Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Heerlijke cd, goeie kwaliteit eigenlijk ook weer zo eentje die niet ontbreken mag in je cd collectie zeker als je 'folk" muziek houdt.

Een album waar zoveel over gesproken wordt moet beluisterd worden. Dan hebben we in elk geval een mening. En ik moet zeggen: een leuke plaat, vrolijk voor in de auto maar ik denk dat deze plaat over een aantal jaren in de vergetelheid terecht is gekomen. Niet dat dat erg is want er zijn juweeltjes waar je nooit meer iets over hoort. Maar echt zo'n album waarvan je denkt als je 'm in je platencollectie tegenkomt: Verrek, da's waar, die heb ik ook nog!

Zojuist toch eens dit album geluisterd, voor het eerst. Tja, album van het jaar op MusicMeter dus schande natuurlijk dat ik het nog niet eens kende.
Vooral aan het begin van het album vond ik het weinig bijzonder klinken, gewoon folky muziek. Verderop wordt het dan wat beter en er staan op het eerste gehoor wel wat mooie nummers op. Dat het album van het jaar zou worden zou ik er zo op het eerste gehoor niet uit halen. Ik moet hier en daar ook aan The Frames denken (geen idee of dat hier al eens genoemd is), die weliswaar wat steviger en meer rock zijn, maar gevoelsmatig zijn er zeker overeenkomsten (o.a. ook het stemgeluid). The Frames komen alleen wat intensiever op me over.
Nog maar eens een keertje draaien...

PS: Als zoveel mensen dit zo goed vinden waarom hebben die eerste 2 EP's dan zo weinig stemmen? Lijkt me logisch dat je z.s.m. hun oudere werk gaat luisteren als je dit leert kennen en goed waardeert. Slechts 6 en 7 stemmen voor die EP's. Blijkbaar wordt dit ook niet zo goed gevonden dat het de moeite waard is direct op zoek te gaan naar meer... (of zijn ze zo moeilijk vindbaar?)

De populariteit van dit album heeft me ook wel wat verbaasd. Ik vind het niet zo bijzonder. Vooral degelijk. En die gelijkenis met The Frames hoor ik ook een beetje.

Wat een schitterend plaatje zeg! Ik kan mijn vriendin er nu al gek mee maken en dat is toch wat goede muziek met haar doet. niet verkeerd opvatten natuurlijk

Vooral Thistle & Weeds is mijn inziens een modern meesterwerkje. Ook the Cave, Little Lions man en Winter winds zijn zeer sterke nummers.

Ja een ontdekking, een topper!

genius!

i like your number one luke !

Dus ook maar eens beluisterd en moet zeggen.... Bevalt me prima.

Geen idee of ze moeilijk vindbaar zijn, ze klinken in ieder geval net zo saai en voorspelbaar als dit album dus gezien dit fans van deze meuk zou je inderdaad ook bij de EP's wat meer stemmen verwachten.

Geweldig, geweldig en geweldig!
Zo jammer dat ik er te laat achter kwam dat ze een concert geven in April.
Het is al uitverkocht, wat baal ik!!!

Beste Laurie... bedankt voor je tip over het concert. En tip voor jou. Ik kon zo kaarten kopen voor Motel Mozaique waar zij 9 april optreden.

Little Lion Man vind ik een leuke single. Niet te gecompliceerde folk met de nadruk op het gitaarrifje (die springt er tenminste het meest uit), begeleid door een leuke stem. Jammer dat die andere twee clips niet echt vergelijkbaar zijn.

Een folkartiest als Paul Baribeau is nou net zo leuk vanwege het feit dat het zo simplistisch is: het is Paul Baribeau met een gitaartje die eerlijke liedjes maakt, niet meer en niets minder.

Pitchfork:

Pitchfork: Album Reviews: Mumford & Sons: Sigh No More

Hier zullen een hele hoop mensen het niet mee eens zijn...

Een review die meer over Pitchfork zegt dan over Sigh No More.

Ik denk dat Pitchfork er niet goed tegen kan dat ook de mainstream dit leuk vindt.

Ach, zo is Pitchfork nu eenmaal. Ik ben het er niet mee eens maar ergens snap ik het wel.

Beetje makkelijke repliek als je het niet met een recensie eens bent. Het somt voor mij eigenlijk vrij adequaat op wat me tegenstaat in dit album. En als we dan toch met makkelijke replieken bezig zijn: het feit dat zoveel mensen hiermee weglopen zegt meer over die mensen zelf dan over Sigh No More. Saai, veilig en middle of the road spreekt vrijwel altijd grote groepen mensen aan helaas.

Ik moet het album nog luisteren, maar over de recensie van Pitchfork... Ze geven de albums van The Mars Volta ook vreselijk lage cijfers, en toch behoren die tot mijn grote favorieten! Iemand als Lil Wayne prijzen ze dan weer helemaal de hemel in...

Erg fijne site, maar ben het niet altijd met de recensies eens.

Overigens was ik de afgelopen 2 weken in Hollywood en was daar op een feestje waar ik met iemand stond te kletsen die ook muzikant was (die zijn er genoeg te vinden). Hij praatte vrij bescheiden over wat hij deed (beetje gitaar, beetje accordeon, beetje zingen), en toen hij opeens over veel touren begon te praten was ik toch wel benieuwd van welke band hij dan was: Mumford & Sons!

Las net ook die review op pitchfork...pfff! Gelukkig denken veel mensen er totaal anders over!

ik geef ze wel ergens gelijk. mijn initieel enthousiasme voor dit album is ook al serieus afgenomen. het klinkt me nu allemaal iets te makkelijk en gelijkaardig en vlak. het lijkt wel een soort van fleet foxes light, een slap afkooksel eigenlijk. en het truukje: kalm beginnen , opbouwen naar een luide (zij het akoestische) climax van banjo, gitaar en samenzang werkt na een paar songs simpelweg op de zenuwen. neem daarbij nog de rudimentaire drums en je hebt een album dat voor de makkelijke weg kiest, dat bij de eerste luisterbeurten wel indruk maakt maar vervolgens als een kleine zeepbel uit elkaar spat.

van een 4,5 naar een 3: het is me nog niet vaak overkomen....

khonnor: dit is heel herkenbaar. Ondanks dat ik in eerste instantie heel erg lyrisch was over dit bandje, is de korte houdbaarheidsdatum van dit album ook tot mij doorgedrongen. Als ik er nu over nadenk is After The Storm misschien nog wel het nummer wat het langste standhoud. Een mooi sober nummer zonder de bekende Arcade Fire-climax, het nummer dat het meest op zichzelf staat. van 4.5 naar 3.5*

Bij mij hetzelfde.

Ik zette ook heel hoog in net als jou, een 4,5 maar ik heb dit album toch ook stevig verlaagd. Vanwege dezelfde redenen. Ik luister het nauwelijks meer.

En toch speelt ook gewoon psychologisch mee dat mensen het niet leuk vinden als bij wijze van spreken hun vader dit ook goed zou kunnen vinden.

Voor mij maakt dat in principe geen reet uit, want ik luister ook graag naar Pink Floyd en dat vind mijn vader ook geweldig, evenals Mark Knopfler en de Dire Straits.

Alleen hoge scores zeggen iets bij Pitchfork. Zo'n score was wel te verwachten eigenlijk, aangezien Pitchfork een hekel heeft aan mainstream.

da's dus de grootste zever die er bestaat he. pitchfork heeft geen hekel aan mainstream. pitchfork heeft een hekel aan inspiratieloze en saaie muziek zonder een eigen smoel. wat vooral opvalt bij vele britse bandjes die niet veel verder raken dan een soort light versie van hun helden. en deze bandjes worden door pitchfork, terecht of niet, afgekraakt. ik vind de pf recensie van deze een beetje overdreven, maar zoals hierboven al geschreven kan ik me er wel ergens in vinden...

waar bijv fleet foxes verrast met geinspireerde en knappe harmonieuze zang, afwisselende instrumentatie en afwisseling tussen, en in de songs is deze m&s stilaan echt op mijn zenuwen aan het werken. is het nu echt nodig om op elke song hetzelfde truukje toe te passen, jongens??

En waarom krijgt Radiohead dan vaak erg hoge scores?
Zeggen dat Pitchfork een hekel heeft aan mainstream lijkt me wat gemakkelijk om te zeggen.
Ik begrijp hun punt en geef ze grotendeels gelijk. Deze band is gewoon te veel van hetzelfde, en klinkt daarom niet oprecht.
Het is dat waar Pitchfork een hekel aan heeft, muziek die gemaakt klinkt

zat ik er toch niet zo ver naast met mijn 2 **

Wel een beetje gezever allemaal hoor. Volgens mij is Britney Spears mainstream, volgens mij heeft ieder bandje wel een vaststaande opbouw van nummers, volgens mij is het ook helemaal niet erg om de muziek die je vader mooi vindt ook mooi te vinden, want muziek is tenslotte muziek en dat vind je mooi of niet mooi. Dus dit is gewoon, volgens mij, hele mooie muziek.
Wat een gedenk allemaal weer.

Pitchfork vindt het niks dus ik ook niet.

*pakt zijn neon glow-fi hipster chill-wave onderbroek en gaat springen op Animal Collective*