Bob Dylan - Christmas in the Heart (2009)

Ik heb weer erg veel zin in de kerst dit jaar! De kerstboom optuigen, de geur van dennenaalden, op kerstavond het Nu zijt Wellekoome dat door de kerk galmt...(ieder jaar weer hoop ik dat er een laagje sneeuw ligt als we de kerk uitlopen)...…

Op eerste kerstdag lekker gezellig op bezoek bij mijn schoonouders alwaar wij ons tegoed doen aan heerlijke gerechten... De hele familie bij elkaar. Het haardvuur dat op de achtergrond knettert....een glaasje wijn. De avondwandeling over de besneeuwde straten naar de plaatselijke kerststal alwaar een glaasje Glühwein tot ons nemen...…

Dit jaar zal de kerst extra glans krijgen dankzij deze prachtplaat van Bob Dylan. Deze fijne muziek die het nostalgische kerstgevoel nog eens extra aanwakkert.…

Do you hear what I hear?”

I hear what you hear!

Vooral Christmas Blues. Wat een prachtnummer!

Als ik bovenstaand stukkie lees moet jij wel een héél gelukkig mens zijn, Floater. Ik vind het hele verhaal wel heel erg mierzoet. Het lijkt me meer een wensdroom van van een persoon, dolend over de straten in de vrieskou. Zichzelf afvragend of er nog een nachtopvang open is, alwaar een beker warme chocolademelk voor hem klaarstaat. En het "Nu zijt Wellekome" niet voor hem geldt, ook al niet bij de enkele familieleden, die nog in leven zijn. Zulke verhalen, zoals jij over jezelf en je familie schreef en deze nog linken aan deze Dylan plaat maakt het hele gebeuren een beetje belachelijk en kortzichtig. Kerst, het feest van "Vrede op aard" (maar niet voor iedereen)

Daarnaast vraag ik me af wat de kerstboom optuigen nou met Christmas in the Heart te maken heeft.

De kerstboom optuigen kan zowel met als zonder Christmas in the Heart.

Gelukkig is Bob Dylan geen verbitterde ouwe zeur geworden.

Volgens mij heb jij een week geleden exact hetzelfde gedaan, Ad.

Bob Dylan verslaat Sting, wat betreft kerstalbums...



Lees verder

Leuk stuk.. Hoewel ik If on a Winter's Night toch een stuk geslaagder vind.

Eindelijk! Het is weer eens ouderwets leuk om fan te zijn van Bob Dylan. Waarom? De Ongrijpbare Lul heeft een plaat gemaakt met fijne traditionele kerstliederen waar de tuttigheid vanaf druipt, daarom! Niemand die erop zit te wachten en dat is precies de lol ervan.

Laat ik mezelf even verklaren: sinds zijn plaat Time Out Of Mind uit '97 behoort Dylan definitief tot het establishment, kan hij niets fout meer doen en wordt zijn naam zelfs regelmatig genoemd als mogelijke Nobelprijs-kandidaat. Dat is allemaal weleens anders geweest, zoals een beetje Dylan-fan wel weet. In '65 bezorgde hij zijn oude geiten wollen sokken-publiek een hartaanval door van geëngageerde folk over te stappen naar elektrisch versterkte rock met 'onverstaanbare' teksten. Vier jaar later werd collectieve afschuw uitgesproken over Nashville Skyline, een mierzoete country-plaat waarop Dylan's stem totaal onherkenbaar was. En eind jaren zeventig bekeerde de ooit zo tegen instituties aanschoppende lieveling van links zich dan ook nog eens tot het Christendom en zong een aantal jaren uitsluitend over de Heer. Al met al, het is niet altijd even makkelijk geweest om Bob Dylan-fan te zijn. Maar de afgelopen twaalf jaar, zo ongeveer vanaf de tijd dat ondergetekende Blonde On Blonde in zijn moeders platenkast ontdekte, was het dat dus wél. Misschien wel iets té makkelijk naar mijn smaak.

Dylan's recente platen Love & Theft (2001), Modern Times (2006) en het eerder dit jaar verschenen Together Through Life zijn uiterst solide en kunnen onmogelijk iemand in het harnas jagen, of je zou weinig op moeten hebben met een stem die klinkt als een achterlijke oom van Tom Waits die in een dronken bui een lading kiezelstenen heeft ingeslikt. Maar iedereen, van VPRO-intellectuelen tot Hells Angels (bij het concert twee jaar geleden in de Heineken Music Hall stond ik precies tussen deze twee groepen in), omarmt dit Monument alsof het zijn persoonlijke God is. Mede dankzij een onophoudbare stroom boeken en films vond een enorme herwaarding van alle Dylan-platen plaats, waaronder óók het ooit zo controversiële country- en gospel-werk. Dat er bij nader inzien nooit één Dylan was, maar altijd wel een paar die haaks op elkaar stonden, werd een algemeen geaccepteerd feit en droeg alleen maar bij aan het mysterie van de legende. Maar achteraf is het wellicht alleen maar makkelijk praten. Ik wil als fan juist dat het mij ook eens moeilijk wordt gemaakt. Wel, die tijd zou nu eens heel goed gekomen kunnen zijn.

Maar helaas, het droevige feit wil dat ik niets maar dan ook helemaal niets tegen kersliedjes heb. Sterker nog, ik ben er dol op! Bing Crosby, Phil Spector, John Lennon, Elvis, Sinatra, Slade, Wham!, Mariah Carey... Ik draai hun kerstliederen het hele jaar door. Zo gauw ik die typische belletjes hoor wordt ik heerlijk mistroostig en u weet hoe ik ben, daar kan ik geen genoeg van krijgen. En weet Dylan iets aan deze oneindige muziek-traditie toe te voegen? Zijn stem natuurlijk! Met gruizig plezier werk hij zich door vijftien tracks heen. Geen eigen liedjes, maar deels covers en deels traditionals. Overbekende neurieliedjes uit ons collectieve kerstbewustzijn, voor de miljardste keer opgenomen en waarom ook niet.

Dylan werkt met dezelfde band als op zijn laatste paar albums en die muzikanten weten als geen ander hoe je ouderwets jazzy swingen moet. Dat gebeurt dan ook op nummers als Here Comes Santa Claus en Winter Wonderland. Een zeer traditioneel zangkoor (typisch kerst!) vormt een goddelijk contrast met Dylan's heerlijke gekraak. Het mij onbekende The Christmas Blues is - zoals de naam al aangeeft - een fijn bluesje en klinkt voor mij, samen met de karikaturale Hawaï-sound van Christmas Island - als het minst kerstige van deze liedjes. Must Be Santa is lekker belachelijke oempa loempa-polka, waarop Ome Bob zich eens helemaal mag laten gaan. De rest van de nummers is precies wat je ervan mag verwachten, niet meer maar toch ook zeker niet minder. Alleen in de wel héél erg traditionele songs zoals Hark the Herald Angels Sing, O' Come All Ye Faithful en O' Little Town of Bethlehem verslapt mijn aandacht enigszins. Je moet wel heel erg van Kerst én Dylan houden om die vaker dan een keer te willen horen. Ik houd van Dylan en ik houd van kerst, maar er blijven natuurlijk altijd grenzen. Maar Dylan's renditie van kalkoen-kraker Have Yourself A Merry Little Christmas is dan weer hartverwarmend mooi, écht waar, evenals het heerlijk melancholische I'll Be Home For Christmas en de onvermijdelijke klassiekers Do You Hear What I Hear? en Little Drummer Boy. Als je deze liedjes beluistert weet je wat je altijd al stiekem dacht: de Kerstman is een doorrookte romantische chagerijn, de Kerstman ís Bob Dylan. De opbrengsten van deze cd gaan bovendien naar een goed doel, zoals nu eenmaal bij de kerst-gedachte hoort.

Maar het grootste kerstcadeau (en dat al begin November!) is toch wel dat Dylan weer eens prettige verdeelheid onder zijn fans heeft gezaaid, de fans die het afgelopen decennium zo vermoeiend eensgezind waren. Een deel beweert dat Dylan zijn ziel heeft verkocht aan de meest kapitalistische en Amerikaanse uitvinding van de mensheid: de kerst-industrie. Een ander deel beweert dat Dylan altijd al een vlijmscherp ironicus is geweest. De échte fijnproever zoals u en ik weet natuurlijk dat beide groepen volkomen ongelijk hebben. Dylan doet gewoon wat hij altijd gedaan heeft: hij doet waar hij zin in heeft en laat het denkwerk aan ons over. Gelukkig maar, hebben wij tenminste weer eens wat te doen! En Christmas In The Heart is simpelweg een hartstikke leuke plaat die je - eerlijk is eerlijk - natuurlijk nooit op gaat zetten, maar waarvan het toch wel heel erg tof is dat-ie er is.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

4 **** voor bovenstaand stukje

Mooi stukje Kaaasgaaf!

Inderdaad tof dat deze plaat er is. Maar ik ga hem lekker wèl draaien. En vaak ook!

Met het stukje is inderdaad niets mis.

Voor de fan van alles, die moet constant bezig zijn met het verdedigen van zijn 'held'. Lijkt mij erg vermoeiend.

Je kunt in die zin maar beter fan zijn van David Crosby en Graham Nash, die verkondigen al 42 jaar hetzelfde. Dat schept tenminste duidelijkheid.

Bob Dylan doet het waarschijnlijk niet om zijn fans op de kast te jagen. Hij is zelf dolende en trekt zich daarbij nergens iets van aan.

Eerlijk gezegd, vind ik dat prima, hij doet maar. Als je het goed nagaat, is het allemaal bijzaak. De vraag is uiteindelijk altijd: hoe klinkt zijn (nieuwe) cd? De teksten en grollen moeten maar buiten beschouwing worden gelaten.

Anders zou het zijn, als zijn geloof gaat resulteren in opnames met een kerkkoor en bijbelse liederen, dan haakt iedereen vanzelf wel af.

Maar ik geloof niet dat Bob Dylan zover is gegaan, op bijvoorbeeld een cd als Slow train coming. Dat durft hij blijkbaar toch niet zo heel goed aan. Zijn pijp moet ook roken! En dat hij van akoestisch/folk muziek is overgestapt naar electrisch nou, daar is toen misschien veel over te doen geweest maar per saldo vind ik het erg meevallen, zo'n stap.

Christmas in the heart is een cd die de geschiedenis in zal gaan als dé Kerst-cd van Bob Dylan. Maar muzikaal gezien zal het in de achterhoede van 's mans werk eindigen, ook als je geen oordeel geeft over de teksten.

Sinds vorige week in huis en nog slechts één keer geluisterd. Kan dus nog niet een stem uitbrengen. Hoewel must be santa, die ik vanwege MuMe ook al een betje kende natuurlijk top is! Dat zal de doorslag geven tussen een net voldoende en net onvoldoende, denk ik. Wordt vervolgd...

Het is toch gewoon leuk?! Heerlijk in deze tijden

Precies!

Goed gemaakte kerstliedjes, ook oude kerstnummers uit de sixties, kunnen best leuk zijn. Ik heb dit nu 3 keer gehoord en vind het werkelijk volkomen ruk. Ik zal geen punten geven en heb de gepindakaaste versie net met een fraaie boog in de prullenbak geworpen. De kerst CD's van Neil Diamond zijn leuker.

Eindelijk iemand waar ik het helemaal mee eens ben. Ik heb er de laatste tijd ook meer van gehoord en ik moet er steeds meer om lachen. Wat een shit!!! Dan verkies ik ook liever Neil Diamond, Andy Williams of zelfs die goeie "ouwe" James Last. Ik heb ook gezien dattie steeds goedkoper in de winkel komt te liggen. Tegen de tijd dat het Kerst is ligt hij waarschijnlijk bij de kringloop. Dan ga ik 'm wel halen voor 50 cent en stop in een kerstpakketje van één of arme stakker.

In tegenstelling tot een maand geleden ben ik nu helemaal om. Ik vind die kerst cd echt geweldig. ten eerste past het in de traditie van Dylan om een cd uit te brengen met Amerikaanse traditionals en oude folksongs zoals bij de cd's Good as I been to You en World gone wrong. Nu dus een cd met Amerikaanse kersttraditionals.

Dat de cd weinig pretenties lijkt te hebben is juist wel aandoenlijk. Zelfs mensen in mijn vriendenkring die op zich niet zoveel met Dylan hebben, vinden dit wél leuk. Bovendien lijkt me dat Dylan's oeuvre zo voor zich spreekt dat hij dit zelfs bij zure critici kan maken.

Hoi Ad,

ik bedoelde met zure critici helemaal niet jou of andere mensen die hier hun mening geven, ik wou jou of anderen helemaal niet in een hoek drukken. uiteraard heeft iedereen recht op zijn/haar mening.

Dat van die "zure critici" sloeg op een facebook discussie met een redacteur van Oor, dat had ik er misschien bij moeten zetten.

Ik vind het juist interessant om hier op MM allerlei meningen te lezen, ook al ben ik het er niet altijd mee eens.

Dat ben ik helemaal met je eens, geertje. Maar het feit dat er door anderen zo fel gereageerd wordt op mij, specifiek bij deze cd, zegt m.i. meer over hen dan over mij. Maar ik misgun niemand het plezier van dit album, integendeel zelfs.

ok Ad zijn we het eens:)

Maar ik zie dat kerstalbum echt in dezelfde lijn als Good as I been to you en World gone wrong. Oeroude liedjes uit de Amerikaanse traditie opnieuw gezongen door Dylan.

Dar ligt bij mij waarschijnlijk nou net mijn "pijnpunt" De all-american style van kerst vieren. De overdrevenheid daarvan e.d. Terwijl Bob Dylan na zijn motorongeluk toch, in ieder geval een tijd, heel religieus was. Dat is schijnbaar helemaal verdwenen en vind ik dan weer schijnheilig. Ja, geertje, misschien heb je met jouw reaktie mijn antipathie tegen dit album wel duidelijk gemaakt.

de plaat is hilarisch maar wel heel goed , bob 's stem is fantastisch de kinderen onder de kerstboom zullen vlug gaan slapen zijn omdat ze benauwd zullen zijn van die ouwe knar zijn stem , zodat de ouderen zich vlugger lazarus zullen kunnen drinken !!!!!!

@beaster: mijn kleine neefje van 6 maanden begint te huilen als hij dylan's stem hoort (zoals die de laatste 20 jaar klinkt) gelukkig is mijn broer geen fanatieke dylanfan;)


@ Ad: Dat kerst de afgelopen jaren zo verschrikkelijk commercieel is geworden en dat je kerst niet goed is als je geen diamanten ring hebt gehad is natuurlijk erg, maar daar kan het "feest kerst"op zich niets aan doen. Het zou hetzelfde zijn als een niet (nog) commercieel feest als bv Loofhuttenfeest of Joods Nieuwjaar opeens door de middenstand worden opgeklopt dat iedereen het moet vieren en kado's etc etc. kerst is zo religieus of zo commercieel als je zelf wilt. Lijkt me dat de kerst cd van Dylan daar weinig mee te maken heeft. En Dylan ís natuurlijk ook Amerikaan. Aangezien Dylan nog steeds wel religieuze nummers brengt in concerten de afgelopen jaren denk ik dat Dylan wél religieus is, maar van welke religie; geen idee. Lijkt me dat zowel zijn Joodse wortels als zijn bekering in 1978 nog invloed zouden kunnen hebben. En tenslotte gaat de opbrengst van de cd naar een goed doel.

Off topic berichten verwijderd

Rustig aan Ad, want Bob speelde gisteravond nog Every Grain Of Sand, dus ga maar rustig slapen.
Misschien nu eindelijk eens zonder je onafscheidelijke bloeddrukmeter

Zoals Dylan zelf zegt ter afsluiter van zijn voorlaatste plaat: ''It's all good...''

Bedankt voor je zorg om me, Antonio. Dat waardeer ik zeer. Even nog voor de goede orde. Zei hij: "It's all good" of it's all God"? Tja een typfout is zo gemaakt.

Ik zou zeggen, luister zelf naar de opname (als je durft...), luister naar het terminale gerochel en probeer zelf maar te ontcijferen wat Bob nou eigenlijk echt zegt

Buiten het feit dat deze bewering volslagen belachelijk en feitelijk onjuist is heeft het volstrekt niets met dit album van doen.

Deze kerstplaat is geen religieuze uiting maar ligt inderdaad (zoals al enkele malen eerder aangegeven) duidelijk in het verlengde van Amerikaanse roots-albums als Good As I Been To You, World Gone Wrong en in zekere zin ook Time Out Of Mind en niet te vergeten de radio-shows "Theme Time Radio Hour".

Als hij daar critici, fanatici, idealisten, puristen en overjaarse bakvissen mee op stang kan jagen, mag Dylan van mij zelfs een sinterklaasplaat uitbrengen.