Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Hoe meningen kunnen verschillen, ik vind 'For the Money' het slechtste nummer dat ze ooit gemaakt hebben

net binnen via cdwow,
nieuwe geluid bevalt me wel maar na de twee prachtige eerste nummers valt de rest me iets tegen. maar misschien groeit de plaat nog.

Het geluid spreekt me ook enorm aan, de songs ook. Jammergenoeg zijn er maar 3 a 4 echte top songs op deze plaat mijns inziens.

Ik heb dit album nu al 3 keer beluisterd en ik weet echt niet wat ik er moet van denken. Zoveel Synths, die op zich niet slecht klinken, maar het klinkt niet 'Editors'. Ok, je mag geen jaaaaren op hetzelfde geluid teren, maar dit vind ik wel een serieuse wending. Ik hield van de oude Editors, lekker rauw. Vooral de stijl van hun eerste plaat was héérlijk!

3*, voorlopig.

[modknipje]

kom op,dit is toch veel beter dan AEHAS,die stadiumesque honderd gitaar dubs kwamen na een tijdje toch gewoon je strot uit. dit is weer duister spannend mysterieus en vooral ontzettend leuk om naar te luisteren.

Inderdaad, en zo heb ik al drie albums lang het idee dat deze band gewoon niet in staat is om een consistente vorm van kwaliteit aan te bieden.

Maar toegeven, ze klonken nog nooit zo duister en de hoeveelheid nummers waarbij het echt raak is was nog nooit zo hoog (Bricks and Mortars bijv. is werkelijk geweldig), de eerste drie tracks zijn dan ook al meteen raak, maar daar tegenover staan nummers zoals You Don't Know Love, van die nummers die nergens naartoe gaan en nergens vandaan komen.

Het is leuk geprobeert van de heren om te experimenteren met electronica, maar het is het gewoon een slechte kopie van Depeche mode geworden. Niet dat die slecht zijn, maar toch. Ook is zijn de nummers geneens slecht, maar ze weten mij niet te pakken/boeien. Het kabbelt maar wat voort.

Dit is mijn uitspraak en daar moet u het meedoen.

Dan vind je het vast niet erg dat ik dat kinderachtige getroll van eerder dit weekend heb verwijderd (alsmede de reacties daarop).

Deze plaat wordt elke luisterbeurt weer beter,en de duistere sfeer die over dit album hangt bevalt me wel. (Hij doet het ook erg goed op een donkere, lege snelweg heb ik gemerkt.) En ja, het geluid is anders dan de eerste twee albums. So what? Liever een band die zichzelf om de zoveel tijd opnieuw uitvindt dan een dertien-in-een-dozijnband als... Nee, laat ik me daar de vingers maar niet aan branden

Helemaal mee eens! Wat een geweldig, donker en rauw album! En eigenlijk super tof dat ze wat anders hebben gedaan dan de voorgaande albums.

Dat moet toch ook? 3x hetzelfde soort album afleveren, is het begin van het einde voor een band. Ik vind het ook super en met lef gemaakt dit album en niet te vergeten de bonusdisc.

Goed album van Editors. Dit album heb ik nu al vaker beluisterd dan AEHAS dat duidelijk teveel van hetzelfde. Niet het beste album van Editors, dat blijft voor mij The Back Room, maar wel een album dat een nieuw perspectief biedt en nieuwe mogelijkheden voor de toekomst meebrengt.

Best gek dat net AEHAS op MM het hoogst wordt gewaardeerd, dat is toch duidelijk de minste van de drie. The Back Room of In This Light kan (naargelang muzieksmaak) over getwist worden, al ben ook ik een hevige aanhanger van het debuut. Dat overtreffen ze niet meer.

van AEHAS zijn natuurlijk de meeste singles ook verschenen.. en ik denk toch dat er ook een groot deel daardoor dat album heeft aangeschaft en gewaardeerd..

Nee, daar ben ik het niet mee eens. Ik vind dat de waarde van AEHAS an sich groter is dan die van TBR. Dat heeft voor mij niets te maken met het aantal singles dat er zijn verschenen. Ik weet eigenlijk niet waarom, maar AEHAS raakte mij gewoon meer dan TBR.

The Back Room levert in elk geval wel het (volgens mij) sterkste Editors-nummer: All Sparks

Ik zet ook sneller AEHAS op dan TBR, het zijn allebei geweldige albums maar AEHAS gaat voor mij toch net een stapje verder. Ook deze vind ik overigens weer geweldig, ik weet nog toen ik de eerste leak opgooide en het me enigszins tegenviel, de tweede luisterbeurt vond ik hem al een stuk beter en vanaf zo'n beetje de vijfde vond ik het weer een geweldige plaat. Ook weer zo'n lekkere plaat die bij een hoop stemmingen past, in de trein, in bed, tijdens het ontbijt. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Het is een behoorlijk verslavend plaatje vind ik ook en de melodieen blijven snel in je hoofd hangen omdat ze ijzersterk zijn.

Zelfs als ik 's nachts wakker wordt zit het in m'n hoofd!! Heeeel raar....

Mijn mening bij dit album leverde mij een waardebon op bij Cosmox van 50 Euro.

Wow, dat moet dan wel een spectaculaire mening geweest zijn

fijn dat jouw mening daar wel gewaardeerd wordt

Door velen een ferm over het paard getild album.

De nieuwe sound is niet mis, maar daar blijft het ook bij. Veel te veel synthesizer met weinig rauw en stevig gitaarwerk.
Sommige liedjes zijn goed, maar het raakt niet, zeker het geheel niet.

Een combinatie van hun nieuwe sound met wat ouder gitaarwerk en we hebben een zalige vierde CD!

Tering, wat zijn de laatste anderhalve minuut van het eerste nummer amazing zeg! A musical orgasm

Het nieuwe geluid van Editors is even wennen, maar ze komen er goed mee weg. Toch beschouw ik dit album niet als volledig geslaagd, omdat er ook wat nummers op staan die bepaald niet memorabel zijn. Het titelnummer opent duister en bezwerend en bouwt daarmee een sfeer die mij erg aanspreekt. Zonder meer een veelbelovend begin. Het tweede nummer Bricks and Mortar is meteen een hoogtepunt, de grandeur van de synthlijnen, het onverbiddelijke ritme, dit is muziek zoals ik het wil horen, met een drive en urgentie, zoals alleen Editors dat tegenwoordig nog lijken te kunnen. Topklasse! Meteen daarna volgt nog een hoogtepunt met Papillon, meeslepend gezongen, vol geplamuurd met melodieuze synths en begeleid door een meedogenloos beukend ritme. Een combinatie die werkt, wederom topklasse! Net als je denkt dat dit album niet meer stuk kan, volgen er 2 nummers die beduidend minder indruk maken, niet pakkend genoeg zijn. Ten opzichte van de 2 voorgaande hoogtepunten klinken ze bijna als fillers. Jammer. Dat wordt echter weer goed gemaakt door The Boxer, een rustpunt om even op adem te komen, gedragen door de gevoelige zang en badend in een serene sfeer. Wat een schoonheid. Het volgende nummer Like Treasure maakt weer minder indruk, maar houdt de aandacht wel vast dankzij het spaarzaam aanwezige gitaarwerk. Het voorlaatste nummer Eat Raw Meat = Blood Drool is een vreemde eend in de bijt. Als ik de tekstregel I give a little to you, I give a little to him, I give a little to her hoor, dan verwacht ik dat de band elk moment in polonaise door de voordeur komt. Dit is mij veel te cheesy, een spuuglelijke dissonant op dit album. Het laatste nummer Walk The Fleet Road zorgt gelukkig voor een waardig slotakkoord. Een traag, bijkans sacraal nummer, dat klinkt als een sober ingerichte kathedraal, gebouwd op wijdse synthesizerbogen. Met louterende werking. Zeer fraai. Over het geheel genomen toch net iets te wisselvallig, waardoor ik uitkom op 3,5*.

Wennen doet het wel, toch heb ik niet de neiging om dit plaatje heel wat vaker op te zetten, dit in tegenstelling tot TBR en AEHAS. Het titelnummer vind ik er samen met The Boxer uitspringen. Papillon en Walk The Fleet Road zijn ook wel aardig, maar moet ik niet meer te vaak luisteren.
Editors fans die de synthesizers niks vinden moeten de soundtrack The Twilight Saga: New Moon een luisteren. Daar staat een heel aardig Editors nummertje op: No Sound But The Wind. Overigens staan er nog een aantal heel behoorlijke nummers op die cd, oa van Grizzly Bear, Bon Iver, Death Cab For Cutie en Muse.

Een verwaand, arrogant album dus eigenlijk. Interessante visie

Mijn excuses, ik heb me -in een waarschijnlijk verwarde bui- verkeerd uitgedrukt.

Wat ik wou zeggen was: overroepen.

Dankjewel .
Bij deze is dat dan rechtgezet

Deze laatste Editors klinks anders dan hun vorige albums....waarvoor hulde. Ik vind het goed. Tuurlijk klinkt het als Joy Division/New Order, maar dat vind ik wel lekker en nostalgisch.