Muse - The Resistance (2009)

Hmm, ik ben blijkbaar niet de enige die Abba terughoort.

jazeker in unnatural selection (aangevuld met Queen). En het middenstuk is ook een 'citaat'. Dramatisch.

DIt is echt zo'n 'love or hate it' album, en ik heb het gevoel dat de meeste mensen hier het haten.

Ik vind het zelf een geweldig album, al vind ik dat pas na het een paar keer goed geluisterd te hebben.

- Uprising
Een lekkere meezinger, niet het beste nummer van het album, maar wel goed.
* 3.0

- Resistance
DIt nummer is echt gegroeid voor me, eerst kon ik er niet echt naar luisteren maar nu vind ik hem echt super.
*3,5

- Undisclosed Desires
Is dit Muse? Ik heb echt geen idee wat ik hier nou van moet vinden..
Klinkt meer als Timbaland ofzo..
* 2.5 (voor nu)

- United States of Eurasia + Collateral Damage
Mooi nummer, kan er echt voor uren naar luisteren. Het klinkt heel erg als Queen, maar dat stoort me niet. Vind vooral het Chopin stuk aan het einde mooi.
*3,5

- Guiding Light
Tsja.. Ik vind er nog niks aan (al komt dat misschien omdat ik hem maar 1 x fatsoenlijk geluisterd heb).. Misschien nog een kans geven..
*2.0

- Unnatural Selection
Geweldig, echt geweldig. Vind het een fantastisch nummer, en vooral de gitaar solo in het midden.
*4.0

- MK ultra
Weer zo'n heerlijk nummer om te luisteren. Misschien wel mijn favoriete nummer van het album. Blijft ook erg in je hoofd hangen.
*4.5

- I Belong to You
Hmm.. Dit nummer is gegroeid, maar ik vind het nog steeds 'redelijk'. Vind de piano wel mooi, maar Matt die Frans zingt? Ik weet niet hoor..
*3.0

- Exogenesis
Prachtig. Kan het niet anders omschrijven en ik weet niet wat nog te zeggen. Kippevel vanaf de eerste tot de laatste minuut. Mijn favoriete deel is het eerste, vooral omdat daar nog gitaar in voorkomt.
*5.0

Kortom: Ik vind dat ze weer goed werk hebben afgeleverd.
Maar toch verlang ik terug naar liedjes zoals Fury, Stockholm Syndrome enz. En ik heb nog steeds hoop...

Er zit in het nummer unnatural selection een stuk wat net zo goed door system of a down gespeeld had kunnen worden. Bij het stuk Counter balance this commotion, We're not droplets in the ocean.

Is er iemand die zich hier ook in kan vinden of sla ik gewoon wartaal uit

Eigenlijk heb ik een hekel aan Muse. En toch zie ik altijd weer ongelooflijk uit naar nieuwe muziek van de band. Dat komt omdat het beluisteren van een Muse-album zoiets is als het leegvreten van een zak winegums. Eens in de zoveel tijd godvergeten lekker, maar je bent vervolgens wel kotsmisselijk en hoeft de komende tijd geen snoep meer in je buurt te zien. Muse staat ook bol van de verleidelijke smaak- en kleurversterkers en bezit geen echt karakter, in tegenstelling tot bijvoorbeeld oude kaas of Radiohead. Natuurlijk klapperden mijn oren alle kanten op toen ik de nieuwe Muse, getiteld The Resistance, na een week op Beatles-dieet te zijn geweest aan een nachtelijke beluistering onderwierp. Het Britse trio heeft weer eens alles uit de kast getrokken om Indruk met een grote I op de luisteraar te maken. Piano-citaten van Chopin en Saint-Saëns, dreigend zwierende orkesten, industriële electronica, militaristische drums en gillende gitaren. En natuurlijk de van elke subtiliteit gespeende zang van Matthew Bellamy, die al zijn zinnen begint met een hoorbare hap naar adem, om maar steeds weer naar nieuwe climaxen van apocalyptisch falset-gekrijs toe te kunnen werken. Het megalomane wonderkind heeft ditmaal zowaar een driedelige symfonie geschreven, met de titels Exogenesis: Symphony Part I (Overture), Exogenesis: Symphony Part II (Cross Pollination) en Exogenesis: Symphony Part III (Redemption). Tja, zoiets viel op den duur natuurlijk wel van hem te verwachten. Potsierlijk, wanstaltig en ergens toch ook altijd wel heel erg komisch, júist door de ontwapenende schaamteloosheid van al dit bombastisch effectbejag. Op de momenten dat Muse bovenop dit alles dan óók nog eens Queen-achtige koortjes in gaat zetten, wordt het gewoon too much en sluit ik de band voor even volledig in mijn hart. Er lijken dan winegums met winegumsmaak in de zak te zitten en kotsen een intrinstiek doel te zijn geworden. Mijn sympathie verdwijnt echter jammerlijk genoeg resoluut wanneer ik Bellamy betrap op nogal tenenkrommende pogingen tot (op dit moment meer dan ooit achterhaald anti-Amerikaans) engangement in zijn met open deuren bezaaide pathetisch-boze teksten. Als hij nou uitsluitend over ruimteschepen en hellevuur zou zingen, zou de nasmaak toch nét ietsje minder vies zijn. Nu blijft er een vervelende pretentie van ernst tussen de strak georkestreerde waanzin en mijn luisterend oor steken en zal ik daardoor nooit volledig in deze muziek op kunnen gaan. Toch zal ik met geheim genoegen de Jamin af en toe blijven bezoeken voor een nieuwe portie van The Resistance, want een bek vol gelatine werkt nu eenmaal als een shot in je arm. Eigenlijk houd ik heel erg van Muse.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Haaha, mooie recensie.

Album is idd erg bombastisch, maar met genoeg fijne nummers. Unnatural Selection en MK Ultra zijn m'n favo's op dit moment.

Prachtig kaasgaaf!

Een review dan maar van iemand die nog weinig heeft met Muse?

Ik heb de band eigenlijk altijd links laten liggen, gedeeltelijk omdat het voor mij een te ge-hyped –te band is. (hmm. Moeilijk woord)

Ik heb het album nu een keer of drie achter elkaar geluisterd, en de Exogenesis triologie nog iets vaker. Goed teken doorgaans.
Na nadere bestudering kom ik tot de conclusie dat dit album weinig origineel is, maar daardoor in de popmuziek toch wel weer origineel. HUH? De songs zijn her en der uit de (klassieke, pop en film) muziek bij elkaar gejat. Riedeltjes van Queen, fragment stukken uit de filmwereld, stukken nagenoeg gekopieerd uit klassieke muziek, je kunt het zo gek niet bedenken. Maar door dit allemaal te koppelen en er toch een eigen touch aan mee te geven brengt het toch iets avontuurlijks.

Vooral Exogenesis heeft dit natuurlijk in zich, en alles bij elkaar gecomponeerd heeft het toch iets meesterlijks. Toumas Holopainen van Nightwish heeft dat vermogen ook, al moet ik zeggen dat die toch iets origineler is, maar zeker zo bombastisch onderlegd. Maar al met al is Exogenesis een briljant mooie triologie. Ik heb hem nu al een aantal keren achter elkaar beluisterd, buiten de normale draaibeurten.

Typische Muse nummers als Uprising/Resistance (in mijn ogen) doen het ook goed bij mij, waar ik in het verleden nog wel eens moeite had met Muse. Zoals ik al eerder aangaf, ik vond de stem van Matt Bellamy altijd net even over de top en te theatraal. Resistance begint absurt lekker, om kippenvel van te krijgen, verzwakt daarna wel iets.

Undisclosed Desires, ik weet het niet. Het klinkt lekker vlot en catchy, maar denk de stem van Bellamy eens weg, plak dan Britney Spears er over heen en niemand merkt het verschil. Zo zie je maar weer, als er een wat verantwoorde naam achter staat (Muse in dit geval) dan gaat het wat makkelijker met accepteren. Bullschit nummer dus.

Ik lees af en toe ook een vergelijking met Depeche Mode. Waar die creativiteit vandaan gehaald wordt mag “Joost” weten, maar ik had het niet gehoord en ik ben redelijk bekend met DM.
Guiding Light is geniaal mooi. Topper. Niets op aan te merken. I Belong to you is wel prettig, redelijk origineel.

Ik zit er toch aan te denken om de cd’s van Muse maar weer eens goed te gaan beluisteren. Wellicht heb ik het nooit genoeg kans gegeven. Ik vond/vind het dusaltijd een beetje een “Hype” gevoelige band.

Ach, met namen als deze, (Coldplay, Muse, Keane, en andere grote namen etc) is het altijd leuk schoppen.

Wat een bagger plaat. Ze zijn het hele rock gebeuren lang en breed voorbij en maken nu een plaat die aan elkaar moet hangen van de futuristische klets en bombast.

Op vorige platen was de bombast er als knaller die de nummers net dat beetje extra, maar nu moet dat alles zijn wat de plaat is.

Ik heb Muse altijd heel leuk gevonden, maar hier kan ik echt helemaal niks mee. Over the top, veel te fout, enz.

Applaus....!

Fantastische recensie waar ik bijna geheel in mee kan gaan, maar helaas niet zo goed kan verwoorden.

Voor mij is dat echter de zoveelste zak winegum die ik niet in 1x leeg kan eten. Alle albums na Showbiz kan ik niet in zijn geheel afluisteren. Ik trek het simpelweg niet! Als fervente Queen hater ga ik hier natuurlijk al over mijn nek bij track 4. Muse krijgt het toch altijd weer voor elkaar om veel bijvoeglijke naamwoorden te verzamelen: pretentieus, hol, over the top, hysterisch, geweldig, etc. Dit album is voor mij vooralsnog een emotionele rollercoaster. Van walging naar genot en van woede naar euforie. Het ene moment ben ik klaar met deze band en de andere keer snak ik weer naar een nummer dat mij vol adrenaline pompt.

Hmm, ja ik merk dit ook en snap dat het best dat Muse een eigen geluid heeft, alleen al door de stem van Bellamy. Deze valt me echter op dit album een beetje tegen. De mini-opera daargelaten vind ik het album iets te gemakkelijk gemaakt en missen de nummers stuk voor stuk de overtuigingskracht.

Ik weet niet of ik of iemand anders het al op het forum had gezet maar op NME.com was na het verschijnen van Uprising een topic geopend waarbij mensen konden aangeven op welke nummers dit nummer wel niet leek. Seven Songs That The New Muse Single Reminds Us Of - In The NME Office - NME.COM - The world's fastest music news service, music videos, interviews, photos and free stuff to win Ik zou zeggen, lees de reacties.

Voor een band, die weliswaar invloeden erkent, maar ook pretendeert meesterwerken te schijven is dit toch echt een zwaktebod. Shoot the Runner, Personal Jesus etc. Het is zowel veel vaker als veel beter gedaan. Matt Bellamy is geen Eric Clapton die traditiegetrouw Robert Johnson nadoet. Super Massive Black Hole vond ik persoonlijk een stuk overtuigender dan Uprising.

Ook het Queen-achtige van USOE is iets waar ik een aantal keer om glimlach maar na volgende week waarschijnlijk nooit meer opzet. Instrumentaal en vocaal klopt het allemaal en het pianowerk is fantastisch maar het is teveel pastiche om een lang leven op mijn Ipod beschoren te zijn.

Een opera maken ligt, zoals eerder gezegd, erg in de lijn der verwachtingen van een band als Muse. Het funky SMBH en het hypnotiserende Take A Bow vond ik daarom wel welkome afwisselingen en zelfs Starlight (niet mijn favoriet) raakte een snaar bij mij.

Ik zou er geen moeite mee hebben als het bombastische op een volgend album vervangen zou worden door een kalmer geluid. Meer acoustische nummers of meer 'funky hooks'. Matt Bellamy kan veel kanten met zijn stemgeluid op en ook de band is behoorlijk veelzijdig dus daar zal het niet aan liggen.

Waarschijnlijk klinken deze nummers en vooral de mini-opera live allemaal weer heel erg goed maar dit album als geheel is niet echt aan mij besteed ben ik bang... 3*

Erg grappig is de recensie van Pitchfork. Eerdere albums kregen altijd zwaar onvoldoende, maar dit nieuwe album - terwijl er voortdurend wordt gesproken over een commerciëler geluid - krijgt zowaar een voldoende!

Pitchfork: Album Reviews: Muse: The Resistance

Bij het horen van de nieuwe single Uprising dacht ik even met T-Rex te doen te hebben.

Volgens mij had Aerodynamic al eerder een vergelijking gemaakt met snoep. Ook over misselijkheid enzo. Verder wel een goede recensie.

Het eerste album kreeg een 6,7. OoS, Hullabaloo en Absolution zijn vreemdgenoeg niet gewaardeerd en alleen BAR heeft een onvoldoende gekregen. Het valt dus wel mee hoewel het tweede feit toch te denken geeft...

Ik bedoel maar. Mijn eigen eerste associatie was White Collar Boy van Belle and Sebastian....

Als ik het concert van Berlijn zo zit te beluisteren dan denk ik dat dit live nog beter overkomt dan op plaat. Zoals met al het werk van Muse eigenlijk.

Ik had het stuk van Aerodynamic niet gelezen toen ik die recensie schreef. Maar waarschijnlijk is het een voor de hand liggende vergelijking.

Edit.

Muse is pas nav BH&R serieus gepromoot geweest in de US. OOS en Abs stelden commercieel gezien niks nada noppes voor in de US. zelfs kleine independent releases kregen daarom meer aandacht dan OOS en Abs in de US.

Ik moet tot mijn schande bekennen dat de nummers waar de echte hardcore-Muser van walgt (Guiding Light en Undisclosed Desires) bij mij favoriet zijn.
Hoewel je favoriet dan niet met hoofdletters moet tikken.
Maar ach, ik ben dan ook geen hardcore Muse-fan. Ik ken alle albums en hoor daarop af en toe iets aardigs voorbij schieten. En als je het zo bekijkt valt The Resistance me niet tegen.

@Kaaasgaaf: Leuke recensie, je weet wel hoe je een mooi stukje moet schrijven, alleen net als Muse verlies jij jezelf ook in een strontvervelend cliché: de omlijstende metafoor (de winegums).

Overigens ben ik het met de meeste punten van kritiek die jij en anderen hier geven wel eens, maar toch vind ik het tot nu toe een heerlijk album. Mijn enige vrees is een korte houdbaarheidsdatum - ik vond het namelijk al leuk klinken vanaf de eerste luisterbeurt, en echt steengoede albums hebben dan niet.

Wat ik daarnaast niet snap is dat veel mensen kritiek hebben op I Belong To You - op dit moment naar mijn mening het beste Muse-nummer aller tijden. Een prachtige ode aan de chanson, verwikkeld in een swingend poparrangement, en hier werkt de bombastische stijl van Bellamy een keer in z'n voordeel. En alhoewel het Frans meer als Spaans klinkt, stoor ik me hier niet aan. Het belangrijkste is namelijk dat je in dit deel van het nummer niet verstaat hoe slecht Bellamy's teksten normaliter zijn.

Ik vind die twee nummers ook zeer aardig. Het probleem is vooral dat het Muse-publiek voor een groot deel bestaat uit tieners die nog steeds in de fase zitten waarin ze alles wat enigszins in de Top 40 zou kunnen staan bestempelen tot commerciële rotzooi. Ik vind het daarentegen juist interessant om Muse een keer iets gelikters te horen spelen dan de inmiddels vervelende apocalyptische hemelbestormingen. Zo vond ik van het vorige album Supermassive Black Hole ook een van de betere nummers. Qua pure sound was dit nummer, net zoals Undisclosed Desires op dit album, een geweldige productie. Maar ja, ik houd dan ook meer van elektronische muziek dan de gemiddelde rocker.

Btw, ligt het nu aan mij of is Matt's stem erg veranderd in de loop der jaren? Van een iel stemmetje tot een zware, mannelijke stem. Hij zingt ook steeds lager.

I Belong To You smaak ik misschien wél nog..hoewel het zoiets 'fout'
heeft (nuja muse klinkt hier op veel vlakken wel eens fout..sorry)
Maar 't is wel gedurfd.

Hmm, valt me ook mee dat cijfer. Ik had eerder gedacht dat ze dit album totaal zouden afkraken, aangezien ze het nummer United States of Eurasia een dikke onvoldoende gaven.

Van sommige songs ben ik niet zo gecharmeerd (zoals Guiding Light, I Belong To You en de afsluitende Exogenesis trilogie), maar het grootste gedeelte van het album is goed te genieten. Het zit allemaal weer erg fraai in elkaar, met een mooie mengeling van oude en nieuwe stijl. Bombastisch tot net op het randje.

Precies, ik ook!

Nog even geen inhoudelijke recensie maar vinden jullie die hoes ook zo lelijk?

Aha, de recensie op 'Showbiz' kon ik niet vinden. Maar het blijft opvallend, dat ze nog zo'n hoog cijfer (5,9) hebben gekregen.