Mike Oldfield - Tubular Bells (1973)

Oldfield de basis voor de dance van nu??? Ik denk dat-ie helemaal niet blij is met die opmerking...!

Kun je er nog meer noemen dan die 3?

Nou, zijn latere gedrocht The Millennium Bell heeft anders het nodige weg van de meer labbekakkerige varianten binnen de 'dance van nu'...

op ommadawn en incantations na mike"s beste

Ik vind Songs from the Distant Earth de beste, en Guitars de slechtste.

ja songs from the distant earth is ook een van mike,s beste, ik vindt ommadawn, incantations, tubular bels, hergest ridge en amarok ook tot de eregalerij behoren van mike,s oevre de rest heb ik allemaal wat minder mee vooral muziekstuk 3 van incantations vindt ik het beste wat hij ooit heeft gemaakt

Was destijds een MEGA-HYPE en ik draai 'm nog steeds met plezier.

Euh.. Voyager wel eens gehoord... brr... wat een braakplaat.

toch nog een heel erg genietbare plaat niet tot de puntjes perfect( dat is incantations en ommadawn) maar op zijn tijd erg lekker om weer naar te luisteren geen text geen nadenkwerk dus gewoon lekker over je laten komen en genieten

Mooi, heel mooi. De latere uitgebrachte Tubular Bells-versies vind ik stukken minder. Dit is de enige echte!

Kan het dat Da Boy Tommy dit het eerste melodietje gebruikt in The Candyman. Het is iets dat me al erg lang op viel.

Tubular Bells wordt in zoveel producties gebruikt... Denk aan The Exorcist, Bassie en Adriaan, reclamespotjes, etcetera...

Ik denk dat dit, teruglezend in de 7 pagina's, al een tijdje bekend was

Geweldige Muziek!
5 Blinkers

Mijlpaal, zonder twijfel.

1 ding wat ik me wel afvraag, wat is die 'schuifel' die je tijdens de (meesterlijke) introductie hoort?
Ik heb ergens gelezen de aanslag van een orgeltoets?

Tijdens mijn introductie-periode met Mike Oldfield is dit nooit echt mijn favoriete plaat van hem geweest. De laatste tijd begint de briljantheid van deze plaat echter flink tot me door te dringen. Voor de tijd klonk het bijzonder fris en Mike Oldfield was zijn tijd eigenlijk al ver vooruit. De complexe composities met meerdere instrumenten geven kippenvel. Het hoogtepunt ligt nog altijd wel op het moment dat allerlei instrumenten een voor een geintroduceerd worden en het Tubular Bells thema langzaam naar een climax getrokken wordt (aan het einde van het eerste deel).

Dit is de vierde plaat die ik ooit kocht.
Het was januari 1984 en ik was 14 jaar en half.

Ik kende alleen Moonlight Shadow en de b-kant Rite of Man.
Een buurjongen had ook de singel In Dulci Jubilo met On Horseback.

De hoes sprak me aan en groot was mijn verbazing
toen ik thuis zag dat er maar "één liedje" op de plaat stond.
Het heeft een paar luisterbeurten geduurd voor ik mijn weg vond
in de multi-intrumentale wereld van Mike Oldfield.

Maar vanaf Tubular Bells tot en met Heaven's Open,
heeft het gitaarwonder me altijd kunnen boeien en bekoren.
Vanaf Tubular Bells II begon hij me echter stilaan te vervelen.

Tubular Bells blijft voor mij toch zijn eerste en beste plaat.

Vooral Part 1 is subliem opgebouwd en biedt de luisteraar
een kleurrijk palet aan fris gearrangeerde symfonische rock.

Part 2 is wat meer uitgesponnen, maar heeft een sublieme intro
en de zelfrelativerende caveman sectie vond ik ook best grappig.

Ik vind het jammer dat Mike Oldfields Virgin backcatalogus
niet is heruitgebracht inclusief de talrijke bonus-miniatuurtjes.
Hier zou bijvoorbeeld de oorspronkelijke dronkenmans versie
van The Sailor's Hornpipe (zie Boxed) als bonustrack wel passen.

heb vandaag besloten om altijd maar nieuwe muziek te kopen en te beluisteren en te bekritiseren , er de brui aan te geven , en me in mijn laatste levensjaren bezig te houden met het herbeluisteren van de meesterwerken waar ik vroeger als 18 jarig manneke zo verknocht aan was , dus geen raconteurs , shadow puppets e.a. meer , maar welkom weer led zep , deep purple , tom waits , yes , genesis , alice cooper , van morrison e.a.

dit is één van de meesterwerken , was mike toen geen 17 jaar

???

Hij was net geen 20 toen het album verscheen.
Maar uiteraard een paar jaartjes jonger toen de eerste ideetjes rijpten.

Maar beaster1256 ... de huidige Oldfield anno 2008
is huilen met de pet op, vind ik. Of denk jij er anders over ... ?

ja, dazzler de oldfield van nu is geen zak waard

de eerste vier, vijf platen waren zeer sterk , daarna begon de afgang

Met recht een luisterervaring en dan met de nadruk op ervaring. Geen dagelijkse kost maar van tijd tot tijd gaat ie op de pick-up en neem ik plaats in een goede stoel. Ogen dicht en daar ga je..

Nummer 3 van de cd is ook wel goed....

Pas op met grappen over Tubular Bells.



Er is de originele versie, de orchestrale versie, de quad versie,
een handvol live versies, de herziene versie en de heropgenomen versie ...

Maar er is ook Tubular Bells III waarvan ik me nog altijd afvraag
wat hij "for God's sake' met Tubular Bells I te maken heeft, behalve
het kopiëren van een aantal melodieën in compleet andere tracks ...

Voor Sjaan is er ook nog The Best of Tubular Bells.
Wie deze CD koopt of kocht kan alleen maar een die hard fan zijn,
of iemand die het verschil tussen al die versies niet meer ziet.

versie 2 nog altijd de beste

versie 1 uiteraard het origineelst

Oldfield's grote hit. en natuurlijk een geniaal album. al moet ik altijd bij het begin denken aan BASSIE EN ADRIAAN.

maar hou nu toch het meest van het Crises maar deze staat zeker in mijn oldfield top 3

goed gezegd dazzler, tub bells III is een bastaard, en flauwe grapjes van sjaantjes kunnen we missen , by the way , incantations heb ik altijd wat laten liggen maar nu ik hem op cd heb moet ik door de knieen , evengoed als tub , hergest en omma ,

heerlijke muziek .

Is een sjaantje hetzelfde als een jeanette, beaster1256?
Deze plaat is op zijn eigen manier baanbrekend en van invloed op filmmuziek die je af en toe herkent in voorbijgaande series of films op tv. De vervolgen hierop zijn niet verassend meer en schatplichtig aan hun voorganger.

Ik heb deze cd maandag op de gok gekocht voor 7 euro, aangezien de positieve reacties hier en van een goede vriend van mij die helemaal weg is van deze plaat. Ik heb em nog maar 1 keer geluisterd, het is allemaal een beetje vaag nog, hoewel er hele mooie stukken muziek in zitten zoals het einde van Pt. 1, vindt het nog een beetje langdradig allemaal. Maar ik ga deze plaat van de week vaker in mijn cd-speler gooien, want volgens mij is het egt een groeiplaat.

Ik herinner mij dat m'n moeder mij deze toen ik een jaar of 5 was eens heeft laten horen. Dat beginstuk kwam namelijk ook voor in Bassie en Adriaan (en natuurlijk in The Exorcist). Ik had mezelf al een tijdje voorgenomen dit eens te beluisteren en nu is het er dan eindelijk van gekomen.

Een magistraal stukje muziek! Maar vanaf ongeveer de 17e minuut op de eerste kant vind ik het wat minder boeiend, en die vocalen erdoorheen vind ik niet zo. Kant 2 begint heerlijk vredig en ontspannen en rond 9 minuten wordt het wat dynamischer. Rond de 12 minuten wordt er wel érg abrupt gestopt en overgegaan in een nieuw gedeelte, klinkt meer als een gewoon pop/rocknummer. Dat vind ik een minder stuk, klinkt best leuk maar heeft niet de originaliteit die eerdere passages wel hebben. Die vocalen hier kan ik wederom niet waarderen, lijkt wel een zieke hond. Vanaf 16 minuten wordt het weer beter, terug naar de oase van rust. En dan vlak voor het einde krijg je zon kutgrapje, waardoor ik het album met een irritant gevoel afsluit.. jammer.

Deze plaat was hard op weg om 5* te krijgen, maar bij elkaar kan ik toch een minuut of 14 niet zo goed waarderen, en het is niet overal even goed uitgewerkt dus er gaat wel wat af. 4*

Je hebt overschot van gelijk dat ie niet zo goed is uitgewerkt.
Kant 1 is dat wel vind ik, kant 2 is eerder een collage van stukjes.

Meteen het grootste punt van kritiek op het werk van Mike Oldfield.
Hij breit leuke ideetjes en melodietjes aan elkaar, maar zijn composities
missen vaak samenhang ... het zijn eerder collages (bv. Amarok).

Maar voor een kerel van nauwelijks 20 jaar die de hele
compositie zelf schreef en bijna alle instrumenten bespeelde,
blijft dit toch een adembenemend epos dat respect afdwingt.