Muse - The Resistance (2009)

Wow Fantastisch , toen ik de previeuws van dit album had geluisterd had ik m'n twijfels , maar het eind resultaat is geweldig , mooiste album van muse vind ik vooral the resistance is een hoogtepunt
een hele dikke vette 5!

Wat ik een minpunt aan deze plaat vind is het ietwat vlakke geluid af en toe (zo'n riff in MK Ultra of Unnatural Selection schopt toch, naar mijn mening dóór de productie, minder kont dan de riff van een Microcuts). Ik heb het gevoel dat live dit wel gecompenseerd zal worden Wachten op de DVD dus! En het concert in Ahoy.

Symphonie is geweldig

Het begin van het refrein van Resistance komt me erg bekend voor (het stukje "Love is our Resistance"...etc). Zeer mooi, dat wel.

Iemand die het ook bekend in de oren klinkt?

Het refrein niet maar de intro lijkt wel rechtstreeks overgenomen van een stuk uit Citizen Erased.

Inderdaad. Gedeelte van de outro ook. Was me ook opgevallen.

Na 2 keer geluisterd te hebben naar The Resistance vind ik dit toch weer een briljant, spannend Muse album . Vele muzikale lagen, tempowisselingen, en stemmingen. De 3 laatste stukken (die één geheel vormen) zijn geniaal. Een cd om nog veel van te genieten.

Een hele rij onvriendelijkheden weggehaald.

Ok, flauw, laat dan de discussie in elk geval eerst tot een einde komen.


Ik vind trouwens de veelbesproken (is het eigenlijk veel besproken? lijkt me echt een typische 'veelbesproken project') exogenesis wel erg tegenvallen...

Hoooooo. Mijn vraag was niet onvriendelijk. Er gaat een recensie van user khonnor aankomen wat er niet zou deugen aan deze plaat of Muse terwijl ik graag net even wat meer wil weten omdat ik die recensie zo al wel kan voorspellen. Nu is die vraag in het rigoreuze geknip mooi verloren gegaan. Ik zou graag willen dat hij het antwoord op mijn vraag meeneemt in die recensie.

Khonnor heeft zinnige argumenten gegeven..maar het is niet slim van hem om persoonlijk in te gaan op iedere (idiote) reactie.
En om eerlijk te zijn, ik kan er niet aan doen..ik kijk neer op deze cd. 't is zo'n weinig spannende voorspelbare cd geworden.. Ik vond ze ooit fantastisch. Smaakverandering. 't Is allemaal zo over the top. Grote Emoties! Maar dat raakt me nu net niet ze..

Die zijn voor mij ook duidelijk en ik snap ze ook. Geen enkel punt. Mijn vraag zit hem toch echt in het feit dat hij ruim van tevoren al aangeeft dat de vorige albums niet deugen, dat deze nog veel minder zal gaan deugen. Op zo'n beetje de eerste dag dat ie valt te pindakazen zoekt hij het op en komt met een weinig verrassende conclusie. Wat beweegt een echte muziekliefhebber (want ik heb hem volgens mij nog nooit ergens trollerig bezig gezien dus ik zie hem als serieus muziekliefhebber) om dit te doen, zeker als je meerdere albums al zo zwaar ruk vond? Als je al zo duidelijk bent vooraf? Zelf zou ik dat niet zo snel doen. Musefans pesten mag dan het antwoord zijn maar daar wil ik niet in meegaan. Ik voel me totaal geen fan. Ik ben er oprecht benieuwd naar en tot nu toe is daar niet een duidelijk antwoord op gegeven behalve wat vaag, semi-grappig gemompel over 'zelfkastijding'.

Ik heb vandaag de deluxe editie binnen gehad maar die dvd stelt toch vrij weinig voor. Een making of filmpje van elk nummer. Leuk om één keer te zien maar ook niet meer dan dat en dus het verschil in prijs niet waard.

The Resistance bevalt me wel. Ik had nochtans een tegenvaller verwacht. De invloed van Queen storen dan toch weer niet zo veel als ik gevreesd had. Resistance vind ik erg mooi en ook de symfonie is aangenaam om luisteren. Voorlopig drie sterren wat mij betreft.

Pff.. aERodynamIC, ben je nu nog bezig

Vind de overschakeling tussen verse en chorus bij guiding light echt supermooi!

Ik lees nu wat vaker dat mensen zich niet eens zo storen aan de Queen dingetjes. Ik heb toch met 1 punt op het hele album waar ik heeeeeeeel dichtbij de stop knop kom.

Weet zo niet 1 2 3 waar/welk stuk haha maar het is echt ontzettend Queeeeeenish. Toch gaat mijn stem nu naar 4

De eerste luisterbeurt van The Resistance leverde mij een bittere teleurstelling op. Gelukkig merk ik na een tweede en derde (goede) luisterbeurt dat delen van deze plaat mij toch wel bevallen. Het album groeit en dient echt eens goed beluisterd te worden.

Ik zie dit album eigenlijk vooral als overgangsalbum. Nu is Muse nooit een band geweest die het 'uitproberen' heeft geschuwd maar deze plaat voelt echt aan als een groot experiment. In diverse nummers zoekt Muse de randjes van het toelaatbare op (het Queen gehalte van United States of Eurasia (+ Collateral Damage) en het gebruik van de diverse koortjes en instrumenten). Hier en daar, met name halverwege het album, heb ik het idee dat iets teveel ideeën een eigen leven zijn gaan leiden.

Ook vind ik de wat meer rockende nummers, zoals Unnatural Selection en MK Ultra, wat vlak en simpel overkomen en mis ik daarbij hier en daar wat gitaarwerk.

Het einde, met I Belong To You en Exogenesis (1,2 & 3) zijn wat mij betreft wel de moeite waard.

Het is pas eerste gehoor (en dat zegt bij Muse soms nog niets alles) maar tot nog toe valt het me niet mee (helaas). Veel bombast, vrij glad, en weinig nummers die ter plekke blijven hangen (op unnatural selection na). Ik begin maar eens neutraal in het midden, 2,5*. Geen idee waar dat zal eindigen

Lijkt wel of ik één van de weinigen ben die dit album van begin tot eind meesterlijk vind!

Elk nummer is stuk voor stuk een juweeltje...

Uitschieters tot nu toe
- Resistance (wat een waanzinnig piano!)
- United States of Eurasia
- Exogenesis: Symphony Part II (Cross Pollination)

Ongetwijfeld volgen er na een paar luisterbeurten nog een paar favorieten!

Sinds het uitmuntende Origin Of Symmetry acht jaar geleden, doet Muse eindelijk weer eens waar ze goed in zijn... knallen!

Topper die ik nog vaak op repeat zal zetten... 5*

Ongelofelijk, had niet verwacht dat Muse daadwerkelijk een album kon maken met zo'n hoog hate it or love it gehalte. Ik heb er erg gemengende gevoelens over na de eerste luisterbeurt als Muse fan. Ik kan echter wel al zeggen dat ze met album hun naam als geweldige band te grabbel hebben gegooid.

Dit vind ik zo'n goedkoop argument. Het lijkt net alsof er gezocht wordt naar redenen om dit album goed te vinden. Is het meteen goede muziek als je tempowisselingen en meerdere lagen hebt? Een goed album moet voorzien zijn van goede liedjes, en niet van tempowisselingen. Dat eerste mis ik.

Geef dan zelf op z'n minst aan waarom jij het geen goede liedjes vindt. Iemand verwijten met goedkope redenen te komen en dan zelf alleen zeggen dat je goede liedjes mist. Tja...

ik vind niet dat je kan zeggen dat muse een andere weg is ingeslagen, maar het is ook weer niet juist om te zeggen dat het album veel op de vorige lijkt (wat mij betreft).

ik houd het op een "interessant album", dat nog minstens enkele weken intensief beluisterd moet worden

Hmm, ben nog niet overtuigd, staan een aantal nummers op die het wel doen maar toch mis ik iets. Kga nog niet stemmen, eerst maar eens een paar keer luisteren!

Na Origin Of Symmetry is The Resistance toch zeker wel t mooiste wat ze gemaakt hebben. En ik had de hoop al opgegeven dat t ze ooit nog zou lukken mij zo te raken als met OOS

Tuurlijk dit album is weer flink bombastisch maar door de mooie orkesten is het allemaal beter te handelen dan bijv. Black Holes & Revelations. Een nummer valt echt tegen: Undisclosed Desires. Bellamy als Kanye West ofzo... bah. Muse moet zich verre van R&B houden!:P

Toppers van dit album:
- Resistance
- Unnatural Selection
- Exogenesis

Ik moest na aantal keer luisteren denken aan een kop in een blad paar jaar terug, helemaal waar:
MUSE IS EEN PLANEET!

Tot nummer 8 is het allemaal wel aardig, maar die laatste drie stukken doen mij tot nu toe helaas helemaal niets.

Nadat ik de eerste flarden van nummers had geluisterd op Itunes voorzag ik een grote desceptie, maar niets is minder waar. Vooral de verscheidenheid op dit album doet me goed, zelfs het door Timbaland geproduceerde nummer Undisclosed desires vind ik een sterk nummer.
Toch knap dat ze na zoveel albums weer met wat nieuws komen, zonder dat het te geforceerd overkomt. Matt Bellamy is in mijn ogen een waar muzikaal genie, wat vooral goed tot uitdrukking komt in de 3 'symphonien'.

Minpuntje is Guiding light, toppers zijn: Uprising (lekker back to basic Muse), Resistance, Undisclosed desires, Unnatural selection, MK Ultra en I belong to you. De laatste 3 nummers zijn gewaagd, vernieuwend, geniaal...

De negatieve berichten van enkele hier kan ik ook goed begrijpen. Muse: hate it or love it. Wat me wel stoort is dat sommigen het nodig vinden om bepaalde bands tot de grond toe af te branden, aangezien het hun muziek gewoon niet is. Vreemd, ik ga ook geen commentaar geven op bands als Anthony and the Johnsons of Eminem. Puur omdat ik het bij voorbaat niets vind.

Jazeker, moest meteen aan Plug In Baby denken bij het begin van dat refrein.

Ik vind hem sowieso sterker dan Black Holes overigens. De diversiteit op dit album spreekt me zeer aan.

trouwens grappig om te merken dat ze bij laatste drie albums, nummers in dezelfde stijl maken.

Bijv. de romantisch-pop stijl
Absolution: Falling Away With You
BHAR: Invincible
Resistance: Guiding Light

En bijv. R&B dansplaat
Absolution: Endlessly
BHAR: Supermassive Black Hole
Resistance: Undisclosed Desires

En bijv. kneiterhard
Absolution: Stockholm Syndrome
BHAR: Assassin
Resistance: Unnatural Selection

Tuurlijk heeft elke band zo zijn patronen. Bij Muse zijn ze dus ook herkenbaar:P