Golden Earring - Live (1977)

Afgegleden waarnaar ?

Ik ben van mening dat de band hun beste werk afleverde in de 70's , maar bij welk rockband die nog zo lang bestaat kun je zeggen dat het anders is .
Ze hebben ook een periode wat minder goede albums gemaakt , maar toch kwamen ze elke keer weer terug met een sterk vervolg .

Ik vind ze het live nog helemaal niet gek doen . De mannen hebben nog steeds wel iets rock 'n roll waardig .
Dit album is karakterstiek hun periode midden jaren 70 , ja toen vlamde het wellicht meer .
Maar de groep heeft ook na die tijd een uitstekende livereputatie behouden .

het blijft een gave band, dat voorop.
Maar deze live cd is zo uniek en van hoogstaand niveau: Mad lov's coming to town. She flies on strange wings, Eight mlies heigh, Fighting Windmils.
Ik begrijp niet dat ze binnen 1, 2 jaar naar het niveau Weekend love en Long blond animal zijn afgegleden.
Geen slechte nummers, zeker niet, maar van een totaal andere orde dan de nrs daarvoor....

Ja dat klopt wel ergens. Maar die tendens gold wel meer groepen eind jaren 70 richting jaren 80 en ik denk dat we dat meer in de zich toen veranderende muziekmode moeten zoeken. De nummers werden korter en bondiger en de Earring ging meer richting harde rock ('n roll). Dat bleek dermate suc6vol dat ze sindsdien niet echt meer van deze stijl zijn afgeweken. Sterker nog, door de akoestische Naked albums hebben ze de reputatie van recht voor zn raap band opgebouwd en daarmee hun ware identiteit gevonden. Ik ben dus benieuwd naar het nieuwe album of dat weer zal teruggrijpen naar het 70's werk of de vertrouwde weg wordt voortgezet.

Ik ben het met je eens dat de(meeste) nummers die zij hier vertolken ook tot het beste behoren .
Weekend Love en Long Blond Animal zijn wat simpelere rechtlijnigere songs , maar wat je zelf al aangeeft , niet slecht . Ik vind het eigenlijk best sterke singles , want die bleven ze over het algemeen gewoon maken .
Maar de albums werden wisselvalliger , dat dan weer wel .
Platen als Cut en N.E.W.S werden aardig verkocht , maar voor dat die albums verschenen waren Twilight Zone en When The Lady Smiles al onwijs grote hits .
In de jaren 90 kwamen ze toch weer sterk terug met de Unplugged reeks en Face It (1994) , wat ik nog altijd 1 van hun sterkste albums vindt .

Dit vulde perfect het gat op dat was gevallen na Led Zeppeling, Deep Purple, Yes, en de 60/70's s gitaarbands. Hadden ze dit niveau vastgehouden waren ze onsterfelijk geworden

Ook The Earring kampte (als zovelen) met een aantal artistiek magere jaren . Die periode komt gewoon een keer . Er wordt dan ineens veel vergelijkingen gemaakt met vroeger werk .
Vergeet niet dat de 70er jaren een tijdperk was waar bands naar hartelust konden experimenteren . De nummers hier op Live zijn technisch gezien misschien zo beduidend , maar zijn nog wel lekker lang uitgerekt , niet in de laatste plaats dankzij het smaakvolle spel van Gelling . Verder speelt de rest van de band erg hecht .
Met de komst van de New Wave en Punk (om het maar weer een keer van stal te halen ) werden de grotere succesvolle rockbands min of meer gedwongen om het vooral korter en bondiger te gaan doen . Ook de Earring bleef daarin niet achter en gooide zich met de volgende plaat ( Grab It For A Second ) op stevige bondige rock .
In artistieke zin begon het vanaf dat album al te wringen , maar er braken gewoon andere tijden aan , en een aantal magere jaren voor The Earring .
Maar ik blijf vinden dat ze een aantal keren weer sterk terugkwamen .

kortom, het commerciele belang boven creativiteit.
Echt zonde

Dit is voor mij het perfecte Golden Earring album, perfecte setlist en beter dan de gelijknamige studionummers. Ben het helemaal met Hans Brouwer eens hier dat dit het beste live album van Nederlandse bodem is. Ik heb een SD kaart in mijn auto radio waar rond de 60 cd albums op kunnen, en dit is samen met nog 10 andere live albums eentje die ik er beslist heb tussengezet. Superplaat, vooral She Flies On Strange Wings. Pure magie, vooral de sfeer die gecreerd werd, maar eigenlijk over het gehele album heen.

Het zijn natuurlijk highlights van een concert . Ik weet niet wat ze nog meer speelden . Bombay wel , maar die wordt aan het einde van cd1 afgekapt .
Ik blijf wel vinden dat de toevoeging van Elco Gelling wonderen doet hier . Niets ten nadele van Kooijmans , maar Gelling was op dat moment echt 1 van de beste gitaristen .
Die slidepartijen zijn erg goed .
Jammer dat hij een beetje de man van het moment was , want hij scheen ook wel avonden te hebben gehad waar hij duidelijk niet in vorm was .
Reden ook om 2 jaar later alweer afscheid te nemen van hem .Elco bleek toch niet echt meer een teamspeler . Maar zijn spel is absoluut een aanwinst op deze registratie . Ook op Contraband trouwens .

Met deze Live registratie werd op sublieme wijze (bij nader inzien) een geweldig tijdperk van de Golden earring afgesloten.

Daarna is het nooit meer zo goed geweest. Sterker nog, Live kreeg direkt hele magere opvolgers, zo slecht dat de band heeft overwogen om er mee te stoppen. Het succes vanTwilight zone uit 1982 heeft dat nog weten te voorkomen.

Bepaalde albums na 1977 hadden nog wel wat individuele uitschieters naar boven. Maar zo sterk als alles in de periode van Eight miles high tot en met Contraband heb ik het nooit meer gehoord.

Jammerlijk kreeg dit magistrale livealbum een wat teleurstellend vervolg met Grab It For A Second . Een erg Amerikaans klinkend album met Jimmy Lovine achter de knoppen .
Amerika zelf kon niet worden bereikt met deze flop .

En toen werd het vooral zeuren . Geen artistiek sterk vervolg materiaal . Het spannende was er wel wat af . Contraband hebben ze inderdaad niet meer kunnen overtreffen .

Waarom in godsnaam Gelling eruit dan?
Heb me dat eigenlijk nooit zo gerealiseerd, maar ik heb nog nooit zo'n verval van een band meegemaakt: geniaal tot 1977, daarna een creatieve failure. Mismanagement?

Zolang was Gelling ook geen lid van de Golden earring. Vanaf Switch toch of zoiets?
In de periode tot en met Moontan kon de Golden earring ook heel goed zonder Gelling. En het moet natuurlijk ook nog eens klikken. En hij moet goede ideëen hebben zonder op de voorgrond te willen treden, waar Hay, Kooijmans en Rinus Gerritsen namelijk al stonden.

Gelling viel uit de toon , dat is eigenlijk het verhaal . De vier anderen waren aan elkaar gewaagd .
Zoals eerder gezegd , Gelling was ook geen constante factor , en geen evenwichtig persoon .
Hij heeft later meerdere malen goed in de shit gezeten wegens drugsproblematiek .
In de wereld van The Earring was daar geen plaats voor en ik vermoed dat hij de druk ook niet zo goed aankon .
Maar ook voor Gelling's komst hebben The Earring sterke platen gemaakt . Moontain voorop denk ik dan .
Vanaf zijn vertrek besloten de boys voortaan met zijn vieren verder te gaan . Het werd minder , zonder meer met je eens .

Tuurlijk, maar als je deze live lp hoort, moet het toch enorm geklikt hebben; wat een chemie

Gelling was officieus Earringlid vanaf Contraband . Het kan zijn dat ie wel eens gitaar heeft gespeeld op voorgaande platen , dat weet ik niet 100% zeker . Maar To The Hilt en Switch was met Robert Jan Stips . Dus ik denk niet dat ie daar op speelde . Daar kozen ze juist voor een wat transparantere meer toetsengerichte sound .

Maar toch : Eight miles heigh/ Vanilla Queen vs Grab it /Weekend love

Een compleet andere band is opgestaan in 1 jaar !

Ja , zo snel kan het gaan . Grab It was te Amerikaans , duidelijk ook op die markt gericht .
Op de albums voor Cut , waren ze weer wat down to earth . Geen echt slechte platen , maar een vereenvoudiging van de sound . Meer korte bondige rock , terwijl ze op '' Live'' inderdaad echt tot grote hoogten stijgen met prachtige ingevingen .
Een duidelijke verandering in het pop/rock klimaat .

Kunnen we concluderen dat de jaren 1977 - 1982 echt creatieve armoede waren

Inzake de Golden earring? Ja waarschijnlijk of waren ze misschien wel zo goed in de periode tot en met Contraband dat alles daarna wel minder moest worden?

Overigens heb ik met Weekend love nog niet eens zoveel moeite. Dramatisch wordt het ten tijde van Long blond animal en No for an answer.

De echte creatieve armoede vind ik meer van toepassing op platen als The Hole en Keeper Of The Flame . Dat zijn echt platen waar van ik denk , mannen het is mooi geweest !
77 tot 82 zijn geen grote jaren in artistiek opzicht , maar echt dramatisch vind ik hun werk nog steeds niet . Het is wat minder , maar zeker geen slechte platen , eerder wat wisselvalliger en zonder echte highlights , maar allerzins redelijk .

Vind ik geen slechte nummers hoor Hans . Ik blijf stellen dat betreft de singles de band goede keuzes maakten . Van N.E.W.S vind ik Clearnight Moonlight alleen een vrij irritante 2e single .
I Do Rock And Roll , de 2e single na Long Blond Animal , vind ik daarintegen een heerlijke song .
De albums uit die tijd vind ik nogmaals zeker niet hoogstaand ,maar ook niet beroerd, eigenlijk ook Cut en N.E.W.S niet . Cut werd weer goed onthaalt en verkocht , maar bouwt toch echt op Twilight Zone .

Maar oei , we dwalen af van het onderwerp ; 1 van de beste Nederlive albums ooit gemaakt .

Nou, ik bedoel zelfs het algemene muziekklimaat. De Earring is meegenomen in de (negatieve) tijdsgeest, terwijl ze zichzelf hadden moeten blijven.

Het gaat me om het verschil; Vanilla Queen, Eight miles heigh is echt van wereld klasse, past zo in het rijtje Zeppelin, Deep Purple, etc. wereldklasse, geweldige energie, creativiteit, muzikale improvisatie,
Weekend Love is echt niveau, tsja, wat eigenlijk. Zakt iig weer naar het polderpop niveau

Van een wat hoger Polderpop niveau dan, maar je hebt waarschijnlijk wel gelijk.

Het komt natuurlijk ook nauwelijks voor, een band die jaar in jaar uit met geweldig hoogstaand nieuw werk op de proppen komt. De discussie speelt eigenlijk bij elke groep/artiest.

Mijn oplossing is altijd dat een band/artiest gewoon net zo lang de tijd moet nemen totdat er een, ook in hun ogen, grandioos album ligt. En als dat vijf jaar duurt of desnoods nog langer, niets aan te doen.

In de tijd rond Contraband en Live was het bijna een verplichting om elk jaar met een nieuw album uit te komen. Om dan goed te blijven presteren is haast een onmogelijkheid, bij iedereen loopt de creativiteit en inspiratie terug. Dat geldt zelfs voor de grootsten der aarde...

Je ziet het inderdaad bij een hoop bands . Neem Queen, die hun echte piek artistiek op de eerste pakweg 5 albums tentoonstelde , daarna werd het een stuk lastiger om nog origineel uit de hoek te komen .
The Earring heeft het meer in fases gedaan . Als Earrings inspelen op de britse merseybeat ,
en aan het eind van de 60er jaren als een soort acidrock band .
Vervolgens pikken ze hun graantje mee met een flirt naar hardrock , om vervolgens als experimentelere rockgroep door het leven te gaan .
Eind jaren 70 waren die stijlveranderingen eigenlijk voorgoed van de baan . De groep ging het duidelijk meer zoeken in de rock op zich , meer naar rechtlijnigere koers .
Dat wetende is Live een mooi document om te horen hoe het ooit in hun hoogtijdagen was .

Niets duurt nu eenmaal voor eeuwig . Daarbij mogen we best trots zijn op de Hagenezen .
Ik noem het je wat al zo lang bijelkaar . En zielig zijn ze nog zeker niet .

blijf het nog steeds een raadsel vinden waarom er een soort universele creatieve dip heeft plaatsgevonden zo tussen 1977 en 1982. Zoveel bands zijn toen in verval geraakt en met (commerciele) troep gekomen.
Vond het sowieso toen een deprimerende tijd...

Ja, ik heb het als late tiener bewust meegemaakt. Opeens was je met lang haar een aso of een junk en in de ogen van de vertrouwde gevestigde jongerencultuur meest bespottelijke kapsels en outfits werden de nieuwe trend. Het moet toch ergens in de golfbewegingen van de maatschappelijke ontwikkelingen zitten zou je zeggen. Toch was het ook wel weer een leuke doch vluchtige tijd. Stijlen werden verder aaneengesmeed en je kreeg bands als The Police, The Cure, en nog meer van dat fraais die soms bizarre produkten afleverden die nooit eerder waren vertoond. Dus progressie werkte wel verder door maar bleek toch niet bestand tegen de tand des tijds gek genoeg. De Earring is nog altijd een blijvertje met alles wat ze gemaakt hebben kun je wel zeggen. Daar moet dan toch wel een rotsvast geloof en overtuiging in schuilen, met name in eigen kunnen. Paradise in Distress.

Begin jaren 80 vind ik nog wel een interessante periode , vooral uit de New Wave onstonden er best heel aardige dingen .
Wat The Earring betreft en nog vele gelouterde 60/70's bands , kon het ook niet anders dan het roer om moest . Als je niet meeging in een nieuwe richting , werd je al snel als hopeloos ouderwets gezien .
Ik blijf wel vinden dat de 70er jaren nu beter overeind blijft staan dan de uiteindelijk wat glibberige jaren 80 . Albums die vaak beter en natureler klonken en het avontuur in de muziek werd veel meer gezocht . Voor rockbands die moesten overleven werd het beperkter , en daardoor artistiek minder boeiend . Ondanks de progressie die voor handen was ( betere opnametechniek , meer sporen , computers , samplers ) , ben ik toch van mening dat een band gewoon lekker moet spelen zonder al die poespas . Het echte livegeluid proberen te benaderen .

Je hoort het goed terug in 2nd Live 4 jaar later. Op zich spelen ze nog steeds energiek en enthousiast, maar het is het allemaal net niet.
Die geweldige sfeer van de eerste live ontbreekt volkomen en het is echt 2 niveau's lager :
de eerste live : wereldklase de tweede: een doorsnee hollands rockbandje

Tip: als je meer wilt lezen wat MuMe-ers van deze plaat vinden, kijk dan bij de plaat 2nd live, die wordt daar uitgebreid als referentie gebruikt...