Muse - The Resistance (2009)

Het kwartje begint te vallen, ik begin zelfs de laatste drie tracks tof te vinden.

Ik vind guiding light ook erg goed, vooral de solo.
Favorieten zijn echter wel Belong To You en The Resistance.

Moet mijn eigen mening hier wat bijstellen, the Resistance is inmiddels wel uitgegroeid tot een favoriet namelijk. Wel vind ik nummer 5 nog steeds een zwakke broeder en is anderzijds mijn enthousiasme voor I belong to you ingedamd. Wel vind ik de epos op het einde nog steeds zeer aangenaam en is Unnatural selection uitgegroeid tot een favoriet, Muse op zijn hardst!
Wat blijft is dat ik duidelijk enthousiaster ben over deze Muse plaat dan over hun voorlaatste project. Dat komt waarschijnlijk omdat deze wat meer bombast en variatie in zich heeft dan Black Holes and Revelations.

Score nog steeds een 4.

Eerste indruk was niet goed, maar het begint beter te worden. Als ik me al ergens aan stoor zijn het wel die voorspelbare klassieke akkoordenprogressies die ze maar blijven gebruiken. True, het is onderdeel van de Muse sound, maar op dit album overheerst het wel heel erg.

De productie is ontzettend vlak, zeker niet avontuurlijk op sonisch gebied.

Uprising is catchy, verder vind ik Unnatural Selection + MK ultra wel leuke nummers, al komen de 'beukmomenten' echt zo getemperd over, die laatste riff van Unnatural Selection klinkt als een oude Megadeth riff die niet door de keuring heen kwam.

Ik ga het nog even wat tijd geven I guess..

Muse krijgt al vanaf de tweede plaat de kritiek (te) bombastisch te werk te gaan. Nu houd ik zelf wel van wat drama en grote gebaren dus ik had tot album 4 de grootste lol met deze kleine grote heren. De geweldige live-dvd HAARP bevestige hun status als megalomane maar vooral retegoede band. Met The Resistance zet Muse een logische lijn voort; waar we op de vorige plaat al werden verblijd met galopperende paarden en epische pianothema´s is er nu ook een heus doorlopend concept te ontwaren. Het bijbehorende verhaaltje is aan de songtitels grotendeels wel af te lezen. Kan mij niet schelen zo´n concept, als de muziek maar goed is. Maar na 2 luisterbeurten moet ik zeggen dat Muse nu ook mijns inziens een stap te ver is gegaan. Muse klinkt bombastischer dan ooit, maar helaas ook pathetischer en holler. De toeters en bellen weten niet te verbloemen dat er compositioneel zeer weinig te genieten valt hier. Platsgewalste Queen-intermezzo´s, pianogereutel zonder begin of eind en monsterriffs die maar niet monsterlijk willen worden. Mijn vraag dus: Waar zijn de goede nummers? Ik hoor ze niet.....

Ik luister nu voor de tweede keer en ik moet zeggen, waar ik mij in het verleden verschrikkelijk ergerde aan die zeikstem van de zanger, kan ik dat nu beter hebben. Lekker bombastisch plaatje met een prominente plaats voor de piano. United States of Euresia is idd plagiaat van het ergste soort en wat mij betreft ook één van de mindere songs van het album. Wel weer leuk zijn de enigzins klassieke pianostukken.

Nog even geen cijfer....

De intro van Exogenesis: Symphony Part III doet me enorm denken aan een klassiek piano concerto, als ik me niet vergis. Ik kan alleen niet op de naam komen

Een beetje later dan beloofd, maar ik heb toch de moeite gedaan om deze plaat eens aan een paar verdere luisterbeurten te onderwerpen. En daar heb ik dik spijt van. Enkele uren van m'n leven vergooid. Het enige positieve punt: het heeft resultaat gehad. Ik stel namelijk mijn score bij: van 1 naar 0,5. Lager kan je niet vallen.

Beste collega musicmeter luisteraars: Muse klinkt op The Resistance als de tiesto van de alternatieve rock. Yup, het toppunt van slechte smaak. Alternative rock for the masses!

Deze plaat klinkt vooral uiterst nep. Hoe bombastisch en “over-the-top” ze ook is, ze verrast nergens. Het rockt niet, het raakt niet, het ontploft nergens, het blijft allemaal zo vlakjes en ongeinspireed. Bij elk opeenvolgend nummer denk ik: daar komt weer zo'n ongeinspireerde zanglijn, of een piano-riedel uit de boekjes "trance for dummies" of "bad musical moments for dummies" of "faux-romantic classical music for dummies", of een volstrekt on-orignele en platgeproduceerde gitaar-rif.

Daar komt nog bij dat het allemaal zo ongevaarlijk klinkt. De gitaren klinken op zn minst gezegd zwakjes; hell, het lijkt wel alsof men ze eerst gebruikt heeft om er een paar diamanten mee te slijpen. Resultaat: de botte bijl. De baslijnen zijn quasi onbestaande, en waar toch hoorbaar lijken ze zo uit één of andere jaren 80 atari computer geplukt te zijn. En de piano-intro's en outro's lijken wel van plastiek.

En, dan hebben we het nog niet over de teksten gehad: hardly poetry! Eerder puber-poezie at its finest. Of neemt u teksten als...

I want to reconcile the violence in your heart
I want to recognise your beauty's not just a mask
I want to exorcise the demons from your past
I want to satisfy the undisclosed desires in your heart

...wel serieus?

Tenslotte, ik heb op heel deze plaat geen enkele memorabele melodie ontdekt. Niks, nada, noppes.

Neem nu dat "Eurasia" gedrocht. Een piano uit de faux-romantische klassieke school. Volstrekt voorspelbare falsetto zanglijnen. Een volledig gepikt musical-moment. Een gitaarsolo uit de leerboekskes van Brian May. Een brugje met arabische riedeltjes rechtstreeks uit garageband of pro-tools. En tenslotte een stukje chopin aangekleed met het geluid van spelende kindjes en fluitende vogels. Wie kan mij vertellen wat hier nu zo origineel of goed aan is?

Of neem nu Undisclosed Desires. Klinkt als? Juist: Depeche Mode. maar dan wel derderangs Depeche Mode ten tijde van Exciter, hardly hun meest exciting periode. Och, men hore hier toch niet meer dan een vrij ongeinspireerde en repititieve baslijn, een niet-bestaand refrein en wat random electronica-blieps. Djeez...

En wat dan te denken van Exogenesis. Twee gedachten komen hierbij in me op. Ten eerste, heeft het echt enkele jaren en 40 muzikanten gekost om dit onding te creëren? What were they thinking! Ten tweede, zelfs in de zachtste passages blaast mr Bellamy met z'n orkest elke emotie op tot je er echt niet meer naast kan kijken.

Laat dat laatste nu net het grootste probleem zijn van deze plaat: ze is ontdaan van elke vorm van emotie, verfijning en echtheid. Alles klinkt "over the top" en is ontdaan van nuance of subtiliteit. De gecreerde holle pathos vindt dan nog eens z'n weerklank in de platgeproduceerde en gecomprimeerde productie die alle nog enigszins aanwezige emotie en brutaliteit wegschraapt ten voordele van plastieken instrumentatie. Zelfs de gitaren klinken als "processed keyboards".

Nog een vraagske waar ik mee worstel: aan al zij die dit vernieuwend noemen. Hoe kan iets dat overduidelijk teruggrijpt naar het allerslechtste uit dertig jaren pop, rock en prog vernieuwend zijn?

Maar het bovenstaande is natuurlijk een mening en geen feit.
Hopelijk heb je nu je gemoed weer helemaal verlicht en kunnen diegenen die wel van deze CD kunnen genieten, weer gewoon doorgaan met ademhalen?

Bent u klaar?

ja

Gelukkig heeft iedereen recht op zijn mening, maar Khonnor wil duidelijk provoceren.

Tja.....

Ik kan me er wel in vinden. Het is echt een beetje nep. Ik had nooit zo heel veel met Muse, maar na dit album ben ik definitief afgehaakt. Te bombastisch en zogenaamd pretentieus allemaal.

Beste gloom, als jij er niet tegen kan dat iemand een afwijkende mening heeft over een album, waarom doe je dan de moeite om iets te posten op een forum waar het de bedoeling is om diverse meningen over muziek aan bod te laten komen?

Dat jij dit provoceren noemt, tja....

Khonnor provoceert maar een heel klein beetje hoor. En wat is daar eigenlijk mis mee? Beter dan enkel grijze muizen geleuter dunkt mij. En behalve de provocatie zet Khonnor vooral erg duidelijk uiteen wat er mis is met Muse anno 2009. Ik had na de vorige (wel goede) plaat al het gevoel dat ze wel eens flink zouden kunnen gaan doorschieten. En zie hier! Ik voorspel u dat er weinig (of zelfs geen) toekomstige Muse-klassiekers op The Resistance staan en dat dit wel een goede legitimatie voor de band is om op het volgende album weer ´terug naar de basis´ te gaan, hoewel dat bij Muse een relatief begrip zal zijn.

Nog een mooie quote die het wat mij betreft perfect samenvat:

"Muse are like the musical equivalent of a Michael Bay - lots of big budget special effects, but no plot."

Michael Bay rules!

tja, das voer voor een andere discussie....

u hebt gelijk: 't is de Mondschein Sonate (ofte Moonlight Sonata) van Ludwig Van Beethoven.
lekker gepikt

khonnor: er is maar één smiley die bij jou past:

Zoals bij elke "beste band ter wereld" tegenwoordig kraaien de tegenstanders het luidste. Zie Coldplay, Muse, Radiohead, Metallica etc

Ik heb 2 nummers gehoord ik vind ze goed.

Inderdaad, je hebt voor iedere band voor- en tegenstanders.
Maar overdrijven is ook een vak hey (in beide gevallen).
Je geeft je mening en dan (in principe) klaar!

Dan kan ik ook bijvoorbeeld 10 keer dezelfde post plaatsen over hoe lekker ik de plaat wel niet vind

ik kan zo'n persoon als khonnor niet snappen. muziek voor de masses met een 12 minuten lang hoofdnummer . niet serieus te nemen die khonnor.

Een typisch tegenargument..ik kan de tegenstanders volgen wat 3 van die 4 bands betreft. Radiohead torent er boven uit..

Ik wel. Je hebt de totaal smakeloze massa die naar Akon enzo luisteren (ultratopzeik die nog te slecht is om op stubru gedraaid te worden terwijl ze daar toch ook niet zo'n hoge eisen (meer) hebben als ze de nieuwste van Black Eyed Peas draaien). En je hebt in mijn ogen 'de alternatieve massa' zoals velen die dit van Muse goed vinden. 't Is niet omdat het 12 minuten is dat het geen (alternatieve) massa-muziek kan zijn..'t Is te zeggen, ik vind die symfonie namelijk redelijk cliché. Alleen in een Muse-jasje. Enfin ja, 't is mijn smaak niet, ik respecteer mensen die dat wel geweldig vinden.
Degenen die dan denken dat ze kei-alternatief zijn omdat ze naar de afrekening luisteren, maar helemaal niet diep graven in muziek. En dan maar niet kunnen verdragen of niet snappen dat grote 'heilige' bands soms terecht bekritiseerd en in dit geval zelfs afgemaakt worden. Mensen worden dan soms onterecht arty farty genoemd.Trouwens, die grote bands hebben toch al meestal de media mee in reviews. Dan hoor ik graag eens een kritischer geluid van vb Khonnor.

Ik snap Khonnor wel. Ik volg spijtig genoeg voor de fans grotendeels zijn visie dewelke totaal niet oppervlakkig is maar onderbouwd.
En net als Khonnor wil ik ook totaal niet provoceren. Ik vind het in elk geval totaal niet leuk mij te irriteren als ik een nieuwe cd uitcheck..aangezien dat tijdverlies is en er muziek is die me meer zal doen.

Kijk, ook nog eens gepikt..en dan moet je daar respect voor betonen. Wat geweldig zeg: een klassieke symfonie op het nieuwe album! Maar wel deels gepikt, pfffrt.

Ik snap hem ook, ik snap wat ie zegt en dat is mijn punt ook niet.
Maar ik denk dat bij velen de irritatie zit in het feit dat hij zich ruim van tevoren, keer op keer, liet horen op een manier die vervelend (want herhalend) werd. Dat had ie in zijn geval ook wel in 1 berichtje kunnen doen (want mening vooraf al lang bepaald): Muse = kut. Klaar.

Klaar? Nee, we gaan maar door, en daarna gaan we het wederom doen met een voorspelbare mening plus beoordeling als gevolg. Daar zit denk ik meer onbegrip in. Wie wil nu aan zo'n album beginnen als je de vorige albums al van hetzelfde laken een pak vindt?
Daarbij ging hij in zijn betoog wederom niet in op de hamvraag wat hem bezielt om het dan nog te luisteren (en naar eigen zeggen meerdere keren). Dan gaan mensen hem ongeloofwaardig noemen. Dat is toch niet vreemd?
Ik zelf hoef het antwoord ook al niet meer. Ik vind het wel weer gescheten hier. Op naar andere albums


Verschil van aanpak misschien?
Overigens niks mis met provoceren maar doe het dan goed en niet op de khonnor-repeat-stand-manier.

Ik ga nog niet stemmen maar ik vind eigenlijk muse nooit goed in ieder geval nooit een cd lang. Dit heeft idd met het bombastische geluid te maken niet dat ik daar altijd tegen ben maar bij muse irriteert dat me. Live vind ik het daarentegen wel altijd een super band. Dit album lijkt me nog wat minder dan de andere albums. Dat is wel erg jammer natuurlijk. Maar als ik de reacties lees dan moet ik het nog maar wat luisterbeurten gunnen en dat ga ik dan ook maar doen voordat ik een stem uit ga brengen. Ben benieuwd of ik deze wel ooit ga begrijpen.

omdat korte berichtjes meer gewardeerd worden.

deze cd = rot zooi.

deze cd=klassieker.

tja, ik heb het zo'n beetje gelezen. Tot dusver alles ban Muse gekocht. Maar dit is volledig over de top. Slappe Queen imitaties, refreintjes bij Abba weggehaald. Als klap op de vuurpijl een nep symfonie. En dan heb ik het maat niet over United States of Eurasia (+Collateral Damage). Gewoon crap. Hopelijk is de volgend eweer beter. Dit is in ieder geval helemaal niks. Misschien weer een gewone rock plaat. Bij de eerste stem heb ik 2** gegeven, zou ik nu niet meer doen. Teveel van alles, en te weinig essentie.