The Cure - Seventeen Seconds (1980)

10 ijzersterke nummers

wat moeten we er nog over zeggen

niet veel zekers

5 sterren

Nou djeffibrelich, flink over tijd, maar hier komt mijn huidige mening over Seventeen Seconds!

The Cure zet hier een flink naargeestig geluid neer, met simpele composities, en een geheel kenmerkend 'Cure' geluid. De drums zorgen daarnaast in al hun eenvoud wel voor een van de grootste kenmerken van Seventeen Seconds.

Wat valt me op na de eerst paar keer luisteren?
A Forest; die 1e minuut waarin het nummer wat traag word gespeelt kwam als een verassing, omdat de versie die ik kende rond de 1 minuut van deze versie pas begon.

Ook het stemgeluid van Robert Smith en simpele doch heel efficiente gitaarwerk is heel mooi.

Wat heb ik verder nog te zeggen over The Cure?
Wel, laat ik mijn mouwen maar omhoog vouwen .

Je moet dan ook geen vuur maken in een bos he

Nu gaan we het krijgen!!

mooi om te zien dat je het album kon waarderen bobiej
en om dan te bedenken dat je nog zo jong bent en wel wat zwaardere muziek gewend bent.

als je het toch al van plan bent zijn de andere albums van the cure ook aan te bevelen

Seventeen Seconds is een bijzonder zwaar, machtig avontuur. 'A reflection', de intro van dit mooie album, vertoont een van de weinige sprankjes hoop die er binnen dit donkere half uurtje te vinden zijn. Op 'Play for Today' zijn er bij flarden ook 'hoopvolle' stukken gitaar te vinden, maar Robert Smith brengt hier mooi verandering in, met zijn klagende zang.

Robert Smith, een van de 'vermakelijke gekken der welt', heel interesante kerel. Neem bijvoorbeeld de tekst van 'A Forest', waarin Robert op geheel hopeloze wijze zingt hoe een 'ik-figuur' in een bos op zoek gaat naar 'het meisje'. De manier waarop hij 'Again and again and again and ag...' zingt, geeft de luisteraar al helemaal het idee dat deze 'ik' reddeloos verloren in het diepste van dit woud.

'Three' en 'The Final Sound' zijn 2 mindere nummers; hoewel 'The Final Sound' heel eigenzinnig, geheimzinnig vind klinken; misschien komt de waardering hiervoor met de tijd.

'Faith' schijnt het meeste wanhopige The Cure album te zijn, laat ik die maar eens dondersnel gaan luisteren; mijn zoektocht langs de hopeloosheid van The Cure is nog lang niet afgelopen !

Dan hoop ik dat je Pornography ook snel gaat luisteren.

idd

als je van the cure wat wil weten
de trioplaten seventeen seconds, faith en pornography

en natuurlijk disintegration

Ik vind die instrumentaaltjes wel een functie hebben. Three klinkt behoorlijk desoriënterend, alsof je verdwaalt bent en doelloos voor je uit loopt. A Reflection en The Final Sound zijn 2 grimmige inleidingen die de toon geven voor wat er komt.

Het zat er al een tijd aan te komen, maar nu is het toch gebeurd. Gewoon een halfje erbij voor deze, en de volle *****.
A Forest en Play for Today zijn wat mij betreft de twee beste Curenummers, maar ook de rest van dit album is raak. Geen enkel slecht of minder nummer.
Seventeen Seconds is daarmee het tweede Cure-album dat ik 5/5 geef, na Boys Don't Cry. Het is wel duidelijk dat ik een groot fan ben van de beginjaren van deze legendarische band

Arno. Op een schaal van 1 tot 10 ben jij goed bezig.

Muchas gracias.

de nada

Ik hoop dat 'A Forest' dit jaar in de top 10 belandt in de 'De Tijdloze' van StuBru. Stiekem hoop ik op een top5 maar zal het waarschijnlijk niet kunnen halen van de Pearl Jam's, Nirvana's, enz...

Verruit het meest atmosferische album wat ik ken, ben door me pa vernoemt naar de zanger. Gaat nooit vervelen ook.

En je bent in een ultiem top new wave jaar geboren! Ga maar eens kijken wat er in dat jaar allemaal voor moois uitgekomen is te beginnen met deze bijvoorbeeld.

Downloadlinks verwijderd

Waren downloadlinks naar opnames die niet te koop zijn.

Kijk, dat zijn nou mooie dingen! Sowieso mooi dat er een generatie is die dit van zijn ouders heeft meegekregen

Dat zeker, de Blondies en Siouxsies vlogen om me oren
Voor die plaat zal ik trouwens eens kijken, thanks (y)

Zeker weten, die muziek is zo simpel maar juist daarom pakt ie je bij de strot. Play for today is echt zo'n nummer alsof je bij ee oud fabrieksterrein bent

Het grappige van Play For Today is ook wanneer je de Cure website opent dat nummer massaal wordt meegegalmt door een fanatieke cure-menigte zonder de muziek. Geeft bijna kippenvel..

Elke keer weer dromen ik weg bij de prachtige klanken van de intro van 'A Forest'. Het mooiste stukje muziek van The Cure, die intro. Het is jammer dat de magie ervan ietsjes verdwijnt op het moment de drums inzetten, maar het blijft toch een weergaloos nummer. Secrets en M zijn zelfs nog ietsje beter. Moet inmiddels maar eens al het nog onbekende langsgaan van deze prachtband, wil ik een beetje voorbereid zijn op dat concert van 18 maart..

De magie verdwijnt slechts gedeeltelijk maar als de bas inzet begint de spanning.......

De magie verdwijnt bij mij pas als blijkt dat het album na 17 Seconds nog 15 nummers voortsleept. Tot die tijd

Leve vinyl, dé ontsnapping uit de plaag die bonustrack heet.

Geheel met je eens Lebowski, een album hoort niet meer dan 10 nummers te hebben waarbij de beste song op nummer 7 hoort te staan, in de schilderkunst is dat dan het punt van de gulden snede maar ook in andere disciplines een begrip. Check je vinyl maar eens! (op oude LP's de nummers 3 of vier aan beide zijden).

Na Seventeen Seconds is het dus over en uit!

Mee eens hoor maar die bonustracks staan op een aparte en daardoor best leuke cd. CD1 is bij de te hebben collector's edition gewoon in tact gelaten en stopt na 17 seconds. Zoals het hoort

Woei, mooi topic! Ga mijn favoriete lp's eens af met het getal 1,62 onder de arm.

Precies. De beheerder van de mediatheek bij mij op school heeft nog 4 van mijn Cure Deluxe Editions (nog 3 andere had ie al eerder van me geleend) Van de week maar eens terughalen naar hier Ik vind die bonus discs toch wel cool. En de verhaaltjes.