Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Beste Aerodynamic, je schrijft dat je niet weet waarom deze groep zo populair is. Misschien ligt het wel aan het niveau van de liedjes!

Natuurlijk zijn die ok, maar laten we ook eerlijk zijn en constateren dat we dit in deze hoek wel vaker tegenkomen.
Het is dan toch best verbazingwekkend dat juist dit gezelschap zo enorm aanslaat. Ik vind het leuk en ze verdienen het hoor. Maar telkens blijft zo'n succes verbazen. Ieder jaar is er wel weer zo'n 'onverwacht bandje' die dat flikt.

Zo. ik eindelijk ook nu wakker . Ja als het 1 in de Rotatielijst staat kan ik het zelfs niet meer over het hoofd zien. Waar zo´n lijst maar weer niet goed voor is.

Ik doe lekker mee met de euforische commentaren: Ik heb nu 1 keer half beluisterd en weet nu al dat het een van de platen van 2009 voor mij gaat worden. Waar ik vorig jaar de Fleet Foxes (genre en zang lijkt daar toch wel op, hoor) een beetje ´met de mode mee´ heb gekocht omdat ik m wel aardig vond, is dit een plaat om heerlijk ongegeneerd plat voor te gaan.

En ja ik houd ook van Beirut en Arcade Fire. Maar die ken ik allemaal al. Genoeg nu weer even. Ik ga deze nu eerst bestellen en nogmaals opzetten

- als een mening door je hoofd blijft spoken, lees dan niet door -
Hoewel ik dit een erg leuke plaat vind, en hem nu al een tijdje aan het draaien ben, valt het me tegen dat er niet veel diepgang in zit. Qua tekst niet en ook qua muziek niet.
Laat ik dat even uitleggen. Sommige muzikanten kunnen nummers zonder 'muzikaal hoogtepunt' maken. Een refreintje hier, een coupletje daar, en eindigen met een clou of diepe zin. Dat waardeer ik. Dat waardeer ik erg.
Hoewel de muziek van Mumford & Sons mij heel erg aanspreekt valt mij op hoe vaak ze hetzelfde trucje uithalen. Het begint vrij rustig, werkt naar een hoogtepuntje toe, valt dan even stil, om dan weer tot een echt hoogtepunt te komen (ja, ik heb wat met hoogtepunten ). Dan eindigen ze met een lijn tekst, waar halverwege de instrumenten bij wegvallen. Dit gebeurt onder andere in 'I gave you all' (wat een lekker nummer is), 'Little Lion Man', 'Thistle and Weeds', 'The cave'.. Ik weet, het is heerlijk. Ik krijg daar een helemaal 'Whoah!'-gevoel van. Maar het begint na een paar luisterbeurten op te vallen.
Net zoals het (heel) vaak hergebruiken van zijn metafoortje 'Heart', iemand anders heeft dat al gemeld. De teksten leunen erg op hetzelfde gevoel, zonder ook maar eens echt origineel te zijn. Een songwriter als Conor Oberst doet dit ook vrij vaak, maar die weet het te overgieten met een mooi 'mooie-woorden'-sausje.

Lekkere muziek, en de eerste paar keren echt geweldig, daarna begin je het trucje door te krijgen en kijk je iets verder. Ze hadden een paar 'monotone' nummers moeten gebruiken, met meer daadkracht in de tekst.
Ik geef dit een 4,0 omdat het gewoon heerlijk klinkt.

(mijn waarschuwing is omdat dit bij mij vaak gebeurt, iemand zegt dat iets de hele tijd wordt herhaalt op een album (bijvoorbeeld het woord 'Heart'), en dan ga ik er onbedoeld op letten, en beïnvloedt het mijn mening)

Grappig, ik heb dit ook al gedacht maar was te lui om het te posten. In veel liedjes die hierop staan, gebruikt hij een stukje dat hij eerst lager en/of stiller zingt en dat dan aan het einde wanneer de muziek een versnelling neemt, luidkeels herhaalt. Het klinkt helemaal niet slecht, natuurlijk, maar nadat het een tiental keer wordt herhaald, begin je het trucje inderdaad wel in de gaten te krijgen. Ik had verhoogd naar een 4,5* maar heb er toch opnieuw een halfje af gedaan, en dat komt grotendeels door wat Raoul vermeld heeft.

Hij begint mij ook wat tegen te staan.
Steeds maar weer de teksten over zijn "heart". Aan de muziek ligt het niet, maar de teksten zorgen ervoor dat de houdbaarheid niet geweldig lang is voor mij. Toch blijft hij nog even op 4* staan

Dank u Musicmeter, deze plaat had ik nooit beluisterd zonder alle positieve reacties hier maar wat een wereldplaat. Altijd leuk om op de valreep nog een van de pareltjes van het jaar te vinden. Nu op naar de Monsters Of Folk.

Alhoewel ik het eens ben met hetgeen Raoul en anderen opmerken over het 'Mumford & Sons trucje' mag er niet vergeten worden dat het hier gaat om het debuutalbum van vier twintigers die pas korte tijd muziek met elkaar maken. De gelaagdheid in de muziek ontstaat vaak met de jaren die een band samen speelt. Wellicht maakt deze band nog een aantal beginners foutjes (onder andere een te eenvoudige opbouw van de nummers) die door het volle geluid bij de eerste draaibeurten over het hoofd worden gezien. Aan de andere kant klinkt het geheel op 'Sigh no more' lekker vrij en ongecompliceerd hetgeen ook een bepaalde charme uitademt. De meeste nummers grijpen je vrijwel direct bij de keel en laten je niet meer los.

Wat dit betreft zal de opvolger van 'Sigh No More' uit moeten wijzen in hoeverre Mumford & Sons in staat is om zich te ontwikkelen.

Ja, ook bij mijn tomeloze enthousiasme over deze nieuwe band ben ik het wel eens met de kritieken; weinig écht eigen geluid, wel heel precies in de trend en zeker een minnetje voor de teksten.

Dat het misschien door de minpuntjes geen classic gaat worden (of ondanks de minnetjes ´ten onrechte´ toch..) zal zo wezen, maar op dit moment vind ik dit wel een geweldige plaat.

Geweldige CD.

Als ik zo naar het stemgemiddelde kijk en het aantal stemmen zou dit wel eens de plaat van het jaar kunnen worden. Heb zelf nog moeite de moeite genomen om de plaat te beluisteren. Ik heb wel een aantal nummers gehoord die waren vrij goed. Maar de andere nummers zouden nog wel wat beter moeten zijn zou die bij mij op 1 moeten eindigen. Ben in ieder geval wel benieuwd.

Dit eerste album van Mumford & Sons is vooral een erg lekker in het gehoor liggend album. Het is folk, maar dan zonder scherpe randjes of iets dergelijks en ook nauwelijks met een eigen stijl. Desondanks vind ik het wel lekker om dit te luisteren, maar eigenlijk alleen op de achtergrond. Als ik hier ingespannen naar ga luisteren, lijkt er toch iets heel essentieels te missen en heb ik de neiging om het maar weer snel af te zetten. Misschien gaat het gevoel nog komen, maar ik denk niet dat dit album veel verder gaat komen dan de drieënhalve ster die er nu staat.

Nu wat meer. Ik vind dat dit veel te snel "simpele muziek" wordt genoemd. Ik vind dit een heel geslaagd modern amalgaam van bands als Beirut, Dubliners, R.E.M., Sonic Youth, the Veils. Daarmee wordt het vanzelf behoorlijk origineel. Meer dan de som der delen.
En die "trucjes". Is dat niet met veel (goede) muzeik? Intro-Verse-Chorus-Verse-Chorus-Bridge-Chorus enz..

Dat gevoel ervaar ik ook eigenlijk, er ontbreekt gewoon iets. Ben geneigd om naar 3 sterren te gaan, maar zal het eerst nog wat vaker gaan beluisteren.

Same here. Vooral de teksten zijn maar matig en gaan na meerdere luisterbeurten zelfs storen. Ik begon enthousiast met 4 met neiging naar 4,5, inmiddels gezakt naar een krappe 3,5.. Ik zet zo nog maar eens If I Should Fall from Grace with God op van The Pogues, veel beter en ook zeer fijn rond deze tijd van het jaar.

Geweldig album!

Vooral het vele refereren naar zijn hart komt mij de neus uit. Toch heb ik dit album deze week weer regelmatig opgezet. Sigh No More en The Cave zijn vooral toppers. Het hele album is gewoon heel goed luisterbaar. Niet te moeilijk, maar ook niet te simpel. En soms hoor ik ook best mooie stukjes tekst:

"Love it will not betray you, dismay or enslave you, it will set you free. Be more like the man you were made to be."

Toch ben ik bang dat dit album net als Fleet Foxes over een tijdje verdwijnt in het archief om nooit meer terug gevonden te worden.

De houdbaarheid van teksten in popmuziek is trouwens meestal schrikbarend kort

Qua verwijzingen naar andere artiesten zou dit helemaal in mijn straatje moeten passen en dat doet het ook: erg mooi.

Dust Bowl Dance straalt voor mij een lyrische en bijbelse dat ik van Nick Cave ken uit. Mooi!

Dus +.5 naar 4.5*

Plaat van het jaar !

Net voor het eerst geluisterd, en kan nu al niet wachten om hem vanavond tijdens het huiswerk uurtje weer aan te zetten, nu al 4*, maar ik denk dat dit nog wel een halfje omhoog gaat binnenkort, prachtig! Gewoon prachtig!

Ben eigenlijk niet zo enthousiast. Op een of andere manier houd ik wel van folk bandjes maar die bandjes die doorbreken vind ik dan weer niks. Hoewel mij het echt niet uit maakt of een band nu groot is of niet. Zie mijn top 10. Maar vorig jaar had ik dat ook met de fleet foxes en dit jaar dus met deze plaat. Ik schijn dan toch iets te missen.

Tja, eindelijk is mijn mazzel voorbij. Alles wat ik dit jaar op de gok heb aangeschaft was redelijk tot vol in de roos. Dit is de eerste misser en meteen een van geweldige proporties. In mijn beleving slechts leuk voor liefhebbers van gelal in Ierse kroegen en zo (ja ik weet dat ze uit Londen komen), maar gezien de euforie alhier zit ik daar natuurlijk naast. En die banjo. Kom op he....

Het gemiddelde zegt ook dat het een meesterwerk is. Helaas is dat niet het geval. Ik vind het gewoon een leuke plaat, eentje die me is opgevallen dit jaar, maar absoluut geen meesterwerk(je) dat jaren mee zal gaan. De score vind ik zwaar overdreven....

Is denk ik wel persoonlijk. Ik heb hetzelfde met het laatste album van Elbow. Ongeveer hetzelfde gemiddelde, maar ik vind het geen meesterwerk. Deze plaat ligt me wel meteen erg goed, maar ik merk ondertussen wel dat mijn enthousiasme minder begint te worden.

Ja, maar dit past prima in de post-Fleet Foxes/Bon Iver-hype. Snap ook niet waarom dit zo wordt opgepikt. Het is best een aardige plaat, maar vind het ook wel erg doorsnee en veilig.

Met alle respect, maar The Seldom Seen Kid vergelijken met deze plaat is appels met peren vergelijken...
De plaat van Elbow boeit van begin tot eind. Een raspaard, waar deze plaat een "one-trick-pony" is. Maar goed, zoveel meningen....

Deze gaat nog flink dalen voordat hij als hij al net zoveel stemmen haalt als Elbow. Idd niet te vergelijken vrees dat we deze band niet meer kennen wanneer zij hun derde cd uitbrengen.