Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Toch maar de deluxe edition aangeschaft... wat zijn die extra nummers goed!!

This House Is Full Of Noise en For The Money. Beter dan het eigenlijke album

Iedereen deze versie al gezien van Papillon?

Echt geweldig, nog vele malen beter dan de albumversie.

YouTube - Editors - Papillon - Live In Session

Wat betreft YSF: kwestie van smaak, ik vind dat ze er een heel eigen draai aan hebben gegeven. Ik vind de referenties van Editors naar andere bands ook niet het probleem, mijn probleem ligt er meer in dat het songmateriaal me gewoon niet genoeg aanspreekt. Ik vind het juist leuk en een toegevoegde waarde als ik een stukje Abba (zoals op dit album) voorbij hoor komen.

De zang van Sumner spreekt mij veel meer aan, ook al hoor ik wel die niet perfect is. Ik vind het lage stemgeluid van Smith juist vervelend en zelfs een beetje afstandelijk.

Wat de teksten betreft: ik heb me helemaal niet verdiept in de teksten van Editors, daarvoor spreekt de muziek me niet genoeg aan.


Da's wel erg triest inderdaad. Je moet een band op zijn eigen merites beoordelen.

Ho, ho, een luisteraar heeft het recht om halverwege weg te lopen. En ik wil een band best beoordelen op haar eigen spruitjes, maar in het geval van dit Editors-album vind ik de zang te geforceerd neigen naar JD.

Ik vind dit album van Editors erg gemaakt over komen.
Inderdaad wat meerdere users schrijven, het heeft soms iets Joy Division-achtigs, maar dit is dan wel een flauw aftreksel er van.
Ook heb ik al eens vergelijkingen met Depeche Mode gelezen, maar daar kunnen ze toch bij langena niet aan tippen.
Editors hebben hier een jas aangetrokken die hen net niet past.
Echt slecht gaat mij iets te ver, maar ik vind het zeker geen goede stap vooruit.
Laat electronische muziek maar over aan bands die er echt creatief mee om weten te gaan.
Ik wil de heren niet te zwaar straffen bij deze nieuwe muzikale poging, er zitten soms redelijke nummers tussen, maar over de gehele linie vind ik het zeer matig.
Blijkbaar hebben ze veel te geforceerd iets nieuws proberen te brengen, zonder ik het echt geslaagd kan noemen, ..zonde.

Raar hoor...al die verwijzingen. Ik hoor er niets anders in dan Editors...die let wél....qua sound misschien geinspireerd is door JD, DM en NO. Maar vooralsnog klinkt het als een editors plaat. Die meerdere luister beurten nodig heeft om met elk nummer kennis te maken!! Juist de stem is het typische geluid...

Ben het deels met je eens Laboomza.
Ik hoor toch ook wel heel erg veel invloeden. Vooral A-ha voert nu eigenlijk de boventoon, maar misschien komt dat wel door het nieuws van vandaag dat die vreselijk prachtige onderschatte band er mee op gaat houden.... Verder hoor ik in Paillon die synth-klassieker die een paar jaar geleden nog is verkracht door de Sugerbabes (oid) in het nummer Freak Like Me (oid), kan niet op de naam van het origineel komen (wie helpt)..?? Depeche Mode blijf ik toch ook nog steeds horen. Maar je hebt gelijk; het is een groeiplaat en die stem maakt het onmiskenbaar Editors.
Eat Raw Meat vind ik trouwens misschien wel het interessantste nummer van de plaat!!!

Are Friends Electric? bedoel je denk ik, Pinsnider. Van Tubeway Army/Gary Numan.

Krek dat is 'm!!! Hoor jij dat ook..?? En de New Order vergelijking kan ik ook inkomen door die synthetische "aaaaah"s in Papillion

Die synthetische 'aaaah's' in Papillon is onmiskenbaar Blue Monday, daarbuiten hoor ik weinig NO in deze Editors. Dan wat meer Depeche Mode en The Boxer had niet misstaan op Bowie's Low en You don't know love lijkt terug te grijpen naar John Foxx. Dat zijn zowat de raakvlakken met andere muziek, daarbuiten vind ik het net als laboomzaa een album met een eigen identiteit; ik bedoel maar dat ik niet kan zeggen album X of album Y lijkt zeer goed op In This Light & On This Evening.

Are Friends Electric is -naast idd misbruikt door Sugababes- een typisch synthpop deuntje dat je met veel goede wil in 50% van synthpop tracks herkend. Het is gewoon zo typisch synthpop. Situation van Yazoo is er nog zo eentje, net als Underpass van John Foxx. Wat ee heerlijke muziek allemaal.

Wat moet ik van dichtbij bekijken ?? Ik ben naar misschien wel meer dan 1000 optredens geweest. Heb toch al snel meer dan 10.000 albums beluisterd (uiteraard een album minimaal 4 x gedraaid)

Sorry hoor maar dat vind ik toch echt. Na zo'n 50 jaar popmuziek is alles toch al een keer langs geweest. Daar is niks mis mee overigens. Ik heb nogal wat kennissen en vrienden die vinden dat iets nieuw is, terwijl het toch echt een soort van retro is. Voorbeeld ? Elbow

Zo ook dit album. Tis duidelijk dat het over een andere boeg moest met een ode aan bepaalde britse invloeden.
Zou me niets verbazen als zijn interesse voor ene Brel binnenkort naar voren komt en de man daarna solo verder gaat

Inderdaad. Marc Almond en Soft Cell zijn ook nog niet genoemd.
Die is ook al een tijdje into Brel.

Ben het met je eens Laboomzaa. Ik hoor ook een duidelijke Editors plaat met invoeden van anderen. Maar wie doet dat tegenwoordig niet? Ik vind het een collectie ijzersterke songs, al is het denk ik wel de minste van de 3 Editors platen. Het nummer dat me het meeste doet denken aan de 'oude' Editors (The Boxer) vind ik ook het beste nummer. Wat een sfeer !!

Ook ik ben het hier mee eens. Sterker nog, als deze plaat zo op JD zou lijken als anderen zeggen, dan was ik allang afgehaakt. JD kan ik meestal niet waarderen, dit album van the Editors juist wel.
En over de songkwaliteit: die vind ik erg hoog. Daar moet je 'm wel een paar keer voor draaien om dat te horen. You Don't Know Love & the Boxer zijn fantastische songs.

Wat een ijzersterke plaat is dit. Ik hoor vaak een soort Depeche Mode achtige sound, maar dan met een overdonderend Editors geluid en met een somberheid die je inderdaad weer terug hoort bij Joy Division. En toch is het duidelijk de muziek van de Editors, die volgens mij tot nu toe hun beste plaat gemaakt hebben. Ingevuld met de electronica komt hun geluid het beste tot zijn recht. Het geluid kan tegelijk heel vol klinken, maar het blijft overal transparant. Zelf vind ik dat het geluid bij An End Has a start het geluid door dat volle gitaargeweld te veel dicht gesmeerd word. The Back Room is naar mijn idee dan ook beter en afwisselender, al zijn daarbij de wat rustige tracks soms weer wat saai.
De afwisseling op hun debuut is ook te vinden op deze derde, maar door de nieuwe invulling blijft het overal spannend, maar nog steeds overduidelijk de Editors.

Dit is wel ongeveer de plaat waar ik op hoopte. Editors zal wel aardig wat fans vervreemden met ITLAOTE maar mij iig niet.

(spreek uit:) Iet Laaa Oooh Tééé, nee beste mensen dit is geen toonladder uit de jaren 50, dit betekent:

In This Light and on This Evening

Papillon hoorde ik geloof ik op de radio vanmiddag. Wel een lekker nummertje moet ik zeggen.

@West - mijn brievenbus heeft net wel geklepperd, maar nog steeds geen Editors (van CD nounou dus). Kan dus nog geen mening geven.

Vwb betreft die vergelijking met Joy Division: ik snap 'em wel; blijkbaar heeft men behoefte aan een soort 'historisch ankerpunt' en er hoeft maar één recensent die het doet en de rest pikt het op. En blijkbaar zitten mensen nou eenmaal zo in elkaar dat ze een mentale representatie van iets maken (muziek of kleur of eten) en dat als toetssteen gebruiken. Ooit geprobeerd om bijv. een bepaalde kleur groen te kopen obv geheugen - dat gaat dus niet lukken. Mensen hebben Joy Division op een bepaalde manier in het geheugen zitten en daar houden ze dan Editors tegenaan - en ook dat werkt dus niet echt.

Tja Mjuman, ook ik wacht nog steeds op de 2CD, besteld bij CD nounounou... Ik had het standaardalbum al gedownload en ik moet zeggen dat mij meer en meer bevalt.

Zelf praktiseer ik bij andere albums vergelijkbare vergelijkingen als sommigen hier doen met Joy Division. Ik begrijp het dan ook wel. Maar je hebt gelijk: het werkt niet echt. Muziek heeft meestal iets heel eigens.
Wat ik interessanter vind, is dat een flink aantal bands de jaren '80 (heavy) synthesizer tevoorschijn toveren en niet eens zonder succes. En dat terwijl tot voor kort door sommigen nogal laatdunkend werd gedaan over de muziek uit de jaren '80. Nu wederom 'hot' in 2009, wie had dat gedacht?

Normaalste zaak van de wereld. Wie had gedacht dat de legging weer in de mode zou raken? Wie had gedacht dat het accentueren van je spillebeeentjes in een skinnyjeans ooit nog weer hip zou worden?

Alles komt altijd terug. Het valt alleen niet zo op als je het allemaal in een nieuw jasje steekt. En precies daar faalt Editors. Het is zo exact teruggrijpen dat het bijna jammerlijk jatten wordt.

Ik heb zachtjes zitten huilen tijdens mijn eerste luisterbeurt en dat was niet van blijdschap...

Ik was ook niet al te blij na de eerste luisterbeurt, maar dit is er echt 1 die bij vaker luisteren beter word.

Klopt wat Editoor zegt.. De eerste luisterbeurt was voor mij ook niet de fijnste.. maar hoe vaker je deze plaat luistert, hoe beter hij wordt!

Plaat kan me na 1 luisterbeurt nog niet bekoren. Alle 1980 - 1982 muziekcliches worden hier op 1 album aaneengerijgt. Zelfs de album versie van Papillon, moet het afleggen tegen de betere "Tiesto single remix" versie. De stem van zanger Tom Smith is het enige vertrouwde op deze plaat, die wellicht door meerdere luisterbeurten moet groeien. Ik geef ze voor als nog het voordeel van de twijfel. In ieder geval hebben ze het lef om niet album na album voort te gaan op de sound van "The Black Room".

Niks groeiplaat, je houdt ervan of niet.
Waarom zijn er vandaag nog steeds mensen die hiphop maken of ernaar luisteren, dat rappen is toch iets uit de jaren '80 en vroege jaren '90? Nog gekkker is dat er vandaag zelfs nog rockbandjes zijn, stelletje gedateerde hippies die menen dat je vandaag nog met een gitaar hip bent.

Extreme reacties zijn blijkbaar nodig, er zijn nogal wat mensen die niet snappen dat wave & synthpop waardige muziekgenres zijn. Volgens sommigen is dat iets dat enkel in de jaren '80 mocht gemaakt worden en nu in de vergeetput thuis hoort.

Ik vind dat Editors goed mee wegkomt met die synthipopsound. Niet alle nummers zijn sterk (opener In This Light and on This Evening bv. klinkt mij te pathetisch) en aan vergelijkingen met Depeche Mode kun je niet ontkomen maar als geheel vind ik dit album wel geslaagd. Papillon en the Boxer zijn uitstekende nummers.
Die 3,5* staan op de eerste 9 tracks (ik ga dit album misschien kopen maar dan met de bonustracks).

Ik denk ook niet dat het een groeiplaat is. Je hebt misschien een paar luisterbeurten nodig om de nummers te leren kennen, maar dat is met de meeste muziek. Groeiplaten associeer ik toch met een iets lastiger slag albums, bv. die van Bark Psychosis of Hood.

Aan de andere kant: voor mij is een groeiplaat ook als je na meerdere keren luisteren het beter en beter vindt. Dat hoeft niet alleen zo te zijn bij lastiger albums.
Een voorbeeld hiervan vind ik dit album: ik vond 'm gelijk goed, maar nu vind ik 'm beter en beter worden. (en lastig is 'ie inderdaad niet)

Ik ben zelf een groot liefhebber van dat al dan niet volwaardige muziekgenre. Ik vraag me na meerdere draaibeurten echter wel af of deze Editors een positieve bijdrage levert aan dat muziekgenre.

Ik ga me nog maar eens wagen aan wat luisterbeurtjes maar voorlopig snap ik van de vergelijkingen met twee van mijn allerfavorietste bands New Order en Depeche Mode niet zo heel veel.