Muziek / Muziekgames / Musicmeters Tip Van De Week: Lejla - O Ljubavi
0
geplaatst: 16 april 2020, 22:24 uur
remcodulac schreef:
Altijd lastig, zo'n eerste cijfer. Ik denk er nog even over na (range 7,5-8,5)
Heel voorspelbaar ga ik in het midden zitten met een 8,0Altijd lastig, zo'n eerste cijfer. Ik denk er nog even over na (range 7,5-8,5)
0
geplaatst: 17 april 2020, 11:49 uur
Ik houd het op een krappe voldoende; 6.
Op het eerste gehoor klinkt het allemaal wel aardig, maar ik kom nooit helemaal lekker in het album. Er staan wat mij betreft wat te veel van die korte nummers op. Waar anderen hier dat fijn vinden voor de sfeer, doet het dus voor mij het tegenovergestelde. Daarnaast heb ik soms het gevoel dat de muziek en de stem niet helemaal lekker matchen. Daar tegenover staat dan wel weer dat ik bijvoorbeeld Me and the Devil een erg fijn nummer vind.
Op het eerste gehoor klinkt het allemaal wel aardig, maar ik kom nooit helemaal lekker in het album. Er staan wat mij betreft wat te veel van die korte nummers op. Waar anderen hier dat fijn vinden voor de sfeer, doet het dus voor mij het tegenovergestelde. Daarnaast heb ik soms het gevoel dat de muziek en de stem niet helemaal lekker matchen. Daar tegenover staat dan wel weer dat ik bijvoorbeeld Me and the Devil een erg fijn nummer vind.
0
geplaatst: 17 april 2020, 18:51 uur
Jullie hebben nog een dik uurtje voor ik de uitslag ga berekenen jongens! Het album duurt slechts 37 minuten, dus jullie hebben nog tijd genoeg om mee te doen 
2
geplaatst: 17 april 2020, 19:26 uur
Net thuis van een drukke werkdag en een real-life vrijdagmiddagborrel (uiteraard op voldoende afstand), geef me een uurtje a anderhalf en dan plaats ik het nieuwe album. Eentje waarvan ik denk dat Luigi hem al kent (al heb je er niet op gestemd).
5
geplaatst: 17 april 2020, 20:09 uur
Ons panel bestond deze week uit maar liefst 19 users, namelijk MVW, Johnny Marr, aerobag, Edgar18, jordidj1, Koenr, E-Clect-Eddy, AOVV, dumb_helicopter, divart, luigifort, Poa, Fathead, remcodulac, Choconas,VladTheImpaler, Poeha en jeroentjuhh (en mezelf)! Bedankt om Gil en Makaya een kans te geven, jongens! We hebben zo ook een nieuwe koploper in ons klassement 
1. Gil Scott-Heron & Makaya McCraven – We’re New Again: 7,434210526/19 stemmers
Kom er maar in, Edgar!
1. Gil Scott-Heron & Makaya McCraven – We’re New Again: 7,434210526/19 stemmers
Kom er maar in, Edgar!
1
geplaatst: 17 april 2020, 20:21 uur
Prima score voor de opener lijkt me. Ook goed dat we 9 cijfers achter de komma aanhouden, het kan er maar net op aankomen.
0
geplaatst: 17 april 2020, 20:22 uur
Hehehe, gewoon overgenomen van mijn Exceltab. Maar inderdaad, je weet nooit he
4
geplaatst: 17 april 2020, 21:10 uur
De gehaktballetjes zijn op, dus daar gaan we met tip nummer twee.
Normaliter zou deze tip van de week een mooie gelegenheid zijn om jullie kennis te laten maken met een fijne soulplaat (mijn favoriete muziekgenre), maar aangezien ArthurDZ ons afgelopen week al een portie soul heeft voorgeschoteld heb ik even verder gekeken. Luisterden we afgelopen week naar een recent album (zij het met een lang verleden), deze week halen we een oudje uit de kast. Een album dat uitkwam in 1974 en dat ik tot mijn persoonlijke favorieten reken. In het verleden heeft het zelfs even in mijn top tien gestaan, en ook nu nog reken ik dit tot de pak hem beet vijfentwintig beste platen ooit gemaakt. Het album heeft op deze site 189 stemmen, maar slechts één van die stemmen is afkomstig van een user die afgelopen week een stem heeft uitgebracht op Scott-Heron & McCraven. Toch denk ik dat de meeste van jullie weleens van het album gehoord hebben, en misschien ook wel bekend zijn met een aantal van de liedjes die op het album staan. We gaan deze week luisteren naar Gene Clark zijn "cocaine-fueled cult masterpiece" No Other.
https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51QJ4E0NGCL.jpg
Gene Clark was een Amerikaanse singer-songwriter die halverwege de jaren '60 samen met David Crosby en Roger McGuinn 'The Byrds' oprichtte. In de eerste jaren van The Byrds was hij de belangrijkste songwriter van de band. Helaas zorgden spanningen binnen de groep, en het feit dat Clark vanwege zijn vliegangst liever niet wilde reizen, ervoor dat hij in 1966 besloot solo verder te gaan. Die solocarrière was geen onverdeeld succes. Clark nam met veel verschillende artiesten muziek op, maar geen van zijn albums was een commerciële voltreffer. Tussendoor keerde hij zo nu en dan voor korte of langere tijd terug bij zijn maatjes van The Byrds, om toch iedere keer weer teleurgesteld de groep te verlaten of weggestuurd te worden. Gedoe met de platenmaatschappij, het uitblijven van commercieel succes en een hardnekkige drugsverslaving zorgden ervoor dat Gene Clark eind jaren '70 in de vergetelheid raakte, al bleef hij tot het einde toe muziek maken.
Niet alles wat Gene Clark heeft gemaakt vind ik even goed, maar zijn samenwerking met Doug Dilland (The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968)) en zijn soloalbums White Light (1971), Roadmaster (1972) en No Other (1974) behoren tot mijn favorieten binnen het countryrock genre. Een genre waar Gene Clark een van de grondleggers van was.
No Other is een weelderig geproduceerd album, waar de zielenpijn van Clark duidelijk in doorklinkt. Het is een album waar je voor in de stemming moet zijn. Een shot die je met mate tot je moet nemen. Ik verwacht gemengde reacties op deze plaat, en dat is wat mij betreft wel zo leuk. Verder ga ik er niet teveel over zeggen, jullie moeten er vooral je eigen mening op loslaten.
No Other is misschien niet het meest geschikte album voor een CSL-sessie maar we gaan hem wel doen. Aanstaande maandagavond om 20:30 via dit kanaal.
jordidj1 wil jij de topictitel veranderen naar: Musicmeters Tip Van De Week: Gene Clark - No Other. Thanks!
Normaliter zou deze tip van de week een mooie gelegenheid zijn om jullie kennis te laten maken met een fijne soulplaat (mijn favoriete muziekgenre), maar aangezien ArthurDZ ons afgelopen week al een portie soul heeft voorgeschoteld heb ik even verder gekeken. Luisterden we afgelopen week naar een recent album (zij het met een lang verleden), deze week halen we een oudje uit de kast. Een album dat uitkwam in 1974 en dat ik tot mijn persoonlijke favorieten reken. In het verleden heeft het zelfs even in mijn top tien gestaan, en ook nu nog reken ik dit tot de pak hem beet vijfentwintig beste platen ooit gemaakt. Het album heeft op deze site 189 stemmen, maar slechts één van die stemmen is afkomstig van een user die afgelopen week een stem heeft uitgebracht op Scott-Heron & McCraven. Toch denk ik dat de meeste van jullie weleens van het album gehoord hebben, en misschien ook wel bekend zijn met een aantal van de liedjes die op het album staan. We gaan deze week luisteren naar Gene Clark zijn "cocaine-fueled cult masterpiece" No Other.
https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51QJ4E0NGCL.jpg
Gene Clark was een Amerikaanse singer-songwriter die halverwege de jaren '60 samen met David Crosby en Roger McGuinn 'The Byrds' oprichtte. In de eerste jaren van The Byrds was hij de belangrijkste songwriter van de band. Helaas zorgden spanningen binnen de groep, en het feit dat Clark vanwege zijn vliegangst liever niet wilde reizen, ervoor dat hij in 1966 besloot solo verder te gaan. Die solocarrière was geen onverdeeld succes. Clark nam met veel verschillende artiesten muziek op, maar geen van zijn albums was een commerciële voltreffer. Tussendoor keerde hij zo nu en dan voor korte of langere tijd terug bij zijn maatjes van The Byrds, om toch iedere keer weer teleurgesteld de groep te verlaten of weggestuurd te worden. Gedoe met de platenmaatschappij, het uitblijven van commercieel succes en een hardnekkige drugsverslaving zorgden ervoor dat Gene Clark eind jaren '70 in de vergetelheid raakte, al bleef hij tot het einde toe muziek maken.
Niet alles wat Gene Clark heeft gemaakt vind ik even goed, maar zijn samenwerking met Doug Dilland (The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968)) en zijn soloalbums White Light (1971), Roadmaster (1972) en No Other (1974) behoren tot mijn favorieten binnen het countryrock genre. Een genre waar Gene Clark een van de grondleggers van was.
No Other is een weelderig geproduceerd album, waar de zielenpijn van Clark duidelijk in doorklinkt. Het is een album waar je voor in de stemming moet zijn. Een shot die je met mate tot je moet nemen. Ik verwacht gemengde reacties op deze plaat, en dat is wat mij betreft wel zo leuk. Verder ga ik er niet teveel over zeggen, jullie moeten er vooral je eigen mening op loslaten.
No Other is misschien niet het meest geschikte album voor een CSL-sessie maar we gaan hem wel doen. Aanstaande maandagavond om 20:30 via dit kanaal.
jordidj1 wil jij de topictitel veranderen naar: Musicmeters Tip Van De Week: Gene Clark - No Other. Thanks!
0
geplaatst: 17 april 2020, 21:27 uur
Mooi Edgar! En inderdaad, een album dat ik enkel van naam ken. De liedjes die Gene voor The Bryds schreef vind ik wel altijd erg tof dacht ik, dus ik CSL maandag zeker mee!
0
geplaatst: 17 april 2020, 21:58 uur
De hoes ken ik, nu de inhoud nog. De referenties (Crosby, Byrds) zijn normaliter niet echt mijn ding maar het stuk van Edgar maakt me toch benieuwd. Ik zal 'm er eens (digitaal) opleggen de komende dagen...
1
geplaatst: 18 april 2020, 09:38 uur
Erg mooi album, ik heb m een nog niet zo heel lang in huis (op cd). Strength of Strings is mijn favoriet.
Ik heb het album op 4* staan. Dus dat zou een 8 inhouden
Ik heb het album op 4* staan. Dus dat zou een 8 inhouden
0
geplaatst: 18 april 2020, 09:40 uur
MVW schreef:
De hoes ken ik, nu de inhoud nog. De referenties (Crosby, Byrds) zijn normaliter niet echt mijn ding maar het stuk van Edgar maakt me toch benieuwd...
De hoes ken ik, nu de inhoud nog. De referenties (Crosby, Byrds) zijn normaliter niet echt mijn ding maar het stuk van Edgar maakt me toch benieuwd...
Omdat hij samen met o.a. Crosby halverwege de sixties een band oprichtte wil niet gelijk zeggen dat ze qua sound direct op elkaar lijken
1
geplaatst: 18 april 2020, 10:19 uur
vigil schreef:
Omdat hij samen met o.a. Crosby halverwege de sixties een band oprichtte wil niet gelijk zeggen dat ze qua sound direct op elkaar lijken
(quote)
Omdat hij samen met o.a. Crosby halverwege de sixties een band oprichtte wil niet gelijk zeggen dat ze qua sound direct op elkaar lijken
Zeker niet maar veelal weet je op basis van dergelijke referenties wel in grote lijnen wat je kan verwachten en ook Edgar's beschrijving draagt daar natuurlijk aan bij. Maar ben gewoon met een schone lei begonnen hoor want af en toe zitten er toch parels in hoeken waar je het normaal niet zo zoekt. Zo zijn positieve uitzonderingen voor mij binnen die grote lijnen o.a. Townes van Z., Johnny C. en Bill F(ay). Daarom was ik ook benieuwd want een extra positieve uitzondering is altijd welkom natuurlijk!
Anyway, heb 'm gisteravond voor het eerst beluisterd en snap het hoge gemiddelde op de site wel want mij beviel het ook zeker. Wat dat betreft is het topic al geslaagd want zou dit soort plaatjes anders niet zo snel op het spoor komen (al kende ik de naam/hoes al wel).
1
geplaatst: 18 april 2020, 10:57 uur
MVW schreef:
Zo zijn positieve uitzonderingen voor mij binnen die grote lijnen o.a. Townes van Z., Johnny C. en Bill F(ay). Daarom was ik ook benieuwd want een extra positieve uitzondering is altijd welkom natuurlijk!
Alle drie de artiesten die je aanhaalt luister ik graag. Townes van Zandt staat zelfs in mijn top tien favoriete artiesten. Op basis daarvan zou dit je misschien ook wel moeten liggen. En aan het stukje hierboven te zien vind je het volgens mij wel wat Zo zijn positieve uitzonderingen voor mij binnen die grote lijnen o.a. Townes van Z., Johnny C. en Bill F(ay). Daarom was ik ook benieuwd want een extra positieve uitzondering is altijd welkom natuurlijk!
0
geplaatst: 18 april 2020, 10:58 uur
Me even opnieuw in de rij zetten...
-24/04: Aerobag
-01/05: Johnny Marr
-08/05: ranja
-15/05: Koenr
-22/05: jordidj1
-29/05: Choconas
-05/06: DjFrankie
-12/06: luigifort
-19/06: hoi123
-26/06: divart
-03/07: west
-10/07: AOVV
-17/07 Snoeperd
-24/07 VladTheImpaler
- 31/07: Arrie
- 07/08: Cervantes
- 14/08: Gretz
- 21/08- Barney Rubble.
- 28/08: sj0n88
- 04/09: MRDammann
- 11/09: Marty McFly
- 18/09: Fathead
- 25/09: Poek
- 02/10: remcodulac
- 09/10: Grafmat
- 16/10: Edgar18
- 23/10: ArthurDZ
-24/04: Aerobag
-01/05: Johnny Marr
-08/05: ranja
-15/05: Koenr
-22/05: jordidj1
-29/05: Choconas
-05/06: DjFrankie
-12/06: luigifort
-19/06: hoi123
-26/06: divart
-03/07: west
-10/07: AOVV
-17/07 Snoeperd
-24/07 VladTheImpaler
- 31/07: Arrie
- 07/08: Cervantes
- 14/08: Gretz
- 21/08- Barney Rubble.
- 28/08: sj0n88
- 04/09: MRDammann
- 11/09: Marty McFly
- 18/09: Fathead
- 25/09: Poek
- 02/10: remcodulac
- 09/10: Grafmat
- 16/10: Edgar18
- 23/10: ArthurDZ
1
geplaatst: 18 april 2020, 12:14 uur
Een 8 voor Gene. Niet wereldschokkend, wel een prettig plaatje (ook om thuis bij te werken).
Gil Scott-Heron zou een 6 hebben gekregen.
Gil Scott-Heron zou een 6 hebben gekregen.
1
geplaatst: 19 april 2020, 12:12 uur
Begin nog wat twijfelachtig, maar het middenstuk zijn bij momenten erg sterke en aangrijpende composities. Voor mij zeker iets om opnieuw te beluisteren. Ik vermoed dat dit zeker nog verder kan groeien: 7.8
1
geplaatst: 20 april 2020, 08:53 uur
De tweede luisterbeurt zit er (bijna) op. dumb_helicopter en ik hebben geen grote overeenkomsten in smaak maar dit is één van de gebieden met overlap. Ik zit ook tussen 3,5 en 4 sterren te wiebelen maar dan net iets meer 4* dus dan kom je ook op 7,8 uit. Mss dat er in de loop van de week iets bijkomt.
Favorieten: nog geen uitgesproken favorieten want het is een vrij consistente plaat maar de nummers beginnende met een S hebben voorlopig een streepje voor.
Favorieten: nog geen uitgesproken favorieten want het is een vrij consistente plaat maar de nummers beginnende met een S hebben voorlopig een streepje voor.
2
geplaatst: 20 april 2020, 12:00 uur
Maandagavond, CSL-MusicMeter avond! Vanavond staat de tip van Edgar18 op het programma:
Gene Clark - No Other (1974)
Zie hier zijn begeleidende post met introductie van het album
Het album zal vanavond gedraaid worden via dit kanaal:
MusicMeterCSL | BeatSense
20:00 gaan de deuren open, 20:30 beginnen we met Gene Clark draaien.
Komt allen, komt allen
Gene Clark - No Other (1974)
Zie hier zijn begeleidende post met introductie van het album
Het album zal vanavond gedraaid worden via dit kanaal:
MusicMeterCSL | BeatSense
20:00 gaan de deuren open, 20:30 beginnen we met Gene Clark draaien.
Komt allen, komt allen
3
geplaatst: 20 april 2020, 22:03 uur
Vanavond met een mannetje of tien dit album ge-csl-ed, was tof!
2
geplaatst: 20 april 2020, 22:06 uur
Hieronder wat achtergrondinformatie over de artiest Gene Clark. Wat mij betreft een van de fijnere schrijfsels op deze site.
Savant schreef:
Eens, al weer wat langer geleden, zat er een bijzonder begaafde vogel in een nest met andere vogels. En geloof me, deze vogel kon hele bijzondere melodietjes verzinnen en écht prachtig zingen. Zo mooi, dat de sterren in de hemel naar beneden bogen om beter te kunnen luisteren, onze vogel daarmee in een onaards zilveren licht zettend.
De andere vogels werden daar na een tijdje een beetje jaloers op en kiepten hem, uiteraard toen er niemand zat op te letten, het nest uit. Als reden gaven ze, ironisch genoeg, vliegangst op. Affijn. Op de grond aangekomen besloot onze vogel gewoon door te gaan met hetgeen hij zo goed kon: goddelijke melodietjes verzinnen en zingen. Maar op de bodem van het bos wordt je niet zo snel gehoord, zeker niet met een hoop andere veelkleurige schreeuwvogels om je heen.
Pas toen de Grote Oppervogel Dylan zei dat deze vogel de beste en mooiste liedjes schreef - liedjes zoals Spanish Guitar, kortom, liedjes die hij zelf wel wilde schrijven - begon iedereen weer wat op te letten. Maar niet voor lang, want het waren de jaren 60 en iedereen rookte beukennootjes en at kastanjecake en was daardoor helemaal far out groovy, weet je wel. Feitelijk gezien een periode van lelijk egocentrisme, goed verpakt in hippe bloemenhemden, rookwolken en naïef geleuter. De verbeelding aan de macht, dat soort kreten. Tè gek man, can you digg it? Die tijd dus. Ze hadden daar overigens wel erg goede muziek bij, dat moet gezegd.
Onze vogel werd daar allemaal wat bedroefd van en besloot ook beukenootjes te gaan roken en niet meer mee te doen met de ideeen die allerlei andere vogels over zijn sound hadden. Af en toe vloog hij als een Zilveren Raaf een studio binnen, floot en zong wat en ging daarna weer zijn eigen weg. Niemand interesseerde het eigenlijk echt wat, het verkocht voor geen meter en om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk stierf onze vogel aan een gebroken hart. De oorspronkelijke vogels die hem uit het nest hadden geflikkerd krastten wat stichtelijke woorden en dat was het dan. Niemand keek ervan op. Niemand leek erom te rouwen. Het was alsof de Zilveren Raaf er nooit geweest was.
Nu hebben jullie de kans om op deze unieke dubbelaar te horen waarom de andere vogels zo jaloers waren en hoe gelijk de Grote Vogel had. Mooi chronologisch vastgelegd, edelstenen verzamelend uit zowat iedere periode en ieder samenwerkingsverband. Het is soms van een niet vast te pakken breekbaarheid, gebracht met een licht weemoedige, onaards goudkleurige stem. Niet helemaal van deze wereld, deze dromerige zanger, maar wel voldoende geaard om een emotionele knock-out uit te kunnen delen in een aantal van zijn nummers. Maar ook in staat om te ontroeren, je op te lichten en zacht weer los te laten.
Doe me nou een lol. Luister er naar. Luister nog eens, en luister opnieuw. Flikker dan al je zielloze dance-platen weg en ga gereinigd en gelouterd op weg naar de platendealer en schaf zijn meesterwerken 'White Light' en 'No Other' aan. Het is een van de beste muzikale shots die je kunt zetten. Zonder kans op een overdosis. Maar wel op een natuurlijke high. Ik geloof dat ze dat vroeger geluk noemden.
Eens, al weer wat langer geleden, zat er een bijzonder begaafde vogel in een nest met andere vogels. En geloof me, deze vogel kon hele bijzondere melodietjes verzinnen en écht prachtig zingen. Zo mooi, dat de sterren in de hemel naar beneden bogen om beter te kunnen luisteren, onze vogel daarmee in een onaards zilveren licht zettend.
De andere vogels werden daar na een tijdje een beetje jaloers op en kiepten hem, uiteraard toen er niemand zat op te letten, het nest uit. Als reden gaven ze, ironisch genoeg, vliegangst op. Affijn. Op de grond aangekomen besloot onze vogel gewoon door te gaan met hetgeen hij zo goed kon: goddelijke melodietjes verzinnen en zingen. Maar op de bodem van het bos wordt je niet zo snel gehoord, zeker niet met een hoop andere veelkleurige schreeuwvogels om je heen.
Pas toen de Grote Oppervogel Dylan zei dat deze vogel de beste en mooiste liedjes schreef - liedjes zoals Spanish Guitar, kortom, liedjes die hij zelf wel wilde schrijven - begon iedereen weer wat op te letten. Maar niet voor lang, want het waren de jaren 60 en iedereen rookte beukennootjes en at kastanjecake en was daardoor helemaal far out groovy, weet je wel. Feitelijk gezien een periode van lelijk egocentrisme, goed verpakt in hippe bloemenhemden, rookwolken en naïef geleuter. De verbeelding aan de macht, dat soort kreten. Tè gek man, can you digg it? Die tijd dus. Ze hadden daar overigens wel erg goede muziek bij, dat moet gezegd.
Onze vogel werd daar allemaal wat bedroefd van en besloot ook beukenootjes te gaan roken en niet meer mee te doen met de ideeen die allerlei andere vogels over zijn sound hadden. Af en toe vloog hij als een Zilveren Raaf een studio binnen, floot en zong wat en ging daarna weer zijn eigen weg. Niemand interesseerde het eigenlijk echt wat, het verkocht voor geen meter en om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk stierf onze vogel aan een gebroken hart. De oorspronkelijke vogels die hem uit het nest hadden geflikkerd krastten wat stichtelijke woorden en dat was het dan. Niemand keek ervan op. Niemand leek erom te rouwen. Het was alsof de Zilveren Raaf er nooit geweest was.
Nu hebben jullie de kans om op deze unieke dubbelaar te horen waarom de andere vogels zo jaloers waren en hoe gelijk de Grote Vogel had. Mooi chronologisch vastgelegd, edelstenen verzamelend uit zowat iedere periode en ieder samenwerkingsverband. Het is soms van een niet vast te pakken breekbaarheid, gebracht met een licht weemoedige, onaards goudkleurige stem. Niet helemaal van deze wereld, deze dromerige zanger, maar wel voldoende geaard om een emotionele knock-out uit te kunnen delen in een aantal van zijn nummers. Maar ook in staat om te ontroeren, je op te lichten en zacht weer los te laten.
Doe me nou een lol. Luister er naar. Luister nog eens, en luister opnieuw. Flikker dan al je zielloze dance-platen weg en ga gereinigd en gelouterd op weg naar de platendealer en schaf zijn meesterwerken 'White Light' en 'No Other' aan. Het is een van de beste muzikale shots die je kunt zetten. Zonder kans op een overdosis. Maar wel op een natuurlijke high. Ik geloof dat ze dat vroeger geluk noemden.
1
geplaatst: 20 april 2020, 22:32 uur
Ken weinig van Gene Clark en dat zal ook wel zo blijven want de stem van de beste man spreekt me niet heel erg aan en Country is niet mijn ding. Maar ik waagde de sprong vanwege die link met The Byrds en omdat ik best wel veel leuke albums uit 1974 ken.
Muzikaal zit het dik in orde, weinig Country eerder Folk Rock en andere genres die anno 1974 populaire waren. Silver Raven sprake me het meeste aan.
7.7
Muzikaal zit het dik in orde, weinig Country eerder Folk Rock en andere genres die anno 1974 populaire waren. Silver Raven sprake me het meeste aan.
7.7
* denotes required fields.