Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Ik vind het een heel aardig album. In elk geval beter dan alledrie de laatste New Order albums bij elkaar.

Vind ik een vrij heftige uitspraak: Waiting for the Siren, Republic is idd niet hun beste werk (een understatement), maar Get Ready is toch echt wel different cook. En binnenkort kan ik Bad Lieutenant aan de vergelijking/lakmoestest met deze Editors onderwerpen; wird sind gespannt - maar, nee nog steeds geen klepperende brievenbus.

De laatste NO vond ik ook niet zo best, maar die heeft nog een uitschieter als Guilt is a Useless Emotion. Over Get Ready zal ik maar niet beginnen (die is beter dan alles van Editors bij elkaar wat mij betreft ).

Naar mijn bescheiden mening, met uitzondering wellicht van NO (Waiting for the Sinren's Call) die ik ook vrij zwak vind, onzin maar los daarvan vind ik t ook niet te vergelijken. Als je toch al naar de jaren 80 wil met je referenties dan kom ik eerder uit bij Eurythmics of zelfs Italo disco ...(Somebody van Video...zoek maar op op youtube)

Ik vond het overigens heel hard nodig dat Editors wat anders gingen doen. Tijdens een optreden in 013 was ik na 12 nummers zelfde geluid er zo klaar mee dat ik in de bar een biertje ben gaan drinken en ook die cd's niet meer heb aangeraakt. Toen ik vernam dat er op deze cd uit een ander vaatje zou worden getapt, vond ik dat goed nieuws. Maar anders is niet perse beter. Wil niet zeggen dat ik dit slecht vind, ben er nog niet aan uit, maar ik snap zoals gemeld niet zo veel van die vergelijkingen met Depeche Mode en New Order. Tenzij er bedoeld wordt dat er ook bij die acts synths voorbij komen.

en Get Ready is inderdaad beter dan alle platen van Editors maar dat vind ik ook van Republic en alle voorgaande NO releases

Mja, wat zal ik zeggen.

Het hele ''synthpop'' gebeuren voelt verschrikkelijk gemaakt en geforceerd aan voor mij. Op mij komt het hele zooitje over als ''Kommop jongens, laten wij ook eens hippe, leuke en kekke dingetjes toevoegen aan onze muziek want dat is vet hip tegenwoordig!!''. Ze zijn naar mijn mening een beetje doorgeschoten, ik mis echt de oude Editors sound. Dat is op zich natuurlijk geen argument om te zeggen dat dit slecht is, maar mij bekruipt steeds het gevoel van ''Jongens, stop er lekker mee, er zijn zoveel bands die dit zoveel beter kunnen. Pak die gitaren weer op en doe wat jullie wél kunnen''.

Misschien is dat album niet aan mij besteed, en is mijn stem dus een beetje oneerlijk. Maar de vorige twee albums vond ik wél geweldig, dus ik wil toch echt mijn stem laten staan.

De discussie gaat m.i. geheel de verkeerde kant op. De nieuwe Editors heeft slechts incidentele raakvlakken met New Order Om deze Cd te vergelijken met het gehele NO historie is onzinnig. te meer omdat I.T.L.A.O.T.E. put uit vrijwijl de gehele 80s historie Inclusief:
Eurythmics, DepecheMode Ultravox, Cure, OMD, Cocteau Twins
En dat mijn conclusie is dat na 3 draaibeurten die vergelijkingen wegvallen en een uniek Editors-geluid de overhand heeft. Weg met dat negativisme: geniet !

Het album ademt met regelmaat de sfeer van Depeche Modes album A Broken Frame, en als je in Papillon Blue Monday van New Order niet terug hoort, dan snap ik het niet.

Ach, was ook mijn bedoeling om jullie een beetje uit de tent te lokken. Ik ben niet zo'n Editorsfan, maar het album valt me reuze mee. Ik had daar ook een aantal luisterbeurten voor nodig, zeker ook gezien het hier en daar toch wel wat muffig aandoende synthgeluid. En tja, ritmeboxjes en jaren 80 synthjes horen we hier terug en dus doet het velen denken aan New Order en Depeche Mode. Niet zo gek: vergelijk de beat van Papillion met True faith (NO) en die van Bricks and Mortar met Puppets (DM) en zo valt er wel meer te verzinnen. Er zit veel 80's in dit album en misschien gaat het hier en daar wel wat te ver en doet Papillon Rob aan Italo denken. Ook daar kan ik in komen.
Voor mij is New Order ook absoluut niet heilig. Die maken doodgewone popplaatjes. Weliswaar hebben ze een vrij herkenbaar geluid, maar ik vind ze oersaai tegenwoordig. Na Movement ging het langzaam bergafwaarts (op een aantal oplevingen na). Daar hoeft verder niemand op te reageren. Dat vind ik gewoon.

Wat een domper zeg deze cd!
Na het horen van de lekker in het gehoor liggende nieuwe single erg benieuwd geworden naar de rest van het materiaal op deze cd.
Maar er is verder geen enkel nummer wat me kan boeien.
Het klinkt allemaal rustig en droevig en is dus niet hetgeen waar ik op had gehoopt.

God heeft gesproken. Deze topic kan dicht!!!

Na een paar luisterbeurten is de rek er voor mij wel uit; sterker nog, het album begint me een beetje tegen te staan. Paar sterke nummers, maar ik denk dat het beter was geweest als een aantal composities nog even strak waren getrokken.

Zal de plaat voorlopig maar even laten rusten...

Zie je nou wel dat het een groei cd is? Alleen groeit 'ie bij jou de verkeerde kant op.

Bij mij echter stijgt 'ie inmiddels tot grote new wave hoogte. Kick it.... 4,5*

Kijk, met jou kan ik praten. Om dol van te worden dat op een voetstuk plaatsen van NO om vervolgens deze plaat zo af te vallen. New Order is ook voor mij een gewone popband, die zich maar op één vlak onderscheidt en dat is onze geweldige bassist Peter Hook. Movement is fraai en intens ja, maar daarna werden de noten van de bassist meer en meer naar de achtergrond gedrukt waardoor het allemaal bergaf ging. PC&L is ondanks veel Kraftwerk jatwerk ook nog een toffe plaat. Lowlife apprecieer ik ook, maar een aantal songs daarop zou The Cure nog niet eens als B-kantje gebruiken. Brotherhood is middelmatige 80's pop en op Technique staan een aantal onwaarschijnlijke missers, afgewisseld met de Engelse dreampop uit die tijd waarin heel wat bands sterker waren. De frontman staat er niet, de teksten zijn vaak lullig en de songs zijn meestal niet sterk genoeg (een Blue Monday buiten beschouwing gelaten). Bij NO heb ik steeds het gevoel iets te missen, en dat vind ik jammer want ondanks mijn kritiek beluister ik nog met regelmaat hun albums.

De liedjes van Editors komen accoustisch prima uit de verf, dat wil ik wel nog eens zien bij NO. Heeft NO na Movement nog songs gemaakt die qua intensiteit de strijd kunnen aangaan met Editors' Camera of The Boxer? Ik dacht het niet... Dit hoeft geen strijd NO/Editors te worden maar om NO nu boven Editors te plaatsen, en dan nog zover, dat vraagt om tegengas.

U vraagt, wij draaien:

-Your Silent Face (ben trouwens benieuwd waar je nog meer Kraftwerk-jatwerk hoort, maar dat moet je dan maar bij PCL posten als je daar zin in hebt )
-The Perfect Kiss (12" versie)
-Elegia
-Bizarre Love Triangle
-Primitive Notion
-Someone Like You

Het is duidelijk dat je geen NO-fan bent, maar Technique en dreampop? Het is meer een op de Ibiza-sound geinspireerd geluid dat je daar hoort (bv. Finetime is gewoon een hedonistische danceplaat). Dat je de teksten niet zo sterk vindt, kan ik me wel in denken, dat vind ik ook geen sterk punt van de (latere) NO. In de begin jaren hadden ze nog wel emotionele, aansprekende teksten, gaandeweg is dat er wat uitgeslopen.

Ik zou trouwens nog wel wat doodgewone popnummers als Crystal en Regret willen horen; ik houd me aanbevolen voor tips.

Hallo, niet zo zwatelen over NO op dit topic - R71 had kunnen weten (en dat doet ie ook - daar zet ik 5 houten guldens op) dat ie dat slangeneitje bewust heeft gelegd. Hulde aan de Editors, pima op dit topic, maar niet zo swaffelen over NO - niet de juiste plek,

@Herman - 't bovenstaande geldt niet voor jou.

@LH: Technique: dreampop, sure! en 5, Five Years of Hyperdub bevat allemaal K3-covers.

Ik ga het hier niet verder opnemen voor NO - zeker niet omdat mijn brievenbus nog steeds niet heeft geklepperd v.w.b. dit album. Ik lijk verflupselesteijn wel op Kwabbernoot (in de albums van Guust Flater) die de contracten maar niet getekend krijgt door Demesmaecker.

De wavepolitie heeft inmiddels alle namen van afvalligen genoteerd.

Ontopic: Ik moet dit album nog een paar kansen geven. Maar ik heb gewoon geen zin! Het liet totaal geen indruk op me achter die eerste en enige keer.

offtopic: potver, jullie maken me benieuwd naar meer werk van New Order! U ziet mij binnenkort bij een andere plaat

Ouder Editors-werk vind ik prima te pruimen maar dit vind ik niks. Jammer.

Goeie Editors weer. Ik vond hun tweede album het mooiste ook omdat het nog wat kleurrijkere liedjes had die heel erg mooi waren. Hun eerste komt voor mij op nummer twee. Ik vond daar ook net zo veel goeie liedjes op zitten als op hun tweede album alleen kwamen die liedjes wat donkerder over, ongeveer het genre Joy Division (ik zeg niet dat het hetzelfde is, alleen ik bedoel daarmee dat joy division haast ook alleen maar sombere liedjes had op één cd. En dat had ik dus ook bij hun debuut).
Dit album is voor mij veel vrolijker maar daardoor ietsje minder dan hun voorgangers.

Hun debuut had alleen maar sombere meesterlijke liedjes, hun tweede afwisselend (van vrolijk naar somber) en dit album alleen maar vrolijkheid.

Kortom: Zeker niet de Editors-sound verloren maar vond hun voorgangers iets beter. Leuk tussendoortje.

Alleen maar vrolijkheid zeg je ? Ik heb vast een ander schijfje in de speler zitten...

Alleen maar vrolijkheid?

dit is echt het meest duistere wat Editors gemaakt hebben.
zelfs Papillon is een somber lied.

ik hoorde een staartje van een nummer van editors vandaag op de radio, ik dacht dat het tiësto was..........

Zou goed kunnen, Papillon is ook geremixt door Tiesto.

Hmm...dat is nog es een ideetje, msh kunnen ze de volgende keer proberen techno te maken:p

Neen ja maar tiesto heeft Papillon idd geremit en dat klinkt niet al te onaardig.

Nog eens geprobeerd, maar het eind niet gehaald.
Ik weet niet maar de muziek bij die stem van Smith past totaal niet.

In het 'Oor' forum/album recensie zie ik steeds de vergelijking met Interpol, die zie ik hier gelukkig niet.

Een andere wending, maar zeker niet slecht. Minder gitaarrifjes die bijblijven meer elektro, het zal wel wennen zeker?
Vond de vorige beter.
Titel track heeft een hoog demon box gehalte

Bedoel je daarmee de Demon Box van Motorpsycho?

Ik moest er (te) lang op wachten, maar cd wow wow heeft dan toch de deluxe edition met disc 2 afgeleverd. En ik moet zeggen: wat een fraaie verpakking zeg. Echt heel mooi gemaakt dubbel digipack.

En dan Cuttings II, oftewel 5 bonustracks. Zoals al door anderen eerder beschreven: hierop synthesizer samen met (ouderwetse) gitaren. Krachtige donkere nummers, die prima bij cd 1 - het album - passen.

Ik plak ze allemaal achter elkaar: heb ik een mooi donker new wave album van the Editors van ruim een uur. Het is natuurlijk onzin om dit niet gelijk als één cd uit te brengen. De reden daarvoor is die met de grote M: Money & Marketing. Ik beschouw dan ook al deze tracks als In This Light and on This Evening. Mis je de 5 bonustracks, dan heb je het album onvolledig.

Nou dan heb ik van diezelfde CDPowPow een onvolledig album gehad. Ik heb het dus gehad met die *^&%$$*$tent. Album: nu tweemaal gedraaid en ik zeg nog nix - alleen dat die vergelijking met NO echt helemaal nergens op slaat, da's een vergelijking van een vergiet met een paraplu - beide werken met water.