The xx - xx (2009)

@ Snoeperd: zeer goede recensie. Ik krijg al direct terug goesting om dit album te beluisteren.

Dankjewel Rudi S en Nian, altijd leuk om te horen dat mensen door jouw recensie zin krijgen in een album

De Intro is een van de beste nummers van het album! haha:)

Zeker baronpils! Snoeperd noemt 'm episch. Ben het daar ook mee eens.

The xx vind ik zelfs zo ontspannend dat ik de beste nummers van het album ook in m'n chillout/downtempo/ambient playlist heb gegooid, tussen Massive Attack en Moby laat ik maar zeggen. Ook staan de meeste nummers van het album in de Indie playlist.

Inderdaad goede slaapmuziek. Kan erg chill zijn, maar soms vind ik het wel wat saai worden. Met name de 2e helft van de cd.
Ook vind ik de stem van die kerel niet heel mooi. Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door die heerlijke hese vrouwelijke stem.

Ik heb ze live gezien op Pukkelpop 2010, ik kende ze toen nog niet. Het optreden was echt zo goed dat ik hun album wel aan moest schaffen. Live klinkt het allemaal leuker dat op een studio album, maar de nummers zijn echt ongekend mooi. Vooral Intro en Heart skipped a beat vind ik erg mooi.

Ben niet onder de indruk van dit album, alleen Infinity vind ik een geweldig opgebouwd nummer, met veel spanning erin. Daarnaast maakt Islands nog indruk maar de rest doet me weinig.

Dat verbaast me - eerlijk gezegd - niet echt, jouw smaak kennende; en da's niet lullig bedoeld, maar er zijn hier meer die aan de rock-kant zitten die het minimalistsiche wel kunnen waarderen.

Vanaf de eerste noot was ik al geraakt en ik legde meteen een (virtuele) link met The Young Marble Giants (Colossal Youth 1980 - Rough Trade), ook heel minimalistisch. Draai die ook eens en vergelijk die platen eens met elkaar. Je kunt iig niet ontkennen dat dit een heel ander album was, i.v.m de andere releases uit 2009. En moest ik bijv kiezen tussen Glasvegas, Franz F of dit album, wist ik het wel.

The Young Marble Giants (Colossal Youth 1980 - Rough Trade) heb ik nog op vinyl, zal hem eens opsnorren, Glasvegas ook geweldig , Franz F doet me ook niet veel.

2009 was voor mij link

Vond het alleen opvallen, ik kreeg Infinity als tip voor Song Tiptopper en dat nummer heb ik ook een hoge waardering gegeven.

Ondanks dat het overgrote deel van de nummers bestaat uit simpele minimalistische gitaarlijntjes en ingetogen vocals, verveelt dit album maar zelden. Integendeel. Er zijn weinig platen die me zo lang kunnen boeien. De eerste 4 nummers zijn al direct van zeer hoge kwaliteit. Hierna blijft het niveau steeds hoog. Het is maar eenmaal ik aan basic Space en Infinity kom, dat mijn aandacht slapper wordt. Als Night Time begint, is daar alweer niets meer van te merken.

Het afwisselende gezang tussen Oliver Sim en Romy Madley-Croft is een groot pluspunt. Jammergenoeg zullen we dit in de toekomst waarschijnlijk niet meer horen.

De eerste 3 nummers van xx zijn fenomenaal.
Intro werkt zich op een Interpol-achtige wijze onder je huid en het gitaarloopje betovert, samen met de fluisterende achtergrondzang. Een volwaardig nummer.
Vcr begint met een lief, spannend loopje dat later wordt uitgebouwd met een heerlijk jaren 80-gitaartje. De samenzang tussen de soulvolle Romy Madley-Croft en de nonchalante maar oh zo charmante Oliver Sim is fenomenaal.
Ook Crystalized heeft die geweldige samenzang en dat heerlijke gitaartje. Iets catchiër dan de twee voorgangers en nog een grote stap genietbaarder. Het refrein is een royale portie endorfine.

Deze eerste nummers geven mij het gevoel dat het eerder genoemde Interpol ook geeft.
Stedelijk, nachtelijk en eenzaam zijn de drie sleutelwoorden en The xx breidt dit gevoel uit door er wat jongs, wat speelsheid erdoorheen te mengen. Puberaal, maar op een goede manier.

Hierna wordt xx echter stukken minder. Islands is door de aparte drums en het afstandelijke sfeertje nog enigszins intrigerend en spannend, maar jammer genoeg vervallen deze jonge Londenaars hierna in een grotendeels oninteressante brij van drumcomputers en samenzang.
Uitzonderingen zijn er uiteraard wel, met als voorbeeld de fantastische outro van Infinity, maar deze zijn stuk voor stuk fragmentarisch. Desondanks luistert het allemaal prima weg, maar verder dan dit wil xx bij mij niet komen.

Via de film "It's Kind Of a Funny Story" ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de muziek van The xx. In deze film werd het nummer "Intro" gebruikt en deze vond ik gelijk schitterend! Daarom ook gelijk het hele album maar even gepindakaast en na een eerste luisterbeurt klinkt het erg veelbelovend.

Erg bijzonder dat ze met (op het eerste gehoor) ogenschijnlijk simpele muziek zo'n impact weten te maken. Heerlijke instrumentatie in combinatie met bijzondere samenzang, daar is "VCR" wel het perfecte voorbeeld van.

Mijn stem volgt!

Shit, weer meegenomen in de hype. Vond dit album (ook!) prachtig maar merk dat ik het eigenlijk nooit meer opzet. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het nog steeds leuk maar heb wel het gevoel dat ik werd meegezogen met de hoera stemming (van o.a. muziekkrant OOR).

Eerst xx eigenlijk best wel genegeerd een jaar geleden, niks speciaals aan. Vorige week zag ik de clip van Crystalised op TV en dat eigenlijk best wel een goed nummer. Tijd om het volledige album eens te horen.

De eerste 4 nummers zijn echt super! VCR is echt prachtig! Heel minimalistisch maar toch zo boeiend. Ook de volgende twee nummers doen dit. Daarna vind ik het niet meer zo bijzonder totdat de afsluiter komt, die is ook geweldig! Voor nu 3,5 ster, lekker ochtendplaatje.

Ondanks dat ik maar 4 nummers echt in de categorie 'steengoed' kan plaatsen, is dit toch een erg verslavend plaatje. Ben alleen benieuwd hoe lang die verslaving nog duurt en of ik er ooit weer aan verslaafd kan raken of dat ik het links laat liggen.

Mag ik je dit aanraden - uit 1980; staat nog niet bij je stemmen. Deze uitvoering van 2 - 3 jaar geleden bevat 3 cd's: debuut + ep's, en nooit gereleasde 2e album - vergelijkbare sfeer, heel verstild.

En dan raad ik deze aan. Van recente datum. Ligt ook in de lijn van The XX.

Bedankt heren voor deze aanraders. Zal er mee aan de slag gaan, maar moet wel eerlijk bekennen dat ik in principe niet houd van bands met zangeressen. Rare opvatting, ik weet het....

Ik heb dat ook...
Buiten The xx, Young Galaxy en Intergalactic Lovers ken ik er niet echt die ik goed vind.

Wat een heerlijke rustige plaat, de sfeer op deze plaat is geniaal.
Geen enkele mindere track, dus ik start met een 4*.

Hoe kan sfeer nou geniaal zijn?

Als het je lukt om een heel album op te bouwen rondom sfeer is zeker geniaal te noemen.
Om zo met sfeer om te gaan kan alleen een genie.

Mijn 5 centen - een genie creeërt een sfeer; in een bepaalde sfeer kan door een daad (called sex) een genie worden gemaakt, maar verder houdt het op.

Hoe meer sfeer, hoe meer genie(ten).

Jee, cursus moeilijk doen voor gevorderden dit. Iemand bedoelt dat hij het geniaal gedaan vindt en noemt het een geniale sfeer. Sow* what...

* = iets om de volgende 6 posts over te lullen.

Says who? Ouwehoerus supremus!

Goed genieten getuigt van geestesrust

Cheers mate.

Ik voel die '(geniale) sfeer niet, vrees ik. Het klinkt aangenaam en dat minimalistische vind ik best knap gedaan. De tracks waarbij de nadruk op de instrumenten ligt vind ik dan ook met voorsprong de beste (Intro! ). Jammer van de zwakke teksten en vooral de bedroevende vocals, met name van Jamie. Dat gemompel verpest het grotendeels voor mij, al kijk ik wel uit naar hun tweede album.

Misschien niet 100% relevant, maar om even voort te gaan op The XX en de discussie in verband met bands met zangeressen. In België is er band die omwille van naam en muziekstijl wel eens wordt verward met deze Britse band, nl 'SX'. Zeker eens 'Black Video' beluisteren, en nadien nog even komen zeggen dat je niet houdt van bands met zangeressen.
Imo stukken sterker dan The XX...

Tijd voor mijn eerste bericht op deze site onder een nieuwe naam.

The xx - xx (2009) is een verslaving geweest de afgelopen weken. Het minimalistische, rustgevende geluid is daarvoor waarschijnlijk de verklaring. Wél is er een aantal luisterbeurten overheen gegaan voordat ik meerdere nummers ging waarderen. Ik dacht eerst dat de koek wel op was voorbij het vierde nummer "Islands". Inmiddels heb ik deze gekocht als CD, iets wat ik alleen doe wanneer ik een album erg kan waarderen.

Het meest genieten blijft toch wel de "Intro" van het album. Het inzetten van de bass op het zachte getokkel van de jaren '80 klinkende gitaar en de synth. Een duidelijk uitgeschreven nummer waarvan de lijntjes makkelijk te ontleden zijn, en heerlijk samengaan. Van mij zou deze wel langer mogen duren. Gelukkig is er altijd nog de repeat knop.

De kracht van dit album bestaat uit de zachte gitaarmelodieën, welke heerlijk worden ondersteund met allerlei elektronische drums, bassen, synths en andere samples. De lome en hese zang bevalt me ook wel. Het samenspel van deze elementen en de traagheid van de nummers maakt dit album tot een fijne en ontspannende belevenis.

Hoogtepunten: Intro, Islands & Night Time.

Een lief en rustig album. Aanrader voor liefhebbers van electronische muziek, en dan met name Trip-Hop/Ambient luisteraars.

Mooi stuk, ben het volledig met je eens.