Muse - The Resistance (2009)

I Belong to You / Mon Cœur S'ouvre à Ta Voix, geniaal nummer!

Muse en The Resistance: ongetwijfeld één van de meestbesproken releases van dit jaar en daarmee toont het al aan dat dit deze band groot is geworden. Heel groot. En dat brengt met zich mee dat ze gehaat en verguisd worden en dat ze verafgood worden.
Ook hier op de site zag je dat al ontstaan terwijl er alleen nog maar 2 nummers te beluisteren waren. En dat is lang volgehouden.
Maar vandaag was het dan zo ver; als hongerige aasgieren valt iedereen op de prooi aan. Logisch voor wat betreft de liefhebbers, minder logisch voor diegenen die niets van deze band moeten weten maar ongetwijfeld toch hun oordeel zullen vellen (al is het maar als 'natuurlijk tegenwicht' voor al die blinde fans: iemand moet het doen nietwaar en dan ga je rukalbums beluisteren i.p.v. boeiende). Maar goed: het zullen nu voorlopig wel de liefhebbers zijn die als eerste van zich laten horen. En ja, ik ben een liefhebber en dat is eigenlijk geleidelijk aan ontstaan.
Het debuut was een alleraardigst plaatje waarvan ik toen niet kon vermoeden dat Muse zo groot zou worden. De opvolger wordt door velen hun onovertroffen meesterwerk genoemd en doet het op musicmeter ook erg goed. Zelf was ik nog niet helemaal overstag. Op een paar ijzersterke songs na zag ik er de megastatus nog niet helemaal van in. En eerlijk is eerlijk: ook ik stoorde me wel een beetje aan het gehijg van Matthew Bellamy.
Pas bij Absolution begon het bij mij echt goed aan te slaan en de opvolger Black Holes and Revelations vind ik dus wel erg goed in tegenstelling tot vele anderen (zelfs onder de grote fans is er geen consensus over dit album). En omdat hun live-reputatie zo goed zou zijn ga ik ze dit jaar dan ook maar eens voor het eerst live aanschouwen en kijken of ik het daar mee eens kan zijn ja of nee.

Laat ik beginnen te zeggen dat hoe over the top, hoe vreselijk Queen-rip-off United States of Eurasia ook is, ik dat toch een leuk nummer vond en nog steeds vind. Ik kan het niet helpen. Mea culpa (oftewel: lekker belangrijk wat jullie daar van vinden).
Over Uprising blijf ik wat twijfels houden: leuk, maar op sommige momenten toch ook wel een beetje simplistisch Muse.
Omdat dit album zo lang het daglicht bleef vermijden moesten we het doen met samples en ik toen werd ik erg onzeker over dit te verschijnen album want ik werd daar niet laaiend enthousiast over. Eens zien of een volledige beluistering daar verandering in brengt of dat ik toch opgelucht adem kan halen:

Uprising is onderhand wel bekend bij zowel voor- als tegenstanders en zoals gezegd ben ik er nog steeds niet helemaal uit wat ik nu van dit nummer moet vinden. Er zijn momenten dat ik het een heerlijk catchy nummertje vind dat me aan Doctor Who doet denken met een snufje Marilyn Manson ten tijde van Mechanical Animals, maar bovenal is het toch herkenbaar Muse.
Resistance opent een beetje spooky en de bombast sijpelt er al langzaam in. Dat Muse er klassiek in wilde verwerken was al duidelijk door het gebruik van Chopin in United States of Eurasia, ook hier hoor je het er in terug komen. Helaas dan toch wel een beetje van het klassieke kitsch-soort zoals we dat horen bij een Sarah Brightman. Dit alles duurt slechts een intro lang want hierna wordt het al snel een rocknummer zoals ook Queen ze maakt. Ja, dames en heren, laten we daar nu niet omheen gaan draaien: het is gewoon zo. Natuurlijk horen we hier ook typisch Muse en is het geen exacte kopie, maar die koortjes, die gitaarriffs, en die synths..... zoals ik al vermoedde bij de snippets kan ik dit nummer niet zo heel erg waarderen. Poppy, over de top rock, maar ook een ietwat te hoog suikerspingehalte. Misschien dat de tijd wonderen gaat verrichten met dit nummer maar vooralsnog heb ik er niet zo heel veel mee. 'It could be wrong, could be wrong' zingen ze zelf; laat het nu net dit stukje zijn dat me een beetje tegenstaat. Hoe dan ook zal ik dit nog de tijd geven en zou het me niet verbazen als dit alsnog tot mijn favorieten gaat behoren. We zullen zien. Misschien ben ik wel 'wrong'.
Undisclosed Desires is ook van het poppy soort. Het schijnt dat de Timbaland R&B als uitgangspunt heeft moeten dienen. Drummachine en vocoder mogen hier een handje bij helpen. Maar was het niet zo dat Madonna er op haar laatste album Hard Candy een beetje mee in haar vingers sneed?! Is de Timbaland-sound niet een beetje over en uit?! Okee, het is geen Timbaland-productie, het is toch wel een kenmerkend Muse-nummer, maar het is mij net iets te gelikt en dat hebben de heren goed begrepen van Timbaland.
Over United States of Eurasia valt weinig meer te zeggen. Ja, dit is Bohemian Rhapsody-achtig. Hier horen we Queen, en ja, ik vind dit nog steeds erg lekker terwijl ik heel goed begrijp dat velen dit absoluut niet trekken. 'Eura-sia! -sia! -sia! -sia!' gaat natuurlijk wel heel erg over de top, maar het zal ongetwijfeld erg lekker klinken om dit straks in de Ahoy mee te galmen. Het zal nog net geen 'All we hear is radio ga ga' in het Wembley stadion (Live Aid 1985) worden.
Collateral Damage, het outro, is een compositie van Chopin, en laat dat nu net een favoriete componist van mij zijn. Het gaat hier om het Nocturne in E-Flat Major, Op.9 No.2. Love or hate it!
Guiding Light doet me denken aan een majestueuze entree van een koninklijk paar op hun bruiloft. Statig lopen we naar het altaar, terwijl het hele land toekijkt. Een knikje naar het volk kan er net van af evenals een kleine, onderdrukte glimlach.
Voor het eerst horen we een duidelijke gitaarsolo op het album. Geen Muse-klassieker maar zeker ook niet beroerd. Het lijkt me verder niet meer nodig te zeggen dat ze wel steeds commerciëler gaan klinken. Knieval naar de massa? Kan best, maar op zich kan ik daar niet eens zo zeer mee zitten eigenlijk.
The Arcade Fire was op hun laatste album dol op het kerkorgel. Muse opent er het nummer Unnatural Selection mee en in de verte doet het me een beetje aan die band denken. Dat idee stopt al snel als de beuk er in gaat, en nu voel ik het heilige Muse-vuur pas echt goed oplaaien. Dit is een heerlijk, beukende rocksong zoals Muse ze zo goed kan maken. Wat dat aan gaat ben ik toch wel liefhebber van de 'Muse-gitaarkant'. Een favoriet van dit album met hier en daar een heel klein likje System of a Down samenzang.
MK Ultra komt van het CIA- Project MK-ULTRA wat een mindcontrol programma was. Dit project ging over het gebruik van vele soorten drugs om de mentale staat van mensen te veranderen en hun denken te manipuleren. Men dacht dat het denken door de
hersenen gedaan wordt en dat door de toediening van drugs het functioneren van de hersenen zodanig veranderd kon worden dat de eigen wil werd uitgeschakeld en het denken en het gedrag door de toedienaar kon worden bepaald. Leuke weetjes die zo van het internet te plukken zijn en wat tevens een aardige Muse-song oplevert.
I Belong To You (+Mon Coeur S'ouvre À Ta Voix) doet wat Queen ook regelmatig op haar albums deed: vrolijke, haast achteloze luchtigheid toevoegen. Soms irriteerde me dat bij Queen en soms betrapte ik mezelf op fanatiek meezingen. Het zal hier niet anders zijn. Zelfs de regels in het frans moeten niet lastig zijn, ik heb immers in een grijs verleden frans in mijn pakket gehad. Ook dit nummer gaat net over de grenzen heen en ik snap dat veel mensen dit niet zullen trekken (Muse- of Queen-haters: begin er gewoon niet aan).
En dan zijn we aangekomen bij de drie slottracks waar velen het vooraf om te doen was. Hoe goed is die zogenaamde Muse symfonie nu eigenlijk? Is dit te pretentieus voor woorden en graven Bellamy en zijn companen hiermee hun eigen graf? Of is dit toch wel wat en maken ze hier een statement?
Ik vind dit een moeilijk te beantwoorden vraag. Vraag het de fans en ze zeggen het laatste, vraag het de niet-liefhebbers en ze zeggen het eerste. Vraag het de klassiek-liefhebbende aERodynamIC en hij moet het antwoord schuldig blijven en wel om de simpele reden dat ik wel van bombast in rockmuziek hou. Voor mij is dit namelijk niet echt klassiek ook al wil het dat in de verte een beetje doen lijken. Sarah Brightman is ook geen klassiek. Josh Groban ook niet. Nu wil ik deze symfonie niet vergelijken met deze twee artiesten, maar ergens heeft het toch iets crossover-achtigs of we dat nu willen of niet (en anders hadden ze een andere titel moeten bedenken).
De Exogenesis: Symphony is opgebouwd uit drie delen; Part I: Overture is wat het al aangeeft een overture. Een hoop pianoklanken en een hoop zwierigheid met dank aan het grote orkest dat hier voor ingehuurd is. Het eerste deel loopt naadloos over in het tweede Cross Pollination genaamd waarin we weer de typische gitaarrock horen zoals we de heren kennen, nu extra zwaar aangezet door het orkest. Klassiek? Welnee. Moeten we alles waar een orkest toegevoegd wordt maar gelijk klassiek noemen? Zelfs de pianopartij voegt niet genoeg toe om mij van die mening af te houden.
Het derde en laatste deel Redemption opent wederom met rustige piano Chopin-achtige klanken waar Bellamy vervolgens lekker overheen galmt (voor zover die strijkers dat zelf al niet deden).
Exogenesis is alles wat het pretendeert te zijn en moet tegelijkertijd ook met een grote korrel zout genomen worden. Het is niet nieuw, het is al vaker gedaan en wat zou het?

The Resistance is een album geworden zoals ik het verwacht had: iets te vaak over het randje, commerciëler dan ooit (ja fans daar doet de symfonie echt niets aan af), maar tegelijkertijd genoeg lekkers in de snoeppot om je misselijk van te vreten, en daar komen we bij het belangrijkste van deze nieuwe release: rustig doseren als je een Muse-liefhebber van mijn caliber bent. Vreet je helemaal het schompes aan het zoete spul als je een megafan bent (je kunt het hebben) en vermijd dit als de pest als je Muse op voorhand niet ziet zitten: het is misschien wel erger dan je van te voren al dacht. Waarom snoepen als je weet dat je er gaatjes van kunt krijgen?
Ik zelf kan er genoeg van genieten en als aanloop naar het Ahoy-concert is dit een lekker gek album, maar op de lange termijn zal dit album in mijn Muse lijstje onder de vorige vier gaan eindigen.
Zei ik vier? Ach, een kleine 4* kan er wat mij betreft net vanaf (3,75*).

Laat het gerollebol over deze release maar beginnen!

Spannenddddd ga hem gelijk even opzoeken. Mooi geschreven Aero

één van de redenen waarom de radio hier nooit meer opstaat... het risico om blootgesteld te worden aan het nieuwste gedrocht van museke is gewoon te groot

Genoten van je recensie Aero, terwijl de The Resistance door mijn speakers zweeft.

Heb 'm net voor het eerst in zijn totaliteit beluisterd, maar ben het niet eens met je stukje tekst waarin je zegt dat dit album commerciëler dan ooit is. Het gaat inderdaad allemaal net over het randje, maar je gaat mij niet vertellen dat de Symphonies er niks aan veranderen. Volgens mij is de meerderheid van de Muse luisteraars tussen de 15-20 jaar, en die gaan 100% zeker de Symphonies skippen omdat het teveel "klassiek" of "te rustig" klinkt. Ook dezelfde Symphonies maken dit album juist minder commercieel, doordat je van de 13 minuten, 9 minuten alleen orkest en piano hoort.

The Resistance klinkt naar m.i dus meer alternatiever,rustigere, zweveriger(dan vorige albums)... oftewel de wat oudere luisteraar zal het album waarschijnlijk beter vinden. Kan iig zeggen dat ik 'm zelf nu al beter dan Blackholes & Revelations vindt.

Misschien dat de symphony de jongere luisteraar minder aanspreekt maar ik vind dit album toch echt wel meer gericht op een groter publiek (commerciëler zo u wilt). Dat was overigens ook al het verwijt van velen op Black Holes.
Alternatiever kan ik dit al helemaal niet vinden en beter dan Black Holes? Tja, ik ben zoals ik al zei een liefhebber van dat album en deze haalt het daar niet bij voor mij.
Verder snap ik juist bij dit album wel beter dan ooit de weerzin die Muse oproept (alhoewel ik dan weer niet snap dat dit tot in den treure herhaald moet worden omdat ik zelf altijd ver weg blijf bij bands die me zo tegenstaan: ik doe niet aan zelfkastijding).

Interessante review Aero, helaas klinkt het alsof ik dit album niet ga waarderen.

Oké, ik heb het album nu één keer beluisterd.
Uprising en Resistance zijn eigenlijk gewoon ijzersterke Muse-nummers, zoals we van ze gewend zijn.
Dan bij nummer drie gaat het fout. Undisclosed Desires, wat een matig nummer. Kan misschien wel een hit worden maar dit is niet Muse zoals ik het wil horen. Te poppy en ja, te gelikt.
United States of Eurasia vind ik bij nader inzien toch nog niet zo slecht, maar wel bij vlagen zwaar over the top. Toch bevat dit nummer mooie stukken en is het Muse-geluid er nog altijd in te herkennen.
Guiding Light doet me bij vlagen wel een beetje denken aan Invincible van het vorige album, maar dan net wat minder. Het nummer mist gewoon de spanning om tot het einde boeiend te blijven. Wat dat betreft hebben ze er goed aan gedaan om het niet buitensporig lang te maken (wat overigens voor alle nummers op dit album geldt).
Met Unnatural Selection bereiken we een wat sterker nummer. Bij vlagen knalt Muse weer een klein beetje als vanouds.
Hysteria-invloeden zijn duidelijk te horen.
MK Ultra begint leuk maar zakt al vrij snel een beetje in. Het tempo wordt er een beetje uit gehaald en dat is jammer. Komt bij mij niet verder dan de kwalificatie 'matig'.
I Belong to You is bijzonder omdat delen in het Frans worden gezongen. Het nummer is niet slecht maar wederom overtuigt het niet écht.
Dan de symfonie. Na een aardige Overture is deel twee, 'Cross Pollination', misschien wel het hoogtepunt van de plaat. Dit is gewoon een heerlijk Muse-nummer zoals ik het verwacht, alleen dan met wat extra orkestrale invloeden eraan toegevoegd. Bij vlagen rockend, grotendeels ook mooi rustig, prima.
Het afsluitende symfoniegedeelte 'Redemption' is weer erg rustig, maar de mooie klassiek-achtige muziek in combinatie met de zang van Bellamy zorgen ervoor dat ik dit toch een sterke afsluiting durf te noemen.

Hoogtepunten: Uprising, Resistance, Unnatural Selection en deel twee van de symfonie.

Wat mist dit album? Een échte kraker. Showbiz had Muscle Museum en Showbiz, Origin of Symmetry had New Born en Plug in Baby, Absolution had Time is Running Out en Hysteria, Black Holes & Revelations had Take a Bow en Knights of Cydonia. Zo'n nummer mis ik echt op dit album.

Dit is mijn kijk op 'The Resistance' na slechts één enkele luisterbeurt. Na meerdere luisterbeurten moet ik mijn mening vrijwel altijd een beetje bijstellen. Ik verbind er daarom ook nog geen stem aan, maar op dit moment neig ik naar 3*. Na morgen zal ik bekijken of dit zo blijft of dat het misschien een half sterretje hoger of lager zal uitvallen.

Ik vind de laatste drie nummers bij elkaar misschien wel een kraker, maar niet uit de categorie van nummers die jij opnoemt.

Ik vind het lastig hoogte te krijgen van sommige nummers, andere vind ik wel gelijk heel leuk (de vraag is natuurlijk wel hoe dit over pak 'em beet een maandje uitpakt). Volgens mij ben ik ook een van de weinige liefhebbers van Undisclosed Desires.

3.75* lijkt me inderdaad een goede.

Eerste indruk dan. Ja daar moet ik toch aan, hoe
laat het ook is en hoe moe ik ook ben (heb verdorie en hele tafeltennis wedstrijd achter de rug vanavond).

Laat ik maar beginnen met zeggen dat ik het niet eens ben met mensen die zeggen dat Muse NOG commerciëler is geworden. Ik ben juist van mening dat ze hun oude sound weer een beetje terug hebben gevonden. Dan doel ik op herkenbare riffs, soms wat solo's en vooral emotioneel en soulful zangwerk. Op momenten komt het bij Matt echt weer uit zn tenen en my gosh, wat heb ik dat gemist!
Het commerciële is er echt wel. Dat ligt vooral bij Uprising, Resistance, en Undisclosed Desires. Waar Resistance trouwens wel een op en top muse song is. Gevoelige vocalen, lekker gitaartje en wat heftiger in de refreintjes.

De terugkeer van de sterke stevige riffs en solo's weer, nadat die opvallend afwezig waren op Black Holes. Het meest aanwezig bij Unnatural Selection naturlijk, man wat blaast dat nummer.
Origineler worden riffs en versnellingen misschien nog wel ingezet in MK Ultra. AL vanaf het begin komt er een speels riffje opzetten en dat thematische riffje blijft toch t leukste. Verder zitten er nog wat aardige beukstukken in, heerlijk.
Bij Guiding Light valt dan een solo heel mooi samen op het moment dat Matt net de hoogte ingaat met zijn stem, heel apart. Vreemd nummer ook,verre van standaard, voor Muse begrippen.
Verassingen komen met Undisclosed Desires, Guiding Light en I Belong To You. Vreemd spul, waarvan ik Undisclosed Desires maar niks vind. I belong To You is vreemd. Matt in vreemd frans, met een raar piano deuntje en clarinet. Het is even wennen, maar het heeft wel wat.
Aangekomen bij Exogenesis, valt me gelijk 1 ding op, Matt kan nog net zo hoog zingen als vroeger. Dat had ik niet verwacht. Verder erg mooi. Het zal de originaliteitsprijs niet winnen, maar het is goed uitgevoerd en het past wel erg goed bij Muse zoiets.

Dan als laatste nog een productioneel stukje. Waarom? Omdat dit mijn grootste kritiek was op BHaR. Een album dat een aantal goede nummers kende, tussen de erg zwakke, maar compleet werd kapot geproduceerd door Rich Costey. Geen emotie bleef er over, dat terwijl live shows nog steeds erg intens waren vaak.
Voor zover ik kan horen is dat hier anders. Het geluid is open, diep en je hoort weer emotie. Ja studio effecten zijn er nog steeds helaas, maar er zit weer leven in, het is niet zo gelaagd en glad als op het vorige album.

Kleine conclusie op deze inmiddels veel te lange review.
Aardige productie weer. Het album kent weer emotie, vuur, vernieuwing, een stuk minder catchy dan Black Holes, ja het voelt weer een beetje als oudere Muse bij vlagen.

Ik had mijn stem al neergezet, maar dat is tegen mijn regels, dat doe ik pas bij betere kwaliteit files

Ik ben een groot fan van Muse sinds Origin of Symmetry. Showbiz, OOS en Hullabaloo vond ik fantastisch, Absolution erg goed maar minder spannend en BHAR verrassend maar erg matig en cliché. Sinds OOS was het systematisch minder geworden voor mij. Vooral op BHAR miste ik fatsoenlijke teksten en nummers met kop en staart. Ook vond ik dat hun producties nog wel eens wat te wensen overlieten, vooral bij Absolution en BHAR vallen de vlakke productie en mix slecht.

Ik vreesde dan ook met grote vrezen dat de nieuwe plaat vol zou staan met Assassins en Invincibles, zeker toen ik hoorde dat hij 'The Resistance' zou heten.

'The Resistance' is echter een hele fijne plaat geworden. Er zijn hierboven al genoeg nummer-per-nummer recensies gegeven geloof ik dus ik zal het ietsje kort houden.

Het meest plezierige aan deze plaat (voor mij) is dat de nummers weer WEL kop en staart hebben en dat de teksten weer min of meer behoorlijk zijn. Voor het eerst in hun carrière hoor ik echt composities, met veel verschillende melodiën, eindelijk goed uitgewerkte percussie, spanningsbogen, rustpunten, dynamiek; ja.. 'narrative' in de muziek. Het is geen klassiek, maar dat hoeft ook niet, het is een rockband he.

Verder is de plaat erg gevariëerd; enkel op 'MK Ultra' en 'Unnatural Selection' wordt er (overigens fantastisch) gebeukt; horrorscenario's als 'Exo Politics' worden vermeden. Enkel op het titelnummer is de spanning voor mij even weg. Op 'Undisclosed Desires' (de 'R&B' ballad) waaieren arpeggio's om een orkestbak pizzicato violen, op de achtergrond bromt en knettert een bassynth, Duitse synthesizers schieten lazerstralen af, Chris' slapt z'n basgitaar, immense vocale harmoniën in het refrein, hihats worden geroffeld en beats neergelegd; hier heb ik echt op gewacht.

De productie is helder en doet me denken aan In Rainbows. Hoewel het niveau van Radiohead's plaat niet gehaald wordt, staan ook hier alle instrumenten tegelijk vooraan zonder te dringen, wat een verademing is als je eerdere Musenummers hoort. Verder is het veel Queen maar ook veel niet-Queen; ze doen er hele leuke dingen mee en het past ze.

De tekst van de hele plaat heeft een politiek thema van verzet, revolutie, etc etc. Ik was hier nogal bang voor maar ben uiteindelijk erg blij met het eindresultaat. Matt is niet altijd de meest geniale tekstschrijver maar hij weet hier regelmatig een snaar bij me te raken; bovendien is het een erg positieve plaat die ongetwijfeld zal aanslaan bij de neo-utopische politieke overtuiging van de late generatie Y waar ik mezelf toe mag rekenen. (Het is me opgevallen dat veel iets oudere muziekliefhebbers, geknecht door het nihilisme en cynisme van de laatste paar decennia van de 20e eeuw, geen enkele politieke plaat na John Lennon serieus kunnen nemen, tenzij het apocalyptisch of anarchistisch is. Hun gemis.)

Ik zeg: Een plaat met op alle punten diepgang, hun eerste echte composities, hun eerste echt relevante en actuele plaat, deze kan jaren mee, ik ben BHAR op slag vergeten

Inderdaad inderdaad. Wil ik nog bijzeggen dat ik vooral moet lachen om mensen die ze eerst (terecht) met Queen vergelijken en vervolgens afgeven op het feit dat het een commerciële plaat is . Hypocrisie!

Ik ga helemaal met je mee, na zojuist mijn eerste luisterbeurt te hebben gehad.

Ik heb ze zelf leren kennen via het fenomenale Plug In Baby en sindsdien een trouwe Muse aanhanger.
Voor mij blijft Origin Of Symmetry zo goed als de ultieme Muse plaat, ware het niet dat Muscle Museum een plaat eerder al verschenen is;)

Back on topic:

Het gaat denk ik een lekkere groeiplaat worden, die alleen maar beter kan gaan worden per draaibeurt.

Wat betreft het Queen gehalte:

Muse heeft voor mij eigenlijk altijd dat Queen gehalte gehad.
Muse is voor mij de enige band, naast Queen, die niet alleen een concert geeft, maar je gewoon iets laat beleven (en natuurlijk dat bombastische aspect.)
Kleine kanttekening is dan wel dat in United States of Eurasia het wel heel opzichtig is (We Are The Champions iemand? )

En commerciëler? No way!
Ik denk z'n voorganger dan nog de meest commerciële Muse plaat is hoor

Hetgeen jij noemt kan ook als kritiekpunt dienen en dus wel consistent zijn. Het lijkt teveel op Queen = het is een (té) commerciële plaat = ik vind het maar niks!

Deze plaat is,..

Slecht..?

Als Muse fan zou ik absoluut niet blij zijn met wat ze hier laten horen. Het commerciële geluid druipt ervanaf, de zang is (naar mijn mening) irriterend en de liedjes vind ik nou niet echt bijzonder goed. Ik had verwachtingen van de laatste 3 nummers, maar zelfs daar vond ik het gewoon niet boeiend.

Laten we zeggen dat dit de laatste keer is geweest dat is ze de kans heb gegund om het nieuwere werk leuk te vinden. Het niveau van het oudere werk halen ze niet meer.

Genoeg andere bandjes voor mij .

Het stukje van 20 seconden tot 40 seconden in het titelnummer lijkt zo overgenomen van Citizen Erased! En ook tegen het einde van het nummer komt dat stukje weer terug .

Ben hem momenteel ook aan het beluisteren en wat ik vooral hoor is dat Muse duidelijk Queen invloeden heeft op dit album. Daarnaast is zeker het begin van het album wat rustieker dan we gewend zijn van Muse, maar het klinkt zeker niet verkeerd!

Na nog twee luisterbeurten ben ik tot de volgende conclusie gekomen:

Uprising 4*
Resistance 4,5*
Undisclosed Desires 2*
United States of Eurasia (+Collateral Damage) 3*
Guiding Light 2,5*
Unnatural Selection 4*
MK Ultra 2,5*
I Belong To You (+Mon Cœur S'ouvre À Ta Voix) 3,5*
Exogenesis: Symphony Part I (Overture) 3*
Exogenesis: Symphony Part II (Cross Pollination) 4,5*
Exogenesis: Symphony Part III (Redemption) 3,5*

Gemiddeld kom ik dan uit op 3,36, wat mij een juiste beoordeling lijkt voor dit album. Uiteraard zal ik dit voor mijn stem netjes naar boven afronden. Wederom een acceptabele Muse-plaat dus .

Dat laatste mag jij als het om mijzelf gaat veranderen in 'en dat maakt me geen bal uit want ik blijf ze leuk vinden'
Ik hoor bij degenen die vinden dat dit wel degelijk een commercieel album is geworden. Voor velen gelijk de conclusie dat het dus niks is en dat gaat voor mij niet op daar ik in principe helemaal niet zo'n afkeer heb van commerciele albums zolang het maar goed gemaakt is en daarbij zijn er wel gradaties in dat begrip. Muse-commercieel is nog altijd heel wat anders dan top 40-commerieel.

Ben nu bezig met de tweede luisterbeurt. Ik ben helemaal niet zon grote muse fan, maar ze hebben wel leuke nummers. Dus ik dacht laat ik deze maar gewoon proberen. En ik vond de eerste 5 nummers bij de eerste luisterbeurt echt heel goed. Daarna vond ik het minder worden, al was de symfonie ook nog wel te pruimen. Nu bij de tweede luisterbeurt vind ik de eerste 7 nummers echt heel goed. Guiding Light is voorlopig mijn favoriet. Klinkt heel erg als iets wat van the Killers had kunnen zijn met die synthesizers. Misschien kan deze plaat mij een muse fan maken. Ik zal de oudere albums binnenkort ook maar eens beluisteren (kheb BHAR en Absolution al beluisterd, die vond ik ook best goed).

Begin dan maar met Origin Of Symmetry en daarna met Showbiz.

Ik heb het album nog niet beluisterd hoor. Ik had weliswaar van te voren een kritische noot geplaatst, maar mijn laatste opmerking had vooral te maken met de redenering dat het op Queen lijkt, dat het daarmee té commercieel is en dat de persoon daar niet van houdt wel consistent is en dat de opmerkingen elkaar niet per se hoeven tegen te spreken. Commercieel kan ook positief zijn dat geeft ik toe (kijk in mijn Top 10 en je vindt genoeg voorbeelden), maar er is genoeg commerciële muziek die te makkelijk (te weinig creatief/eigenzinnig) of teveel leunend op... gemaakt is

Of ik zelf dat vind van dit album, tsja dat moet nog blijken.
Je krijgt het nog te horen Aero...

Commercieel.. ja.. lekker.. dubbel ja! De eerste luisterbeurt is bezig (nu bij Unnatural Selection.. wat een einde!) en kan alleen maar zeggen dat het mij op het eerste gehoor zeker niet tegen valt

Ik snap dat dit van een hoop mensen niet hun cup of tea is, en verwacht dan ook dat de "eindscore" iets van 3.55 zal zijn.. Zelf is het album vandaag goed gevallen en ik vind hem nu iets van een 4.25

mwah ik begin eens met 4 sterren. zeker niet zo goed als de briljante voorgang of oos maar toch wel een goede muse cd.

M'n indruk na de eerste luisterbeurten is positief, was wat huiverig na de samples. In het begin een paar goede popsongs, een paar ouderwets stevige OoS-achtige nummers, een paar keer heerlijk over-the-top kitscherig, en wat geflirt met (voor Muse) nieuwe richtingen. Eigenlijk alleen Guiding Light bevalt me niet zo.

Ik begin met 4*, waarmee hij voor mij ongeveer in het midden staat van de platen van de heren.

Toen ik 15 was verscheen 'Origin Of Symmetry'. Ik weet nog, dat ik dit album in de zomer heb grijsgedraaid. Ik hield erg van de hysterische nummers van Muse, zoals: 'Space Dementia' en 'Citizen Erased'. Het voorgaande album - 'Showbiz' - heb ik destijds meteen aangeschaft en sindsdien had ik Muse altijd nog in de gaten. Maar het is geen muziek, dat ik nog geregeld draai. Naar dit nieuwe album heb ik dan ook niet in het bijzonder uitgekeken - ik was wel nieuwsgierig.

De eerste luisterbeurten zitten erop. De opener 'Uprising' vind ik - in tegenstelling tot anderen op dit forum - zeer aangenaam. Dit nummer had zo op 'Black Holes And Revelations' kunnen staan; ze gaan verder waar ze gebleven waren.

Maar dan volgen ineens 'Resistance' en 'Undisclosed Desires'. Wat mij betreft twee gruwelijke nummers, vooral 'Undisclosed Desires'. Dit is de Muse die een nieuwe weg wil inslaan: de vlakke stem van Matthew, de elektronische begeleiding. Vreselijk. Met deze nummers zullen ze waarschijnlijk een nieuw publiek willen aanboren. Het staat namelijk ver van de echte Muse-sound.

Daarna volgt 'United States Of Eurasia (+ Collateral Damage)'. Over dit nummer is al veel gezegd. Eerlijk gezegd, moet ik zeggen dat ik hier niet serieus naar kan luisteren. De Queen-rip-off kan ik niet zonder hoon beluisteren.

Van 'Unnatural Selection' schrok ik. Bij het luisteren van dit nummer moest ik weer denken aan hun vroege nummers. Het dramatische orgel, de bombastische drums, de snoeiende gitaren. Heerlijk. Dit nummer had zo op 'Origin Of Symmetry' kunnen staan. Voor 'MK Ultra' geldt hetzelfde.

Het slotstuk van dit album is eveneens typisch Muse. Hiermee bewijzen ze, dat ze nooit écht commercieel kunnen worden: de klassieke invloeden, de snerpende stem van Matthew, de onverwachte uitbarstingen: een groot publiek zal dit nooit aanspreken.

Toch ben ik niet heel tevreden over dit nieuwe album. Ze willen enerzijds een nieuw geluid laten horen, een nieuw publiek aanboren, en anderzijds hun vertrouwde sound laten horen. Dat vind ik zwak. Dat maakt dit album ook tot een mengelmoes. Ze hadden wat mij betreft één duidelijke lijn moeten kiezen: of terugkeren naar hun oude geluid of een volkomen nieuwe weg inslaan. Nu is het van alles wat.

Ik vind juist dat die mengelmoes wel lekker uitpakt. Muse die volledig R&B zou gaan zou ronduit vreselijk zijn. Een enkel nummertje als UD er tussen door werkt daarentegen, naar mijn mening, prima.

Je hebt nu wel genoeg natrappen gegeven. Als je liever echte gedrochten luistert als Rihanna, doe jezelf dan maar een plezier daarmee.

vind het maar eentonige, rommelige lariekoek. Klinkt nergens naar. Je hoort Belammy nauwelijks zingen en er zitten geen hoogtepunten op!

Vind het helemaal niks. Jammer dacht dat Muse een van mijn favo bandjes zou worden....