The xx - xx (2009)

De eerste keer dat ik hem hoorde vond ik het een k*tplaat, echt gezeur, maar na een vijftal luisterbeurten viel mn euro. Ik vind het een enorme groeiplaat en uit ervaring weet ik, dat dit de platen zijn, die ik het langst zal draaien. Met deze plaat duurt het een hele poos voor hij beklijft, maar daarna laat hij je niet meer los. De melodieën (keys en gitaar) zijn ronduit schitterend (cf. infinity of night time). Samen met Soulsavers (Broken) één van de topplaten van '09.

heel eerlijk? Nu heb ik hem gekocht en ik ben er blij mee, maar de euforie van die eerste 2 weken is er wel van af. Dit is geen blijvertje. Blijft wel lekker, maar gaat niet doorgroeien.

Ik vind de plaat echt van het begin tot het einde goed. De minste track vind ik eigenlijk 'VCR'. Ik vind wel dat je het album niet ieder moment van de dag kunt opzetten: alleen op bepaalde momenten (bij mij is dit bv. 's avonds laat), ... dringt de plaat echt tot je door.

Ik ben het eens met FLUOman, dit is echt een avond-plaat. Heerlijk om een boek bij te lezen en zeker nu de dagen zo kort zijn!

Overhyped als je t mij vraagt. Kan hier echt heel weinig mee.

Natuurlijk hoor je allerlei dingen langskomen die in de jaren 80 actueel waren. Maar ik moet zeggen dat ik dáárvan nou niet echt uit mijn stoel val. Voor mij voegt het niets toe aan het bestaande.
Neemt niet weg dat het allemaal prettig voorbijkabbelt.
Verder niets aan de hand.

Halfje erbij vanwege het fraaie Infinity.

Wauw , 'Basic Space' , wat een verslavend nummerje is dat met dat heerlijke gitaarriedeltje en lekker dromerige zang.

Ik weet nog steeds niet goed wat ik met dit album moet.
Het heeft veel triphop invloeden. Luister eens naar het Nearly God project van Tricky, of naar Protection van Massive Attack.
Toch is het wel eentonig, maar blijft je aandacht er wel bij.
Crystalised heeft duidelijke jaren 80 invloeden, maar ik kan niet zeggen uit welke hoek. Oude Everything But The Girl; The The??

Van zangeres Romy Madley Croft verwacht ik in de toekomst meer te horen. Mooie soulvolle stem.
Van de band als geheel heb ik minder verwachtingen.

'k snap de link naar MA, maar zou 'em zelf niet leggen - MA is voller, dichter qua geluid - dit is minimalistischer; heb term triphop nooit een geslaagde aanduiding gevonden, voor geen van de Brizzol'ers. Ga dan verder terug: naar de Young Marble Giants. En Shara Nelson was imo de meest soulvolle zangeres bij MA.

'ns kijken wat de uitgestelde concerten ons gaan brengen.

Het zou een prima aanvulling zijn bij Massive Attack; misschien moeten ze maar eens telefoonnummertjes uit wisselen.

Luister eens naar Each and Everyone van Everything But The Girl.
Tracey Thorn is een van de soulvolste zangeressen uit de jaren 80.
Ze kan zelfs nog meer dan wat ze op Protection laat horen.

Romy Madley Croft van The XX heeft die vibe ook.

Heb de meeste albums van EBTG en soulful is niet het eerste wat bij Tracey Thorn opkomt, warm ok, maar er zit ook iets onderkoelds in de stem; echte soulstemmen? Joycelyn Brown, Candi Staton, Betty Lavette, Leila James, Angie Stone; mij hoef je niet te geloven je zou ook soulboys als The Lion en Rijersen kunnen checken over soul-stemen. Zoals wel vaker - we verschillen gewoon van mening; Massive Attack is beduidend meer gelaagd (ook Blue Lines) dan het debuut (jazeker, debuut) van dit aardige bandje dat al weer uit elkaar dreigt te vallen omdat het overal gehypt en overrated wordt en zulks legt best druk op een beginnende band, vanwege het verwachtingspatroon.

Daarmee zeg ik overigens nog steeds niet dat ik het niets vind!

Waarschijnlijk mis je dan toch wel een stukje jaren 80 soul uit The United Kingdom.
In die periode waren acts als Everything But The Girl, Sade, Working Week, Style Counsil en commerciele acts als Paul Young, Alyson Moyet, Simply Red, Spandau Ballet, Terence Trent D'Arby en zelfs Rick Astley artiesten die er voor zorgden dat soul niet vergeten werd.
Ik denk dat Reijersen (bij jou bekend als Rijersen) en Thelion (bij jou The Lion) dat zullen beamen.
Niet dat deze acts kwalitatief even goed waren, maar ze bezitten zeker wel soul.

Dit is wel totaal off topic, maar ik vond dat ik hier commentaar op moest geven.

P.S. Ik denk dat Romy Madley Croft dit met veel plezier zou lezen, en misschien zou er een glimlach verschijnen.

Altijd leuk: Amsterdam Acoustics - the XX : Crystalised

Als we dan toch off-topic gaan, ga ik wel even door: in '93 - '94 hebben we een stroming gehad die acid jazz of jazz dance werd genoemd, en daarin zaten ook wel soulementen (Working Week werd op een gegeven moment wel als een voorloper tot de jazz dance gerekend).

Paul Young, net als Hall & Oates werd ook wel 'blue eyed soul'genoemd en de meeste groepen die jij noemt hebben gewoon net zoveel met echte soul (of R&B) te maken als magere yoghurt met echte volle Griekse yoghurt - kwestie van gebruik van de naam, zullen we maar zeggen.

Met de beste wil van de wereld kan ik Style Council, Simply Red etc niet tot soul rekenen en Trence Trent D'Arby is een Amerikaan; Rick Astley (SAW-stal) komt daar nog geen 5% in de buurt. Bij genoemde bands zal ongetwijfeld sprake zijn van enige soul-invloed, maar invloed = da real thing. Het dialect van de plaats waar jij woont, dichtbij de grens, zal ongetwiijfeld enige invloed van het Duits hebben, maar dat maakt jou nog geen Duitser. En check het gewoon anders met de genoemde users van wie je het id goed kent - wie weet geloof je hen?

Hier laat ik verder gewoon bij.

Kijk maar eens naar de waardering van Thelion bij de EBTG albums die hij kent; niks mis mee.
Dialect heeft trouwens weinig met Soul te maken, meer met Folk of Roots.

Wat is dit góed in deze donkere periode!

Nieuwe Mary Onettes al gedraaid - nog meer licht!

Voor mij echt dé debuutplaat van het jaar!

Heerlijke samenzang, poppy met een donker randje en toch héél sensueel.

'Intro' is zoveel meer dan gewoon een doordeweekse intro en is al een nummer op zich, die meteen ook de toon zet voor de rest van de plaat.

De rest van de nummers bestaat voor mij alleen uit hoogtepunten.

Hopelijk zorgen ze in de toekomst voor nog meer muzikale parels.

(Oud) nieuws verplaatst naar The xx

so deze hype heb ik even totaal gemist zeg. Las net dat dit door OOR het album van het jaar is geworden. Maar eens gauw gaan luisteren.

Zeer sterk debuut, 4* om mee te beginnen. Vooral Crystalized kan ik geen genoeg van krijgen.

Dit album staat op nummer 1 in de eindlijst 2009 van OOR. De lijst is samengesteld uit 50 top 10's van mensen uit de muziekwereld.

De beschrijving van dit album is: iets extreem sfeervol en spookachtig. Extreem sfeervol, daar kan ik me wel in vinden. Spookachtig alleen als ik nu alleen in een heel groot oud huis in the middle of nowhere zou zitten en deze cd zou draaien.

Wat me wel opvalt is dat als je deze cd een tijdje niet draait, hij daarna (nog) beter klinkt. Ik vind het toch wel heel mooie muziek: verhoogd naar 4,5* en op 10 in mijn top 10 voor 2009.

Young Marble Giants in een nieuw jasje: Prachtig!

Toch grappig die nummer 1 positie in de eindlijst van OOR.
Tijdens Metropolis 2009 in Rotterdam stonden er zo´n 30 man en vrouw slaperig te staren naar deze wel heel introverte band.
Je moet er bij geweest zijn. Roem en erkenning komen dan toch weer erg snel.

Berichten uitsluitend over de plaats in je persoonlijke top 10 2009 kunnen in het topic.

Dit album heb ik voor Kerst gekregen. De eerste luisterbeurten een maand of 2 geleden voorspelden niets bijzonders, maar op een gegeven moment maakt XX toch een bepaalde klik, en kruipen de songs één voor één onder de huid. De koele aanpak zorgt voor veel warmte in het eindresultaat. Uiteindelijk terecht een van de toppers van 2009 te noemen.
Dit album heb ik voor Kerst gekregen, omdat ik het gevraagd had.

intro is het beste nummer

VCR en Fantasy zijn mijn favorieten, maar een minder nummer staat er niet op (naar mijn mening dan, hè!). Trouwens, wanneer je de vocalen uit de nummers haalt en je een aantal ''uitbarstingen'' aan de nummers toevoegt houd je een post-rock album over - kwam ik laatst achter.

Ik denk dat mijn stem nog gaat veranderen. Begin het steeds meer te waarderen.