Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Jammer van de teksten, verder goede folk muziek waarbij je mee gaat zingen en een dansje gaat wagen. Live is deze band ook goed voor een feestje.

Als er een band is die als een komeet is gegaan, zijn dat deze mannen het wel. Alhoewel ik mp3´s grijs heb gedraaid (wat feitelijk onmogelijk is) en ik de nummers niet meer kan horen omdat ik ze veel te veel heb gehoord, blijft dit album natuurlijk een juweeltje. Even een paar maanden niet naar luisteren en dan is de magie weer terug. Wat een energie en melancholie zitten in deze nummers! Simpel maar uiterst effectief! Ik hoop dat ze binnenkort weer met wat nieuws komen. Aardige gasten trouwens heb ze in Vredenburg gezien en het speelplezier spatte er vanaf (ben benieuwd of ze nu ook nog zo fris zijn).

Heerlijke plaat. Dust Bowl Dance is het absolute hoogtepunt.

Dit album heeft mijn muzikale smaak veranderd.
Ik vind het een geweldig album.
Het samenspel van de instrumenten is heel mooi. De banjo voegt echt iets toe.
De contrabas maakt ook een lekkere sfeer.
Sommige nummers zijn wat te populair geworden. Dat vind ik jammer.

De teksten vind ik prima. Ik kijk uit naar het tweede album!

Inderdaad. Ik deel volledig dezelfde mening. Het is jammer dat sommige nummers grijs gedraaid zijn op de radio maar dit heeft uiteindelijk toch wel bijgedragen tot meer bekendheid bij het grotere publiek.

Het is de vraag of we daar blij mee moeten zijn.
Nu denk ik niet dat Mumford & Sons hun stijl zo enorm zullen omgooien, maar het gevaar bestaat dat artiesten door de bekendheid bij het grote publiek 'commercieële' muziek gaan maken. ie. zielloze, toegankelijke muziek voor 'het grote publiek'.
Dan raken wij Mumford & Sons kwijt. Voor altijd, waarschijnlijk.

Kijk maar naar John Mayer. Zijn laatste album is een ramp.

Ik denk dat het bij deze band wel mee zal vallen.

Imo is dit zwaar overschat. De singles zijn oersaai en nogal simplistisch. Aan de andere kant begrijp ik donderdsgoed dat men dit catchy vindt. Het komt er op neer dat dit niks voor mij is.

Man, wat is dit goed. Dit is toch wel een ontdekking voor me, want het is normaal gesproken niet mijn genre. Dit stond op in een platenzaak waar ik aan het rondneuzen was en ik was direct verkocht. Strik erom, meenemen en genieten geblazen. Wat een energie en spelvreugde hoor ik hierin.

Zeg dat dan gelijk

Ik kan deze wel honderd keer kijken en hoop nog steeds dat ze ook een keer onverwachts in mijn tuin gaan spelen.
YouTube - Mumford & Sons ft. Johnny Flynn - Banjolin Song / Awake my Soul

Dat is wel echt een vet filmpje zeg, ik krijg spontaan weer helemaal zin om die cd te luisteren!

Jammer dat ze niet echt Frans kunnen

Stem verlaagd. Ben het album na een heleboel luisterbeurten behoorlijk beu, het gaat heel erg vervelen. De eerste keer dat je dit hoort, denk je 'yeah' dit is lekker, maar ik mis na loop van tijd een zekere passie en diepgang in de nummers.

En waarom zijn ze live zo crap?

Ik verhoog het juist. Naar aanleiding van de top 250 heb ik het album een nieuwe kans gegeven en ik moet concluderen dat dit wel heel erg goed. De sound is erg fijn, kwaliteit constant en er staan ook een paar klassiekers tussen. Vooral Dust Bowl Dance is fantastisch. Vol punt omhoog.

Ik hoorde van een vriend dat ze live juist wel goed waren. Ik heb filmpjes gezien van hem en ik zou er zo heen willen. Hij vond het zelfs uniek. De band ging op gegeven moment midden in de zaal spelen. En hij zat tussen de bewakers en de bandleden in en kon ze dus gewoon aanraken.

En is er al nieuws van het nieuwe album? The Black Keys brengen binnenkort alweer een nieuw album uit en dat dateert uit 2010. Dus kom op, Mumford & Sons

Ik kan wel zeggen dat deze plaat mijn muzieksmaak heeft veranderd; normaal zweer ik bij alternatieve/indie-rock (genre Arctic Monkeys, FF, Freaky Age) of de zachtere muziek (genre Damien Rice, David Bowie). Nooit had ik gedacht dat ik naar iets kon luisteren waar er ook maar 1 noot door een banjo werd gespeeld. Verkeerd dus! Wat een machtige plaat!
Persoonlijk vind ik de singles zeker niet de beste nummers, mijn favorieten zijn 'Gave You All' en 'White Blank Page', die beide zeer fragiel beginnen en langzaam tot een climax komen, prachtig!

Sigh No More is direct omhoog geschoten in de Top 250. Ik vind het ook een erg sterk album, maar ik was er helaas snel op uitgekeken. Ben benieuwd naar het nieuwe werk!

Vond het eerst echt een schitterend album, maar hij verveelt nu wel wat. 3.5*

Tjonge jonge wat ben ik betoverd door dit album. Iedere keer wordt ie beter en ontdek ik weer een goed nummer. Nooit gedacht dat dit mijn muziek was, maar het is echt heel erg goed!

Halfje eraf. Eeuwigheidswaarde heeft de plaat allerminst. Het was een tijdje heel erg leuk maar wordt minder en minder.

Het verging mij net zo, eerst helemaal stuk draaien en na verloop van tijd begint die druipende pathetiek toch tegen te staan.

In het begin heb ik deze plaat helemaal kapot gedraaid, ik kon er geen genoeg van krijgen. Nu heb ik het eigenlijk wel weer gehoord en zal ik hem niet zo snel meer opzetten. 'After the Storm' blijft wel een prachtig nummer!

Mee eens, herken mijn eigen mening helemaal in je comment Jasper. After the Storm is juist door zijn ingetogenheid zo mooi. Door dat nummer 3.5* maar de rest van de nummers hebben het de pathos van 'wij leiden je naar de goede weg' en die te vaak en te voorspelbaar terugkerende banjo waar ik me steeds vaker aan ben gaan ergeren.

Toch weer een halfje verhoogd. Ik heb het album een tijd niet gedraaid en dat doet het dus goed. Alleen The Cave vind ik niet goed, dat nummer heb ik dan ook erg vaak gehoord.

White Blank Page en Sigh No More zijn favoriet.

Gerijpt door de tijd. Vijf sterren.

Niet slecht gemaakt deze muziek, met veel meezingbare hooks en crescendos op de juiste momenten. De zang is niet bijzonder, maar ook weer niet slecht. Banjo maakt het wat karakteristiek en herkenbaar, ook dat is best oké.

De houdbaarheid is bij mij echter nihil, na 3 luisterbeurten verveel ik me al dood.
Ik verwacht toch iets meer van muziek, wat meer lagen, verrassing, complexiteit.

Nummer 1 van 2009 op MuMe? In het jaar van xx, Fever Ray, Gazpacho?
Het zij zo.
Nummer 274 van 2009 op RYM, daar kan ik me al wat meer in vinden

Ik was helemaal weg van deze plaat toen ie uitkwam. Stond letterlijk op repeat. Maar ik moet zeggen dat ik 'em al meer dan een jaar niet meer heb gedraaid. Ik was het gewoon beu. En ik heb nog steeds niet de behoefte om ze terug op te zetten, Studio Brussel helpt mij daar al genoeg mee.

Dat gezegd zijnde vraag ik me ook af hoe sterk deze band eigenlijk wel is. Dus ik ben wel héél benieuwd naar album nummer 2. (Maar ik vrees er een beetje voor.)

Ik heb het gevoel dan de mannen het niet snappen. Na deze plaat uit 2009 en het grote kassucces in 2010 had de band door moeten hakken en snel met een nieuwe plaat moeten komen. We zijn nu 3 jaar verder en de band verdwijnt in het niets. Of ze zijn een verschrikkelijk goede plaat aan het maken of we horen er niets meer van.

Mumford & Sons is bijna overal headliner of subheadliner dit festivalseizoen. Door veel optredens te geven, ontdekken nog steeds veel mensen hun muziek. Een tegenvallend 2e album zou zelfs kunnen zorgen voor verminderde populariteit, aangezien de verwachtingen torenhoog zijn.

Het tweede album komt er dit jaar wel aan. Maar dan nog, wat een flauwekul. Ben blij dat deze mensen gewoon de muziek maken die ze willen maken en dat de platenmaatschappij daar de ruimte toe geeft in plaats van dat dit de zoveelste melkkoe wordt.

Juist goed dat de band de tijd neemt voor het nieuwe album.
Niet snel cashen, maar zorgvuldig je reputatie verder opbouwen.
Er zijn al genoeg gloryhunters op deze planeet actief. Het eerste werkt altijd veel beter.
Overigens gebeurde bij mij het tegenovergestelde als bij Davy.
Vond het album in het begin vrij obligaat en hij viel mij wat tegen.
Nu draai ik hem veel. Deze band produceert pure muziek van een zeer hoog niveau.
Een ware groeibriljant, hoewel dat natuurlijk weer erg cliche klinkt.