Mike Oldfield - Tubular Bells (1973)

Hoe kan je Tubular Bells nou niet associëren met Bassie & Adriaan? Ik vind het een prachtig stuk die altijd perfect past bij de aflevering.

Tubular Bells = Bassie & Adriaan (en the Excorsist een beetje).

Gewoon,
in Vlaanderen wonen en Bassie en Adriaan slechts sporadisch gezien hebben.

Het debuut van Mike Oldfield is natuurlijk een legendarisch album en elke zichzelf respecterende muziekliefhebber zou dit album natuurlijk is z'n kast moeten hebben staan. Het is zijn bekendste, doch niet zijn beste album. Een Ommadawn bijvoorbeeld, vind ik een stuk beter.
Toch is Tubular Bells iets bijzonders. Een ietwat ruw klinkend, maar daardoor ook wel oorspronkelijk album waar zelfs zéér af en toe een schoonheidsfoutje in terug te horen valt, overigens zonder de plaat daarmee afbreuk te doen.
Niet alle passages vind ik even sterk en sommige stukken spreken me zelfs niet zo aan. Maar als geheel gezien is het bijzonder en invloedrijk te noemen. Vooral het middenstuk van Part 2 met de 'holenman' zoals ik 'm maar noem, vind ik erg cool. Ook de opbouw naar dat stuk toe is erg sterk en verrassend te noemen, aangezien Part 2 eerst ietwat zweverig begint en daarna zelfs ingetogen wordt.

Dit album was jarenlang mijn enige Oldfield-album, totdat ik Amarok dankzij een vriend leerde kennen en daar zo van onder de indruk was, dat ik besloot de verkenning van de muzikale wereld van Mike Oldfield verder door te zetten en stuitte op meesterwerken als het al eerder aangehaalde Ommadawn en Amarok, maar ook het onderschatte The Killing Fields en Songs of Distant Earth.

Tubular Bells is een must-have, maar krijgt in al mijn objectiviteit en redelijkheid 'slechts' 4 punten.
Overigens vind ik Tubular Bells II practisch net zo goed, vanwege de verrassende en alternatieve versies van de oorspronkelijke thema's. De verdere uitmelking van het hele TB-gebeuren heb ik verder nooit begrepen, maar daar ben ik zéker niet de enige in...

Helemaal geniaal gewoon! Mooie folk-invloeden en uitgedachte melodieën en thema's. Mike Oldfield is zowel als componist als multi-instrumentalist geniaal.

Zag 2 jaar geleden een stukje over Tubular Bells wat kwam van de top 2000. Ik was erg benieuwd naar de muziek. Dus gelijk het album gekocht en thuis aangezet. En wat een mooie muziek is dit. Het zo herkenbare thema wat nog dagen in je hoofd blijft zitten als je het draait om daarna een andere kant op te gaan, maar het thema blijft erin zitten. En aan het eind zit zo´n heerlijke snerpende gitaarsolo van Oldfield, een van de gaafste momenten van het album. Net als de oermens die aan het schreeuwen is in part 2. Het eind vind ik wel jammer, ze hadden het wel iets mooier mogen afsluiten. 4 sterren.

Eigenlijk moet je het einde (de traditional The Sailor's Hornpipe of ook bekend
als het themaatje van Popeye) gewoon wegdenken. In de 1976 quad remix (zie Boxed)
eindigt Part Two van Tubular Bells zoals het bedoeld was ...

Na een pauze start dan de oorspronkelijke dronkenmansversie van Hornpipe
die men toch iets te teut vond om op het originele album te zettten.
Daarom werd ze vervangen door de korte instrumentale versie.

Ik luister nu even voor het eerst naar Tubular Bells Part 1, en voor zo een grote brok instrumentale muziek vind ik het bijzonder mooi. (Wordt vervolgd.)

Ik kende enkel de single Tubular Bells - Bande Originale de l'Exorciste uit 1974. Op de A-kant staat Tubular Bells, op de B-kant Excerpt from Mike Oldfield's Tubular Bells. Uiteraard veel te kort om een beoordeling te geven over deze plaat zelf. Dus was het hoogtijd deze te beluisteren. En vanmorgen kwam het er eindelijk van. 2 maal volledig beluisterd en het laat me toch wat in de kou staan. Misschien had ik hier te veel van verwacht. Wat laten rusten.

Misschien is het al besproken maar welke versie klinkt het beste, er zijn er zoveel in omloop, zelf heb ik de sacd, die schijnt echter niet het beste te klinken, wie weet welke wel?

De SACD klinkt op zich goed maar de 5.1 mix is één waar Oldfield helemaal NIET achter staat en is ook niet in overleg met hem gemaakt naar het schijnt.

Hands down de best klinkende versie is de meest recente heruitgaven met Oldfield's nieuwe stereo-mix, zijn eigen 5.1 mix op dvd en de originele LP mix er ook nog bij voor de puristen.

Weet nog goed dat ik op een middag na school als klein gassie het overbekende deuntje neuriede. M'n vader keek mij raar aan; hoe ik dat nummer nou weer kende. Uiteraard door de fantastische Bassie en Adriaan afleveringen. En aangezien m'n vader een schijthekel aan bovengenoemde serie heeft, trok hij snel deze LP uit de kast. Terwijl mijn brinta afkoelde heb ik toen met de LP hoes in mijn handen gefascineerd het hele eerste deel afgeluisterd.

Elke keer als ik die cover voorbij zie komen of de plaat luister moet ik weer terugdenken aan die middag. En m'n koude brinta.

Ik ben mijn Oldfield catalogus aan het vervangen of aan het aanvullen. Dat ligt nog een beetje aan de antwoorden die ik hier krijg.

Ik heb van "Tubular Bells" de HDCD-Remaster uit 2000 (ik heb geen andere CD versies van dit album). Kan ik die de deur uit doen als ik de enkele 2009/Mercury-remix koop of is die toch zo afwijkend van het origineel dat ik dit geval die HDCD gewoon moet houden om ook de 1973 versie te hebben? (het aanschaffen van de DeLuxe leek me weggegooid geld als ik de HDCD al in huis heb en alleen die goedkope enkele 2009-remix in huis haal - met name ook voor de bonus tracks).

Jullie reacties zijn nogal wisselend en soms tegenstrijdig of het wel of niet veel (en iets essentieels uitmaakt). Is het nu alleen opgepoetst of ook aangepast. In dat tweede geval hou ik de HDCD.

Fout, Aqulia, het is de deluxe editie die je moet hebben.

De HDCD-remaster uit 2000 is een product van Virgin records.
In 2009 heeft Oldfield het album dus opnieuw geremixt ... tot daar aan toe.

Maar de bonusdisc van de deluxe editie bevat de originele mix uit 1973.
En die is (dacht ik) anders dan de 2000 remaster want opnieuw geremasterd voor Universal.

In ieder geval krijg je er bij de deluxe editie naast de twee bonustracks
die ook op de enkele CD staan nog een DVD bij met de 2009 mix opnieuw maar
in 5.1 surround sound en een live televisie opname van Tubular Bells op video.

Reken daarbij een boekje van 24 pagina's met heel het verhaal en je haalt
de ultieme Tubular Bells release in huis (vergeet gewoon alle andere versies).

Hetzelfde geldt voor de albums Hergest Ridge en Ommadawn.
De orginele 1974 vinyl mix van Hergest Ridge verscheen daarmee voor het eerst
op CD (tot nu altijd de 1976 Boxed quad mix die behoorlijk verschillend is).
Telkens met een DVD (HR enkel audio en op O ook met videoclipjes).
Zie ook wat er geschreven werd bij die albums over deze releases.

Er is veel geschreven en dat duizelt allemaal wat. Vandaar mijn compacte vraag en jouw ("ongewenste" ) antwoord. Waarvoor dank, maar nu weet ik het dus nog niet. Want ik denk niet dat ik bereid ben dat te betalen. Ik heb alweer moeite met de gewijzigde hoes van Hergest Ridge etc. Van Ommadawn heb ik dan weer de allereerste CD-release. Een ratjetoe aan versies dus.

Uit bronnen begrijp ik toch dat de HDCD een remaster is van de 1973-mix en dus niet gewijzigd. Vandaar mijn aanname om de DeLuxe te kunnen skippen. De TV opname kan ik vergeten getuige betrouwbare bronnen:

Ja, boring wel, maar compleet is compleet.

Het gaat er ook om dat Universal deze zomer doorgaat met de deluxe edities.
Voor mij na al die jaren (ik had Oldfield nog niet op CD) het moment om nu eindelijk
eens de definitieve versies aan te schaffen. Het klopt dat de 2000 remaster de 1973 mix
als uitgangspunt gebruikte. Maar hier is hij dus opnieuw geremasterd.

Zo immens duur zijn die deluxe edities niet.
Ik betaalde in de Saturn een 24tal euro per stuk.
En als je geduld hebt, zullen ze nog wel dalen in prijs.

Het is nog niet geweten of Oldfield al zijn albums gaat remixen.
Dat zou kunnen betekenen dat je als je de drie eerste albums in enkele versie koopt
je met drie hedendaagse remixen zit, die je dan daarna gaat aanvullen met remasters
van de oude mixen ... ja, allemaal nogal vervelend, ik weet het en vind het ook.

Maar als totaal release zijn de deluxe edities echt wel de moeite.

Ik was aanvankelijk ook tegen de nieuwe hoes van Hergest Ridge,
maar het artwork van die release is zo mooi dat ik moet toegeven
dat de nieuwe hoes (gebaseerd op oud fotomateriaal) okee is.
De oude hoes staat trouwens ook in het boekje afgebeeld.

Ik heb resoluut geweigerd om de eerste Virgin HDCD remasters te kopen
omdat ik het artwork beneden alle peil vond: geen extra liner note of bonus tracks.
Dan ben je met de oude CDs beter af vind ik ...

24 euro tegenover 6,75 (dat ze hier in Utrecht kost) vind ik nogal een groot verschil. Ik zal er nog eens nachtje over slapen.

Om je slaap wat te bemoeilijken nog enkele links ...

Tubular Bells (deluxe)

Hergest Ridge (deluxe)

Ommadawn (deluxe)

Neen, je doet maar natuurlijk.
Alleen vind ik de nieuwe remixen op zich wat jammer.

12 a 13 pond of zo bij Amazon UK. Prima prijs voor deze rereleases.

DeLuxe editie:

cd 1 = compleet nieuwe mix op basis van de originele multitracks, gemaakt door Oldfield zelf
cd 2 = nieuwe remaster van de originele LP mix
dvd = nieuwe 5.1 mix gemaakt door Oldfield plus de befaamde tv uitvoering van Tubular Bells Part 1 die je wat mij betreft absoluut NIET mag vergeten. Al was het maar omdat er zelden zo veel muzikaal talent op één podium heeft gezeten. Erg veel gasten uit de Engelse Canterbury muziek scene (Steve Hillage, Fred Frith, Karl Jenkins etc. etc.)

Wat je dus kunt doen is jouw HDCD lekker op Marktplaats zetten voor een aangenaam bedrag en vervolgens bij Amazon.co.uk voor GBP 13.00 = EUR 15.12 te bestellen. Tja, je hebt er een creditcard voor nodig maar persoonlijk snap ik niet wat daar het probleem mee is. Stap naar je bank en kijk wat ze daar in kunnen aanbieden. Heb er zelf al jaren een van de Rabobank. Betaal jaarlijks een bedrag voor gebruik, 1 x maal per maand een automatische afrekening + incasso van m'n lopende rekening van de gedane betalingen in die maand en GEEN rente-afrekening (wat wel gebeurd als je zelf rechtstreeks een kaart bij Visa of Mastercard neemt). En hij word overal in de wereld zonder enige moeite geaccepteerd.

Oldfields bekendste album. De eerste 4 minuten zijn legendarisch geworden door hun verschijning in The Excorcist. Ook bespeelde Oldfield zelf alle instrumenten. Revolutionair voor de tijd! Men zou toch al snel verwachtten dat dit album een klassieker is. In het geval van het eerste deel zou men daar zelfs wel eens gelijk in kunnen hebben. Een vloeiende compositie die van het begin tot eind boeit en eindigt met een prachtige conclusie. Het tweede nummer weet me daarentegen niet te overtuigen. The Caveman's sectie boeit me niet. Deel 2 lijkt niet af te streven naar een grandioze conclusie. De kleine folkachtige momenten doen mij ook minder dan normaal is bij Oldfield. Niet dat het stuk vreselijk is. Het is zelfs redelijk vermakelijk. Ik had alleen meer verwacht na de briljante opener. Op het volgende album weet Mike Oldfield me gelukkig wel twee plaatkanten lang te boeien. Toch vier sterren, zij het nipt!

Mijn vader bleek deze (weliswaar gekopieerd) te hebben. Heb hem nu gelijk op gezet en die intro... zucht...

Deze cd heb ik vandaag weer eens gedraaid sinds lange tijd, maar het is echt de ultieme voorjaarsplaat lijkt het wel. Echt opmerkelijk was dat dit album destijds gespeeld is door de toen nog maar 19 jaar jonge Oldfield die in zijn eentje maar liefst 22 instrumenten bespeeld.

Pracht plaat die bij iedereen die van klassieke muziek en van instrumentale muziek houd in de kast hoort te staan.

Een plaat om te koesteren tot in lengte van jaren.

het bestaat toch : een geslaagde live registratie van Tubular bells: ik had t opgegeven:
YouTube - Mike Oldfield Tubular Bells Live 1973 Part 1 of 3

Oh, maar die stond altijd al op de Elements dvd en nu ook op de dvd bij de Deluxe Edition van dit album. Mooie who-is-who van muzikanten, vele uit de kringen om Soft Machine.

Zeer leuke PR voor Mike Oldfield gisteren met zijn optreden op de OS opening te Londen, dit heb ik op een ander forum er over geschreven.:

Zoals jullie wel of niet weten ben ik een behoorlijke anglofiel dus het was voor mij flink smullen tijdens de grote opening van de OS te Londen. Normaal laat ik dit soort dingen wel langs me heen gaan maar voor Engeland maken we natuurlijk een uitzondering zeker als de thema's muziek, literatuur en film zijn. Qua muziek kon je natuurlijk de muziek verwachten van de grootste Britse artiesten zoals The Beatles, The Stones, the Who, Queen Kinks, Blur en Frankie goes to Hollywood. Maar ook iets minder te verwachten nummers van OMD (Enola Gay) en Eurythmics.

Grootste positieve verrassing was toch een live optreden van Mike Oldfield waarbij hij begon met het "theme" van Tubular Bells (met de bas in de hand) waarna het overging in een stukje kinderliteratuur met o.a. een verhaaltje van JK Rowling daar na ging het over in een soort van instrumentale variatie op Far AboveThe Clouds (met gitaar) van TB3 en het geheel werd afgesloten met In Dulci Jubilo (ook gitaar). Toch een mooie promotie voor Oldfield met een paar miljard kijkers.

Een ander hoogtepunt was toch wel een Brits orkest welke de beroemde Vangelis compositie Chariots of Fire speelde met "opeens" Rowan Atkinson (u weet wel) op piano.

Part One staat hier ook op sinds de Olympische Spelen en ik moet zeggen dat dit heel erg lekker klinkt.

Op de spelen bracht Oldfield deze versie van zijn opus magnum.

Mike Oldfield - Tubular Bells II (1992)

Deze plaat heeft zijn mindere momenten, soms blijft Oldfield te lang op bedaalde motieven hangen waardoor het af en toe saai wordt, wel is deze plaat een prachtig geheel geworden en er komen echt prachtige stukken muziek voorbij (de "bassie en adriaan" intro, het einde van deel 1 en natuurlijk het geweldig einde van deel 2!)

Ik kan altijd erg van dit soort symfonische platen genieten, maar doordat deze af en toe wat inzakt is hij wat mij betreft toch een stuk minder dan bijvoorbeeld thick as a brick van Jethro Tull.

Heb nu de 3 disc binnen en gedraaid. Ik heb de sacd ook maar deze uitvoering (3disc) klinkt voor mij beter en is kompleter.

Ik ken deze plaat sinds halverwege de jaren 70, toen iedereen in mijn omgeving deze opeens in zijn collectie had, zo naast Wish you were here, Rumours, Hotel California en Black and blue. Dus hij is inmiddels wel grijsgedraaid.

En toch… zet ik hem weer op, hoor ik dat eerste melodietje weer, dan gaan de haartjes in mijn nek weer onmiddellijk overeind staan. Weinig andere passages bevatten voor mij zo'n belofte van een reis die gaat komen. De daaropvolgende drie kwartier beleef ik dan ook als waren het slechts een paar minuten. Nog altijd magisch.

Pas sinds een paar minuten ben ik er van op de hoogte dat sommige gebruikers deze muziek niet met The exorcist maar met iets zo mogelijk nóg engers associëren. Nóg een reden om blij te zijn dat Bassie & Adriaan van ná mijn tijd zijn.