Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Toen ik de cd voor het eerst hoorde vond ik het niet echt denderend.
Maar na het een paar keer beluisteren vond ik het wel iets hebben.
Het is een echte groeiplaat!!
Voor diegenen die het wat minder vinden, zou ik hem echt wel nog eens beluisteren, hoe meer je luistert hoe meer je de nummers echt in je hoofd blijven zitten!


De vorige twee cd's vond ik echt super, ik ben blij dat ze een andere weg hebben ingeslaan, maar ik hoop dat ze op hun volgende cd hun gitaren weer boven halen!

Ik kan al niet meer wachten tot 7 november

groetjes

xx

Ik, als fan van het eerste uur van the EDITORS, ben heel tevreden met dit album. Het ruwe werk, de synthesizers en het stemgeluid van Tom matchen prima met elkaar

Wel is dit mijn eerste album van the EDITORS wat moet groeien bij mij, maar dat komt deels door het veranderen van stijl. Daarom wacht ik nog even met stemmen.

Check dit live optreden van de single "Papillon"

Papillon live

Wat een prachtige hoes. Net even opgezet in de luisterpaal, wat direct opvalt is dat de sound erg veranderd is van deze band. Veel catchy klinkende synthersizers. Ik denk dat ik dit best wel kan gaan waarderen ondanks dat ik denk dat het nooit de vorige twee albums kan overstijgen.

De eerste 2 nummers klinken, in het begin, erg goed. Het is misschien één grote Joy Division/New Order/Depeche Mode rip-off, maar het klinkt leuk. En dan plotseling moeten ze opeens toch nog even de pop/rock kant op, en komen er een paar overbodige gitaren de hoek om zetten... Erg jammer. Als je een beetje electronisch georiënteerde New Wave wilt nadoen, prima, maar hou het daar dan bij. Papillon heeft een aardige, typische Editors melodie. Verder niet bijster interessant. Wat volgt is ook niets om echt opgewonden van te raken, alle nummers zijn ongeveer even lang en ik vind het ook even nietszeggend... Nergens een apart geluid of een aparte melodie, zoals op de vorige albums wel het geval was. Het slotnummer lijkt wel een Disney song uit de Lion King?

Nee helaas, de eerste 2, 3 nummers zijn oprecht goed, maar de rest weet me (nog) niet te overtuigen. Ik blijf hangen op 2,5*.

Vooral In this Light and on this Evening vind ik geweldig. Enige nummer waar ze het niveau van hun voorbeelden weten te halen. Verder zakt het allemaal snel in.

Berichten verplaatst naar Muziek > Koop en Ruil > CD te duur? Zeur er hier over.....

Net aan een eerste luisterbeurt onderworpen. Het viel me vooralsnog niet mee maar heb begrepen dat meer draaien helpt. We zullen zien.

Hmm... ik zal niet de enige zijn die best wel van dit album schrikt. Het unieke gitaargeluid van Editors is verdwenen voor newwaveachtige synthesizers. Gelukkig blijft die mineure stemming wel, maar - hoe zal ik het eens diplomatiek zeggen - ik weet niet of ik voor deze plaat direct naar de winkel ren (itt. het vorige album!).

Ik vind dit werkelijk een schitterend album. Beter en interessanter dan An End Has A Start, een album dat me in vergelijking met het meesterlijke Back Room een tikkeltje te mainstream/Coldplay klonk. Dit is het album van de heren waarop ik had gehoopt.

Je hebt bands die al jaren schreeuwen dat ze vernieuwend bezig zijn, maar waarvan de singles/albums steeds meer als een flauwe kopij van eerder werk klinken (U2/Coldplay). Je hebt bands die denken dat dankzij het gebruik van synths de songkwaliteit achteruit hoort te gaan (Bloc Party/Franz Ferdinand). Verder heb je nog bands als The Killers die menen dat het gebruik van meer synths tot mening carnavalskraker leidt. Neen, dan vind ik dit van een ander kaliber.

Ik kan wel begrijpen dat heel wat mensen er niets aan vinden, dit soort New Wave/ Cold Wave muziek moet je wel liggen. Ik moet vooral denken aan Depeche Mode, maar ook aan John Foxx en David Bowie uit de late jaren '70. Favoriete songs zijn 'The Boxer' en 'Like Treasure', twee meer ingetogen songs op In This Light and on This Evening. Ze hebben mij op zéér aangename wijze verrast, ik had gevreesd dat Editors een tweede Coldplay ging worden, maar met dit album heeft de band zich bij mij tot in de bovenste lade gespeeld.

Het lijkt ook vooral op David Bowie eind jaren 70, heerlijk. ik hoop echt dat ik Editors binnenkort weer op een groot podium kan zien (niet de clubtour) want ik vind dat deze band thuis hoort op grote podia en ben ook van mening dat ze daar veel beter tot hun recht komen.

echt een heerlijk album dit

ik heb helemaal niks met de keyboards en synths die de editors nu gebruiken. ik vind het album er vlak door worden. dat de groep moet expirimenteren snap ik maar doe het dan ook goed.

Leg eens uit? Dat hoor ik er echt totaal niet in...

Vind de plaat zelf steeds beter te verteren, maar de superlatieven laat ik nog even achterwege.

Het doet me nog het meest denken aan Depeche Mode, maar wat wil je ook met zo'n single als Papillon.

ik vind dat de editors bij deze plaat teveel de nadruk leggen op de synths , wat bij de vorige vooral lag op de gitaren..

dat is trouwens niet het enige wat erg sterk naar voren komt op deze plaat. ook de stem van Tom komt erg naar voren. Op de een of andere manier vind ik dat jammer. Ze houden trouwens ook veel het zelfde ritme op elk nummer.

Ze hadden van mij best wat meer met andere instrumenten, meerdere vocalen, andere ritmes, andere structuren.

Dan zullen er veel zeggen : Kan jij het beter? : Tjah dat moet nog blijken, maar ik geef hier alleen mijn mening(bestaande uit verschillende indrukken die mijn hersens binnenkomen )

Leuke plaat ( Tot nu toe )

3.5

Ja, het zou leuk zijn als een band als Editors eens echt buiten de lijntjes kleurde, maar ik vrees dat ze daar het talent niet voor hebben.

Naar meerdere keren luisteren is ITLAOTE toch wel een teleurstellende cd. Het begint nog veelbelovend met het titelnummer , Bricks And Mortar en de single maar daarna kabbelt de plaat maar liefst 3 tracks verder en kan ook een betere song als Like Treasure de plaat niet meer redden. Jammer!

Nogmaals; luister naar de bonus cd.

Onterechte en ongegronde kritiek. Als we zo gaan beginnen, dan moet je me eens een aantal bands noemen die wel 'echt buiten de lijntjes' kleuren. Dan bedoel ik Popbands, want dat is Editors nog steeds in de eerste plaats. Wie aan het zwaar experimenteel spul wil zitten zoekt het beter bij obscure avant-garde bands. Ik vind dit een zeer gedurfde koerswijziging. De songs op de bonus zijn denk ik niet meteen te verteren voor een pure liefhebber van An End Has A Start.

Wat de seventies Bowie vergelijking betreft; dat zit hem bij mij vooral in de sfeer, maar ook de manier waarop Smith de muziek draagt, het apocalyptisch gevoel, verstedelijking en vervreemding. Op instrumentaal vlak misschien wat minder, al vind ik de titeltrack hier simultaan lopen met de intro van 'Diamond Dogs'. Nogmaals dit is meer perceptie/gevoel. En misschien ook omdat ik het album zo goed vind dat ik meteen grote vergelijkingen maak.

Toch jammer dat zoveel mensen allergisch schijnen te zijn aan die synths. Bij een aantal songs (Bricks & Mortar) kan ik dit nog begrijpen, maar nummers als Like Treasure & The Boxer zijn echt pareltjes.

inderdaad. en dan nog het liedje van de soundtrack wat ook geweldig is

Nou, je zou nochtans net denken dat een liefhebber van dit soort muziek dit album nooit meer dan degelijk kan vinden, wegens allemaal al eens eerder en beter gehoord. Dat is althans het gevoel dat mij overheerst.

Ohja, Like Treasure zou echt wel door Coldplay kunnen geschreven zijn. 't Is wel een interessante vergelijking eigenlijk, beide bands maken binnen hun domein absoluut oerdegelijke muziek maar blijven anderzijds maar al te graag binnen de lijntjes kleuren. Daar verandert de introductie van een synth bij dit groepje helaas weinig aan.

Verschrikkelijk. Ik hou erg van de eerste twee albums, maar vind dit geen logische stap voorwaarts. Bricks and Mortar en Papillon gaan er mee door, maar de rest hoef ik nooit meer te horen.

My Life As A Ghost vind ik een erg lekker nummer. Het instrumentarium klinkt erg lekker en dan met name het "ruis/veel-achtige" synth in het begin. "Dance fucker dance, you were born to entertain!"

No Sound but the Wind?
Das inderdaad een goed nummer.

Een paar namen die zo in me opkomen: Radiohead, Portishead, Pere Ubu... En tsja, onterecht en ongegrond? Dat is nu eenmaal het gevoel dat ik bij dit album heb. Dus per definitie niet onterecht, denk ik.



Tussen zwaar experimenteel en Editors' nieuwe koers zit nog wel flink wat speling. Ik vind de sound hier best prima (al kan het wat strakker), maar de composities zouden iets vrijer mogen.

(over Bowie)


Logisch ook. Ik ben (nog?) niet zo enthousiast, ik vind het vooralsnog vooral iets weg hebben van Depeche Mode (wat best mag) en wat andere bands die al veel te vaak worden genoemd bij dit soort albums.

Ik vind het een indrukwekkende wending ten opzichte van hun vorige platen. De stem van Tom Smith past erg goed bij deze duidelijk op New Order en Joy Division geïnspireerde muziek. Maar goed, dat gold ook al voor hun eerste platen. Grote klasse dat ze hun inmiddels herkenbare sound niet verliezen ondanks het gebruik van andere instrumenten. En de meesten hier zullen de akoestische 3voor12-sessie wel gezien en gehoord hebben. Dat de nummers in die versie ook sterk overkomen toont de klasse aan.

de editors gaven een interview in de spits:


dat is nou het probleem juist. ze gaan hier teveel op in het crëeren van een album met meer electronica en vergeten de hooks en prachtige (pop) composities die ze hiervoor hadden. een lijntje is te trekken naar keane die dit jaar ook zo nodig vernieuwend moest zijn maar de kwaliteit van de composities uit het oog verloor. jammer allemaal aangezien zowel keane als de editors sterke bands zijn.

waardeloze cd. en dat is in mijn geval zeeeer subjectief omdat ik er geen zware onderbouwing voor heb, maar waar de eerste cd me bij heel veel nummers echt wist mee te nemen en ik kippenvel krijg bij veel tracks, doet deze cd me echt helemaal niets. 1,5 ster voor de poppie single papillon die een paar keer leuk is maar na een tijdje ook gaat vervelen. (oow en kan tiesto aub met zn poten van echte muziek afblijven?).
Goede muzikanten en leuk dat ze hetnog een keer proberen op een andere manier en het gitaartruukje nu vervangen voor synths, maar ik vin het helemaal niks

@ Misterfool : Ik vind dit net de enige band die zijn composities niet naar de achtergrond verdringt. Neem nu The Boxer, dat is toch een erg fraai nummer, eender welk instrument je de begeleiding schenkt? Respect voor ieder's mening hoor, maar dat deze zelfs lager scoort dan de laatste Bloc Party is niet te begrijpen. Heb je die composities wel eens beluisterd? Dat was pas een waardeloos ding, hoewel ik evengoed Bloc Party als Editors liefhebber ben.

Dat bedoel ik nu net. Normaal hou ik helemaal niet zo van akoestisch, maar hiervoor maak ik graag een uitzondering.

De laatste Bloc Party is toch best in orde? Een vergelijking hoeft van mij niet, maar vond dat best een leuke plaat.

@lh nou heb ik echt helemaal niks met de band bloc party dus dat kan ik nauwelijks met de editors vergelijken. het probleem met dit album is dat het me nergens pakt. in het begin dacht ik gewoon door te vaker te luisteren de klasse te zullen inzien. maar ik word niet door dit album verast of geamuseerd. Ik mis de pakkendheid van an end has a start of de sfeer van the back room. het is zeker niet het probleem dat ik niet tegen synt/electro kan(zeker nu ik kraftwerk, autechre en jarre ontdenkt heb) of tegen een jaren 80 sound(new order ) ben. door dit album wordt ik niet meegesleept. eigenlijk laten alle nummers mij koud. voor mij betekend dat het missen van hooks.