Editors - In This Light and on This Evening (2009)

In de eerste luisterbeurten was ik razend enthousiast, inderdaad hoor je immitaties van Ian Curtis , muzikale invloeden van Depeche Mode /Decorate Decorate (bizar vaak) / oude Human Leaque en Kraftwerk terug. Het steeds in de discussies terug kerende New Order hoor ik niet echt, terwijl ik daar zwaar fan van ben.

Maar terug naar Editors, net als de 2 eerdere albums, gaat het na paar luisterbeurten tegen staan. Net of de magie opeens omslaat en het mij ineens tegenwerkt.

Net als eerder Herman uitlegt, de klink is weg en gaat het snel tegenstaan. Misschien komt het omdat er onderliggende lagen gemist worden, het stuk waar een album gaat groeien.

Misschien onbeert het de heren Editors aan dat stukje, of de producers weten dit niet los te weken bij de heren.

De bonus disc is een leuke aanvulling, met nummers die minder snel tegen staan, misschien omdat het maar 5 numers betreft.

Jammer, na de positieve reakties en de eerste indrukken, had ik goede hoop de heren Editors gemiste magie van de eerste albums konden toevoegen. Dit gemis aan een eigen smoel komt ook terug in de hoes, de linken naar het, helaas, terzielen gegane Factory Records zijn overduidelijk.

Ik laat het album maar paar weken, liggen en laat het dan weer eens over me heen komen, hopende het dan wel klikt. De 3* laat ik even staan.

De referenties naar JD/NO//DM mogen dan duidelijk zijn, een bloedeloze kopie zijn Editors wat mij betreft nooit geweest. Ondanks het grote verschil tussen albums 1en 2 enerzijds en 3 anderzijds heeft de band een heel herkenbaar geluid, niet in het minst door de zang van Tom Smith.
Naast genoemde referenties hoor ik ook een band als Elbow terug in The big exit en Walk the fleet road. En de zang in I want a forest deed mij wel wat aan Ozark Henry denken.

De cd vind ik verder niet echt een groeier: ik vond hem meteen goed en daarna groeiden enkele nummers nog wel wat. 4.5* is voorlopig wel goed, er staan een paar kleine missertjes op de cd (ik bedoel geen hele nummers!), maar de cd kent veel interessante en mooie momenten.

Stem verhoogd naar 4*.
Eat Raw Meat was live toch wel erg vet en op een of andere manier kan ik die nu ook steeds beter waarderen. Verder is ITLAOTE nu ook een van mijn favoriete nummers en vind ik het 2de couplet van Like treasure:

We gotta get friends in high places,
Hide behind their plastic faces,
Rip up the flag and replace it,
Dance with our friends in high places.

de 4 vetste regels van dit album (alleen jammer van het hele matige refrein)

Denk wel dat dit mijn laatste verhoging zal worden want echt iets super speciaals en briljants is het ook weer niet.

Ik ken Depeche mode en New Order wel, maar ik vind dat Editors toch een goed doom/new wave album heeft gemaakt, waar sommige 80's bands alleen maar van kunnen dromen. Depeche Mode en New Order moeten het toch meer van de singles hebben, die hebben niet een album met blijvende kwaliteit/ sfeer. Bij die bands zit altijd wel een fout nummertje tussen, daar heeft deze plaat gelukkig geen last van.
Ik ben trouwens wel een liefhebber van Depeche Mode en New Order.
Samen met The Back Room vind ik deze het beste, voor de volgende keer hoop ik een gezonde mix van beide.

Niet normaal hoe vet papillon is! Ik draai dat nummer echt helemaal kapot.

Yep, samen met Kids van MGMT de beste hit van dit decenium.
Albumversie van Papillon klinkt nog een stuk lekkerder dan de single, de samenzang is op de single niet te horen (nee toch?) en die outro wil ik ook voor geen geld ter wereld missen.
Toch is The Boxer het absolute smulmoment op ITLAOTI.

En wat Cloud hierboven schrijft over NO is de waarheid als een koe, had ik ookal gezegd, maarja NO is hier o zo heilig. Depeche Mode heeft wel schitterede sfeervolle albums gemaakt, maar als je zegt dat op elk DM album wel een misser of een mindere song staat kan ik jou helaas ook niet volledig ongelijk geven.

New Order is natuurlijk het schoolvoorbeeld van een single band. tenminste bij mij is NO heilig om zijn singles maar niet om zen albums.

blijft een heel lekker album dit verwacht ze dit jaar nog ergens live op een festival te zien, lijkt me wel mooi een nummer bricks and mortar over zo'n mega weide.

Ultieme 'ik haal m'n schouders op' formatie. Flarden Depeche Mode en krautrock afgewisseld met middelmaat. Deze gasten hebben het niet en zullen het nooit vinden. Gaap.

Ik blijf vele luisterbeurten later toch ook vooral vergelijken en terwijl ik dacht dat het kwartje viel kwam mijn favoriete band ineens met een plaat die bewijst dat zij de transitie van gitaar naar elektroniek veel beter en overtuigender hebben ondergaan

Kent - Röd (2009)

Neemt niet weg dat deze van de Editors toch ook best wel aardig is met vooral een sterk openingstrio en een spannende afsluiter. Na enig wennen is de mening; leuke plaat!

Dit is meer een plaat voor later op de avond; ik heb 'em een halfje opgetrokken. Misschien - ondanks getemperde verwachtingen - toch iets voor een eindejaarslijstje.

Men va' fan ska man jämföra Editors med &%^%4#@$Kent? Det funkar inte, s*** d** d*vlar!

Moest erg wennen aan dit nieuwe album, niet slecht bij de eerste luisterbeurten maar toch.
Inmiddels vele malen inclusief bonus CD beluisterd en ik vind de plaat steeds beter worden, het titelnummer is een knaller, maar met Bricks And Mortar gaat de band pas echt los en Blue Monday part 2 ( lees Papillon ) is een erg aanstekelijk nummer.
Verder springen er wat mij betreft The Boxer en vooral Eat Raw Meat eruit prachtnummers.
De bonus CD is ook van hoog niveau, met het laatste nummer For The Money gaat het dak eraf, wat een indrukwekkend einde van dat nummer
Ik vind het een geslaagde koerswijziging van de groep wat getuigt van durf al blijf ik een ( lichte ) voorkeur houden voor de gitaarkant van Editors

Ursäkta...

Wat een geweldige plaat is dit geworden zeg. Eerste luisterbeurt was moeizaam maar vind hem momenteel grandioos.

Bricks and Mortars, The Boxer, Papillon, You don't know love, Like Treasure, het zijn in mijn ogen allemaal toppers.

Echt een plaat die beter en beter wordt naarmate je hem meer luistert. Super.

Ik vind het echt een hele lekkere luistercd in de stijl van Depeche Mode. Ik ben erg blij met de cd, vooral met het tekstboekje.

Ik heb geen textboekje, maar alleen een uitklapbaar landschap. Ach, ik heb er ook maar 5,90 voor betaald bij bangcd, dus zal wel de goedkoopste uitgave zijn.

FOR THE MONEY, allerlaatste nummer van de speciale uitgave is gewoon briljant. Hoe ruw dat wordt gespeeld hoor je niet meer vaak.

Ik stem voor 4 sterren..!!

Topnummer is toch wel The Big Exit. Die spanning er in!

Jammer dat smith op de album versie van the big exit dan niet keihard mee zingt op het einde zoals die wel doet in de live versies dat werkt echt zo goed

Tja, wat moet ik hier nu van denken. Ik las voorafgaand aan dit album overal dat de Editors met iets totaal nieuws kwamen, maar na een aantal luisterbeurten kan ik alleen maar zeggen dat het bombariegehalte is verdriedubbeld. Dit is op zich niet een kwalijke ontwikkeling, maar ik moet zeggen dat ik na An End has a Start wel toe was aan een nieuwe frisse invalshoek. Deze kritiek terzijde gelaten; gewoon een goede plaat, maar af en toe wat irritant overdreven. 3,5*

Groeit per luisterbeurt! Begin het steeds meer te waarderen. Het simplistische, zielloze drumwerk en dan die hoge wilde synths erover en dan de donkere stem van Smith daar weer overheen zorgt voor mooie muziek.

Ben het laatste jaar erg into eighties. Deze leunt er sterk bij aan. Ik moet nog wat wennen aan de nieuwe Editors sound maar hij lijkt mij al draaglijker dan de sound op An End Has a Start.
Heb nog wat beurtjes nodig om de liedjes te leren kennen maar het ziet er goed uit. Hier ga ik nog plezier aan beleven denk ik.

Papillon is zo fantastisch goed . Verlang echt naar deze cd maar is niet te vinden in onze Free Record Shop...

Waarom zou je daar ueberhaupt nog naar toe gaan? Bij CD Wow kost ie de helft van wat ie bij FRS kost, en je hoeft geen verzendkosten te betalen.

Tenzij je liever twee keer zoveel als nodig uitgeeft natuurlijk.

Echt dapper, een band die zich durft te vernieuwen. En soms pakt het zeer goed uit: 'Kid A', 'Achtung Baby' en The Beatles hebben zichzelf wel 3 keer vernieuwd. Maar dapper wil niet altijd zeggen dat het goed is. Ik vind dit geen geslaagde poging. Het dreint maar door en wordt nergens echt spannend. Nou vond ik Editor sowieso al geen spectaculaire band (ook het gitaarwerk vind ik vaak hooguit een variant op een thema), maar hier hebben ze zich niet verbeterd. Jammer.

Vijf keer gedraaid, en nog steeds in dilemma. Vind ik dit nu goed of was het vroeger beter?

Als eighties fanaat zou ik de synthesizer moeten omarmen, maar gitaren doen het net iets beter bij de stem van Tom Smith. Bricks And Mortar en Papillon zijn natuurlijk grandioos, maar de rest moet nog even rijpen.

Even een weekje of twee laten liggen, opnieuw luisteren, dan stemmen.

Dat dilemma voel ik ook wel een beetje: het is tekenend dat ik é m niet zo vaak en zo veel draai als de vorige 2; blijkbaar neemt de schijf niet een 'prime spot' in mijn geheugen. Er staan 3-4 erg goede nummers op (Papillon, The Boxer o.a.), maar als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat af en toe de aandacht wegzakt bij een aantal andere nummers. Daarom een halfje eraf, naar 3,5*

sommige bands durven te vernieuwen. editors is daar een van. maar eerlijkheidsgehalve geef ik toch toe: het expiriment is niet zo goed gelukt. jammer

Want???

o sorry dat kan ik iets beter uitleggen. vorige editoralbums wisten zowel pakkend te zijn als emotioneel aantrekkelijk als je begrijpt wat ik bedoel. dit album is me net iets te klinisch.

Ik snap dat deze plaat de mensen verdeelt. Zelf vind ik hem toch behoorlijk goed, al gaat de kilte in de plaat me op een gegeven moment iets tegenstaan. Maar de single papillon alleen al maakt dat ik de Editors moet loven voor hun nieuwe koers, een dijk van een song met een sound die zowel dansbaar is als ontroerend. Als dat nummer geen song van het jaar wordt bij 3voor12 dan ben ik echt heel erg verbaasd.