftijd kleeft in hun eigen slaap/studentenkamer verstoppen.

Maar niet alle Jongeren zijn zo gevoelig en geinteresseerd in Muziek die niet met 1 oor te begrijpen is. Ik ken helaas veel te weinig mensen in mijn omgeving die zich zo ontzettend aan de muziek verslingerd hebben. maar die jongeren die al zo gevoelig zijn voor muziek, hebben vaak ook een erg dunne huid voor de rest van het leven. En de fanatieke minnaars van deze plaat in het bijzonder.

Mag ik mezelf quoten ....april vorig jaar:

Helemaal mee eens. Ik ken die aversie jegens Harvest niet zo, maar mensen die zeggen dat het daarna ophield begrijp ik gewoon niet. Een recensent van een concert tijdens zijn huidige tour in de VS zei ook al: meer oud, minder nieuw was beter geweest. Ofwel, meer Harvest, minder Le Noise. Hier kan ik met mijn pet niet bij. Blijkbaar is meneer geen liefhebber van Le Noise, mensen als Matthijs van Nieuwkerk ook niet (verbaast me ook niks), dus serveert hij eigenlijk bij voorbaat het concert al af.

Wat ik met dit album heb is lastig uit te leggen, maar ik heb het met zijn hele oeuvre, dat droevige in zijn teksten en zang spreekt me gewoon heel erg aan. Gisteren ook weer die bootleg Citizen Kane, Junior Blues uit 1974 beluisterd en het blijven gewoon geweldige nummers. Blijf me ook altijd verbazen over het feit dat the Eagles tegen Neil zeiden dat hij zijn fans moest geven wat ze wilden. Gelukkig luisterde hij niet, anders was hij net zo'n saaie, niet vernieuwende act geworden als hen (of zijn maatjes CSN).

Meneer de recensent die jij aanhaalt, en heel zeker Matthijs van Nieuwkerk horen tot die massa.
Dat hele programma (dwdd), Matthijs incluis, heeft zich, was het vorige week?, sowieso belachelijk gemaakt toen het ging over de beste live-acts.

...ook de heren Frey en consorten horen blijkbaar dus bij de massa, of moet ik zeggen "de muziek business",, en is daarom Neil nog steeds een held, actueel en doet hij er nog toe, en zijn de adelaartjes old news and boring.

Het verschil tussen cashing in en een muzikant blijven.
Niet dat Dinosaur Sr. niet commercieel denkt, maar hij blijft zijn eigen ding doen, niemand die hem verteld wat moet en wat niet.
Zo ook On the Beach uitbrengen op het moment dat "iedereen" Harvest 2 wilde.

Ha, is dit zo? Nou, dat verbaast mij dus net niet, van die gladjekkers van The Eagles moet ik sowieso niks hebben.

Is dat een reden om On the Beach een goeie plaat te vinden?
Harvest was stukken beter, in alle opzichten: composities,productie,zang.
Ik hoor in On The Beach en Tonight's the Night een Neil Young die geen Harvest 2 maakt maar ook geen andere richting in slaat. Het zijn een beetje stuurloze platen van iemand die zoekende is en nog niet echt iets nieuws vindt.
Tuurlijk is het zoekende en en het niet commercieel uitmelken van het succes van Harvest een verdienste, maar dat daarom deze platen net zo goed zouden zijn is een argument dat niks met de kwaliteitr van de muziek te maken heeft.

Bah, die productie van Harvest is juist een groot euvel. Dan liever een spontaan, rauw geluid (waar Neil Young in principe ook bekend om staat).

Naar mijn smaak vallen de platen Night en Beach beter te pruimen aangezien ik Harvest soms tegen het, ietwat, kitscherige aan vind.

Van deze plaat, Beach, vind ik vooral sommige tekstpassages zo ontzettend mooi. Ontroerend. Neil in een eenzame periode.

''I went to the radio interview,but I ended up alone''

Of: ''I need a crowd of people,but I cant face them day to day.''

En mijn wellicht favoriete line ever:
''Though my problems are meaningless, that dont make them go away.''

Prachtige teksten.

Schitterend, ja. Ik heb hier deze ook al eens geciteerd:

Some are bound for happiness,
some are bound to glory
Some are bound to live with less,
who can tell your story?

There ain't nothing like a friend
Who can tell you you're just pissing in the wind