Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Wat ik er van gehoord heb (...niet veel), doet mij denken aan een Fleet Foxes met rode peper en door de banjo ook wat aan Elliott Brood. Klinkt niet onaardig i.i.g.

Echt een superplaat. Deze gaat hoog eindigen op mijn eindejaarslijstje.

Wát een mooie muziek. Nu weet ik ook waar dat ene leuke nummer vandaan komt (Little Lion Man). Misschien een ontdekking?
Wie weet, ik begin met een 3,5*

Nou het puilde uit bij Crossing Border. Veel te kleine zaal, 100 man op de gang, temperatuur sahara niveau, zweet vloog van het podium af (gezonde mensen zweten veel, zei de zanger) . Kan niet zeggen dat de zaal helemaal uit zijn plaat ging, daar is het crossing publiek (inclusief mezelf) te rustig voor, maar het was zeker een lekker optrede (Het kan ook zijn dat door al het zweet de handjes niet meer de lucht in gingen vanwege de stank onder de oksels)
Iets te veel gelul tussen de nummers, maar ook wel weer grappig omdat ze soms gewoon echt vergaten dat iedereen op de muziek zat te wachten. Ze probeerde de toetsenist te verkopen voor WK voetbalkaartjes in Zuid afrika, dus als je er nog een over hebt....... Al met met al een leuk optreden maar zeker niet legendarisch, dat was voor de Monsters of Folk gereserveerd.

Dat is inderdaad wel een beetje 'haute couture' spelen. Het zijn allemaal prima folkliedjes op deze plaat, weinig op aan te merken.

natuurlijk kan dat. Iets wat te toegankelijk is kan erg snel vervelen

Op basis van 'the Cave' en 'Little Lion Man' heb ik deze cd eerst gepindakaast en vervolgens aangeschaft. Bijzonder prettige muziek. Inderdaad misschien best toegankelijk, maar ik denk niet dat hij snel gaat vervelen, en valt genoeg te ontdekken in de nummers. Toppertje is voor mij nu nog the Cave, maar er liggen nog heel veel luisterbeurten in het geschied, dus daar kan nog van alles aan veranderen.

geweldige cd met the cave als uitblinker.

Nice sound!

Na een 10 tal luisterbeurten snapte ik nog niet echt de hoge waardering op deze site. Ok ,het zijn allemaal best goede nummers, maar bij mij ontbreekt er toch iets aan. Ik had me dan ook voorgenomen om hem vandaag voor het laatst te luisteren om hem zeg maar nog een laatste kans te geven.

Tot I gave you all had ik dezelfde mening als wat ik eerst had maar dit nummer veranderde dit toch. Ik hoorde deze keer pas echt voor het eerst de genialiteit van de band, want dit is wel een heel mooi nummer. Nu ben ik van plan om hem nog 5 keer serieus te gaan beluisteren en als dan nog geen klik is met de andere nummers, zet ik hem wel weer ff terug in de kast. Ik wil hiermee niet zeggen dat ie slecht is,integendeel zelfs, maar behalve I gave you all en little lion man hoor ik nog niets bijzonders.

I gave you all heeft me wel doen inzien dat het toch wel een bijzondere band is die misschien toch meer tijd nodig heeft bij mij. Verhoog mijn stem met een halfje en wacht nog ff af.

Er zijn eigenlijk maar twee releases dit jaar die mij tot op het bot geraakt hebben. Het ene is van de Schotse Paolo Nutini, die met zijn soulvolle stem en ziel mijn zomer meer kleur heeft gegeven, en de tweede is van Mumford & Sons. Wat deze heren flikken is bijna buitenaards te noemen.

Ik ben normaal gesproken niet zo van de folk en bij bluegrass kon ik niet eens een voorstelling maken. Ik dacht dat het weer een saaie achtergrondplaat zou worden die al snel de uitgang zou vinden in mijn muziekspeler. Nou, het tegendeel is waar. Deze plaat houdt mij hoogstwaarschijnlijk nog maanden in beroering. Het ontroert, het geeft kracht, het beschikt over fantastische teksten én het verveelt nooit.

Ik ga niet ieder nummer afzonderlijk bespreken, maar ze weten allemaal op weergaloze wijze te overtuigen. Ik heb weer een verslaving voor een nieuw seizoen. Ja, dit is de beste cd van 2009. Daarna komt Sunny Side Up.

Ik had toch iets meer verwacht van deze plaat na alle hoge waarderingen die ik overal langs zie komen. Vind het zelf nogal standaard indie-folk, niet heel bijzonder.

i gave you all is ook echt geniaal

Dat nummer Little Lion Man via de link naar youtube beluisterd en ik vind het een zeer sterk en mooi nummer. Hier wil ik meer van horen!

Dit kan geen standaard-indie-folk zijn. Ik hou niet van folk én ik hou niet van standaard. Ik hou niet van Pogues én niet van Dubliners.

Dit is een geweldig album. Past absoluut niet in mijn muzikale straat, maar soms 'valt' een plaat gewoon op z'n plek.

Voor mij de plaat van het jaar... heb net de vinylversie in huis (dankjewel Plato!). Ik weet niet wat het is, maar zoals Kokuil zegt:
Soms 'valt' een plaat gewoon op z'n plek. En dat is niet meer te stoppen...

Ik snap eerlijk gezegd niet wat hier zo speciaal aan is. Gewoontjes, saai, wel aardig, maar zeker niet meer dan 3*

Klopt, alleen jammer dat de climax van dat nummer zo kort is...
Dust Bowl Dance vind ik nog genialer

Zo, jij begrijpt me. Zoiets zeggen wordt dan weer als hautain aanzien terwijl dat niet de bedoeling is en gewoon een oprechte mening is.
Btw, jouw smaak staat me aan als ik het zo effe bekijk..animal collective, dirty projectors van nu:) pink floyd..the mars volta!

Blijkbaar wel. Het is toch wel zonde om bij voorbaat een heel genre te diskwalificeren. Folk is een vrij brede stroming met ontzettend veel varianten. En al zou het standaard zijn wat dan nog? Vind je jezelf dan opeens een slecht mens? Omdat je een standaard plaatje luistert? Standaard bestaat niet.

ik vind t jammer, dat net als ik een beetje loop weg te dromen in deze prachtige cd, ik bruut wordt verstoord door t einde van dat nummer....

Dat maakt het nummer voor mij juist zo geweldig. De opbouw van het nummer is uiterst sterk en de instrumentale climax maakt het nummer prima af.

Agree on that.
Overigens doet de stem van mr Mumford me denken aan Dave Matthews, ondanks het accent.

Dat had ik ook inderdaad.

Héél tof plaatje

Zo kan het natuurlijk ook

Ik wil mijn eerdere commentaar bij dit album wat uitbreiden.



Feit is dat het hard gaat met Mumford & Sons. Sigh No More maakte redelijk anoniem zijn entree op de site en in mum van tijd (deze woordspeling is louter toeval) heeft het een enorm aantal stemmen met een glittergehalte die er niet om liegt en een stevige nummer 1 positie in de rotatielijst. En dat in echt heel erg weinig tijd..... het wachten is nu op de top 10 positie die het ongetwijfeld gaat aannemen in de eindejaarslijstjes.
Samen met die andere verrassing, The xx, wel in de lijn der verwachting als je het mij vraagt.
Is het gerechtvaardigd? Dat blijft altijd een discussie waard dus laat ik mezelf maar gewoon als uitgangspunt nemen.
Redelijk snel kreeg ik in de gaten dat dit een lekker plaatje in de 'alternatieve folkhoek' was en dan wil ik dat zeker altijd meenemen.
Mijn eerste indruk was gelijk goed en dat werd geuit met een stevige 4*. Tot zover niets bijzonders; het komt wel vaker voor. Maar ondertussen bleef de belangstelling groeien en als een lawine schoof Mumford & Sons alles en iedereen opzij. En dan merk je dat je anders gaat luisteren. Kritischer. Voor mij had dat als gevolg dat ik intenser de cd in dook. Het kan dan twee kanten op gaan: of het gaat je een beetje tegenstaan en je hebt geen zin om 'met de hype mee te blijven doen' of je trekt je er niets van aan en laat je steeds meer inpakken door de nummers op Sigh No More.
Het laat zich raden dat de tweede optie bij mij het geval is. Ik was al vanaf eerste beluistering enthousiast en dat is er niet minder om geworden. Sigh No More weet je mee te slepen en te ontroeren, Zorgt voor een lach en een traan en doet je beseffen dat het allemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Gewoon puur musiceren en dan komt het vanzelf goed. In dit geval ben ik blijkbaar niet de enige die er zo over denkt gezien de positieve belangstelling. Is het de poppy inslag? De radiovriendelijkheid van de liedjes?
We zullen het nooit weten. Wel kunnen we met z'n allen constateren dat dit zo'n album is dat redelijk onverwacht als een komeet omhoog schiet. Het is dan aan de heren Mumford & Sons om dit te consolideren of het een eenmalig 'lucky shot' te laten zijn.
Ik hoop dat we nog veel van ze gaan horen. En nu draai ik Sigh No More gewoon nog maar een keer en bler ik hard 'It was not your fault but mine, it was your heart on the line. I really fucked it up this time' mee, want dat ik er geen genoeg van krijg is waarschijnlijk zacht uitgedrukt

Wat een gaaf album, ik ben nooit echt zo into folk muziek geweest en bij Dubliners loop ik weg, maar deze wat meer moderne variant (ipv Dubliners) van folk muziek vind ik helemaal te gek. Little Lion Man, The Cave, Winter Winds, zijn mijn persoonlijke toppers.

Toen ik voor het eerst Little Lion Man op de radio hoorde dacht ik het volgende:

Zijn dit Editors, alweer een nieuw album met een extreme stijlwisseling? Die stem lijkt zó op die van de zanger van Editors! Maar nee, het bleek Mumford & Sons te zijn.

Na het album een aantal keer geluisterd te hebben, en met name Little Lion Man helemaal grijsgedraaid, trek ik dit in. Dit is beter dan Editors en véél beter dan Fleet Foxes waar het nóg vaker mee wordt vergeleken. Ik vind dit een van de mooiste folkreleases van het jaar, samen met The Tallest Man On Earth, want wat de langste man (die eigenlijk maar net de 1.60 gepasseerd is) in zijn eentje doet een ruwe diamant vinden, smeden Mumford & Sons aan tot een prachtig sierraad.
Vooruit, 4,5*

@aERodynamIC:

Mooie review, ik weet het ook niet wat het met deze plaat is. Ik hoorde het via via dat het een goede plaat was, toen was de populariteit hier nog niet heel groot. Het album greep me meteen bij de keel, ik denk dat de oprechtheid en warmte van de muziek het bij de meesten goed doet. Ik heb het album meteen aangeschaft, er zijn weinig albums die me meteen zo hebben gegrepen. Nog steeds draai ik het album heel graag het gaat ook niet snel vervelen na een 10-20 keer geluisterd hebben, wat ik normaal gesproken wel vaak heb. Ondanks dat de muziek vrij simpel is, zit er wat mij betreft genoeg variatie in om er voor een langere tijd van te genieten.

Wat ben ik toch stom zeg: Waarom heb ik in godsnaam altijd zo snel een mening klaar over een album, en kom ik er na een tijdje altijd op terug? Ik heb gewoon altijd veel meer tijd nodig om een album te doorgronden, en daarom zou ik ook eigelijk pas moeten reageren na een lusiter beurt of 15-20.
Zoals ik al eerder berichtte maakte het in het begin niet veel indruk op me en vond ik het maar " gewoontjes". Vandaag ben ik echter voor het eerst echt goed naar de teksten gaan luisteren en toen voelde ik hem opeens wel. Hoewel dit genre toch niet echt mijn ding is, vind ik dit toch wel hele fijne muziek.
Na prachtige teksten als in I gave you all:

The blind man sleeps in the doorway, his home
If only I had an enemy bigger than my apathy I could have won

staat er nog veel meer moois op:

Awake my soul:

In these bodies we will live, in these bodies we will die
Where you invest your love, you invest your life

Awake my soul
You were made to meet your maker

Dustbowl Dance:

There will come a time I will look in your eye
You will pray to the God that you always denied
The I'll go out back and I'll get my gun
I'll say, "You haven't met me, I am the only son"

Kortom, prachtige muziek en een aanrader voor iedere muziekliefhebber!