Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Wat baal ik na het horen van deze cd dat ik geen kaartjes voor de melkweg morgen heb.. Ik ben er nog niet achter of ik deze nieuwe 'meer electronische' sound beter vind dan de ouwe, maar de combinatie van beide lijkt met live fantastich.. Volgende keer beter, of heeft iemand toevallig nog een kaartje over..?

Recensie op OOR.nl

Mja, ik weet niet... Maar goed, ik moest ook na de eerste luisterbeurt heel erg wennen toen mijn helden van Kent ineens na 6 gitaar-georienteerde albums een Depeche Mode jasje aantrokken. Nu staat die betreffende Kent-plaat uiteindelijk op drie in mijn top 10, dus wie weet wat er met deze Editors plaat gaat gebeuren. Vooralsnog blijf ik voorzichtig positief.
Wie trouwens terug verlangt naar het oude Editors geluid verwijs ik graag naar het Deense Decorate! Decorate! met hun dit jaar uitgebrachte langspeler.

Dat is een goede plaat, maar toch heel anders, vind ik, dan de "oude" Editors.

Jazeker DD is meer kleurtje Interpol. En verder "oude Editors-geluid" - wanneer is die steen van je opgetild?

Nwe Editors - tja nog nix door de gleuf vandaag; snieleuknie!

Hmm, laten we het hier op een interpretatief verschil van mening houden... . Kruip ik nu weer onder mijn veilige steen

Fijne tip is dat, Decorate Decorate, ik meteen hun site zoeken want houdt wel van dit soort tips, staat er een tekst dat de band er mee stopt, tja....... Maar Editors, vind hem steeds beter worden en het is goed dat ze deze weg zijn ingeslagen, zat niet te wachten op een plaat met weer dat zelfde gitaargeluid wat me na een tijdje toch begon tegen te staan..... maar smaken verschillen, ieder ander mag daar van mij anders over denken aardig he, ik heb in ieder geval net bij de AH kaarsen ingekocht om de cd vanavond gezellig bij kaarslicht in premiere te laten gaan voor verkoop....... krijg hem zo binnen, eens kijken hoe de cd er in het echt uitziet, weet eigenlijk ook niet eens of het nu een digipack is of niet (wat ik persoonlijk altijd mooier vind)

Ik moet zeggen dat de 1e luisterbeurt mij positief bevalt!

Ik vind het wel gewaagd van de heren om zo'n stap te maken, en ergens ook wel te begrijpen.
Het 1e album was erg goed, en de 2e was ook ok, maar viel al een beetje in herhaling naar de 1e.
Als de 3e weer zo zou zijn, denk ik dat ik afgehaakt was, en nu is het dus een verassing.

Ik ga nog een paar keer luisteren, maar nogmaals.. de 1e indruk is zeker niet slecht!

Ja, het is een mooie digipack, ziet er goed uit mensen,,,,,

Er zit wel een héél groot verschil tussen hun hit Papillon en de rest van het album. Papillon vind ik een verschrikkelijk goed nummer, de rest van het album is een domper. Ik ben nooit echt een grote fan geweest van Editors, maar na het horen van de single dacht ik dat het album ook wel zou smaken. Niet dus...

Graag de volgende keer wat meer gitaren en wat minder synths heren. Ik begrijp de drang tot vernieuwing maar dat pakt niet overal gunstig uit. De plaat gaat mij steeds meer tegen staan. Dat is toch zeker niet de bedoeling?

Het is de bedoeling dat de heren van Editors een goed gevoel overhouden na het opnemen van het nieuwe album. Niet of ene musicmeter member er een goed gevoel van over houdt. Dat is alleen maar vervelend voor jou, niets meer niets minder.

Vanmiddag de eerste 9 nummers gehoord van het album.

De eerste single, "Papillon", is gelijk ook de beste. Daarnaast vind ik "The Boxer" ook erg mooi (prachtige muziek).

Dit album is wel heel anders dan de vorige en niet altijd naar mijn smaak.

Eerst nog maar eens een paar keer luisteren voordat ik een goed oordeel kan geven.

Vandaag voor het eerst even gelusterd op luisterpaal! En ik moet zeggen het bevalt mij wel.

Ik vind het dapper van de heren dat ze het roer helemaal omgooid hebben. Geen gierende gitaren dit keer maar veel drummachines en synths, maar de muziek blijft donker zoals ook op de voorgangers.

Ik denk voor mijzelf gesproken dat deze plaat wel gaat groeien.

Papilion en The Boxer zijn zo op het eerste gehoor toch wel toppers (maar dat kan nog eranderen natuurlijk)

Dit album heeft bij mij de drempel van de 4 sterren overwonnen. De stem staat meer dan ooit centraal op deze Editors plaat... De vele commotie rond het electronica die er aan toegevoegd is. Bij mij doet deze net iets meer dan de simpele riffs op gitaar.

Nu al een heerlijk album! Laten we maar eens beginnen met 4 sterren. En gaat voor mij waarschijnlijk alleen nog maar groeien. Ben muzikaal gevormd in de 80-er jaren dus die synths en Joy Division trekjes kunnen mij wel bekoren. Heerlijke duistere dreiging in het eerst nummer. Kijk erg uit naar concert op 11 november in de 013.

Ja, als je houd van jaren 80 sound is dit natuurlijk net iets voor jou...

Eat raw meat, Walk the fleet road en Papillon zijn voor mij voorlopig de echte hoogtepunten van dit album, en zoals hierboven ook al aangegeven, de opener is heerlijk donker.

Ik vind de verandering echt geen slechte, maar ik vraag me af of de nummers allemaal echt zo sterk zijn om dit album als geheel een erg goed album te vinden. Misschien moet dit nog groeien, maar zoals ik al eerder schreef, ben blij dat ze deze weg in geslagen zijn, want anders had ik niet eens meer de moeite genomen hun 3e album te gaan luisteren!

Omdat ie nu lekker wegluistert in ieder geval 3 sterren.

Ze zullen dan ook niet overal op dergelijke massale hype van het locale "meerwaarde"-radiostation kunnen rekenen zeker? Enfin, 't is natuurlijk van die cross-over muziek die je ook even goed op de commerciëlere tegenhangers als MNM hoort, in dat opzicht sterk vergelijkbaar met groepjes als Kings of Leon en The Killers... zoiets verkoopt.
Nuja, liever Papillion dan Eva de Roovere en Diggy Dex, Black Eyes Peas en anderen met soortgelijk chartsucces; dat spreekt.

The Big Exit doet trouwens met brillo een gooi naar de titel van sof van het jaar, 't is moedig dat Smith eens iets anders probeert met zijn nogal beperkt timbre maar de resultaten zijn ronduit lachwekkend. En om ook iets positief te zeggen: de eerste 3 nummers (en allez, you don't know love is ook best catchy) doen het hem feitelijk wel, ook al borduurt Bricks & Mortar net iets te lang voort op één motiefje. De opener & titeltrack is sowieso hier het prijsbeest, erg geslaagde sfeerschepping medunkt.

Heel herkenbaar! Ondanks mijn kritiek op het lelijke geluid in sommige nummers zit ik juist niet te wachten op eenzelfde gitaar cd van de heren en ben ik blij dat ze deze weg in durven te gaan.
Nu nog een wat mooiere synthi-sound aanmeten en we krijgen hierna een wereldalbum.

Ik vrees ervoor. Al dat gitaren vs synths gezeik is sowieso gebazel in de marge & leidt tot het soort gratuite non-discussies waar zowel de rabiate tegenstanders als de fanboys van deze CD zich maar al te graag in wentelen. We zouden ons beter afvragen of Tom Smith en de zijnen in staat zijn om een album te componeren waar ze zich kunnen onttrekken van hun voorbeelden en dat eindelijk eens enigszins front to back weet te boeien. Lijkt me toch een essentiële voorwaarde vooraleer we zwaarwichtige woorden als 'wereldalbum' in de mond kunnen nemen.

Die voorwaarde is al vervuld met The Back Room...

Aardige net-niet plaat. Zeker hun beste worp van de 3, da's waar. Loskomen van hun voorbeelden doen ze echter nooit (in tegenstelling tot hun illustere Amerikaanse tegenhangers waar Editors volgens de Britse pers het Europese antwoord op moest wezen ).

Tsja voor jou een net-niet en voor mij een 5*, dat is een verloren discussie. Ik denk dat ik tot The Back Room een andere verhouding heb dan de meeste mensen, hij vindt steeds de weg naar mijn cd-speler dankzij de langzamere songs ( Camera, Fall, Distance ). Bij de tweede heb ik net hetzelfde, ik hou bijvoorbeeld erg van de song 'Spiders'. Ik vermoed dat deze in mijn waardering tussen The Back Room en An End Has A Start komt te liggen. Die Amerikaanse tegenhanger ontgaat mij.

Ik vind de Back Room beter dan An End Has a Start - maar daar speelde ook de verrassing van het nieuwe mee. En verder: de brievenbus heeft nog niet geklepperd

Een van die groei-songs is [The Big Exit ]. Op het eerste gehoor was het voor mij het lelijke eendje. Vanmiddag in de auto, met de volumeknop open viel 't kwartje.
Een ontoegankelijk dreigende start, dan die vervreemdende kopstem van Tom, vervolgens wordt het ritme steeds stuwender, om uiteindelijk te eindigen in een feestelijk slotakkoord. "they took what once was ours" .....

Berichten over concerten verplaatst naar Editors

Ik luister hem weer eens en hij bevalt me al wat beter al zal ik nooit een fan worden van het stemgeluid van de zanger..

De eerste vier nummers zijn okay. Het valt me trouwens op dat de melodie in de coupletten van You Don't Know Love wel wat weg hebben van Abba's Lay All Your Love on Me. Het ligt er niet heel dik op, maar wel leuk gedaan.

The Big Exit is enorm matig. Volgens mij liet ik me in eerste instantie niet zo positief uit over The Boxer, maar dat is een nummer dat me nu welgevalt. En Eat Raw Meet blijft ook nu nog de uitschieter voor mij.

Zit nog te twijfelen over mijn stem, best kans dat die binnenkort omhoog gaat.

Bah, wat een lelijke tegenvaller deze plaat. De eeste cd was prachtig, de tweede vond ik maar zozo. Deze derde is echt verschrikkelijk. Leuk dat ze nieuwe dingen proberen, maar als de nummers op zichzelf slecht en saai zijn zal het toch echt niks worden. Ook niet als je jezelf een andere sound aanmeet.

Hier hetzelfde gevoel. Andere sound is prima, maar de nummers zijn te vlak. Deze cd voegt helemaal niks toe helaas.