The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Ik heb enkel de lp, wilde alleen een punt maken. Maar er ligt hier een aantal cd's in huize lebowski waar ik uit gewoonte na het laatste nummer opsta om iets anders op te zetten - de lp gewend - en dan komt er weer een beschimmelde demo voorbij of een derdehands livetrack. Ik ben er erg allergisch voor.

Ik had de LP en heb nu een CD waar het na nummer 10 stopt.


Graag, doe eens! Ik verneem met plezier je bevindingen.

Word ik ook niet goed van nee. Toch zie je nu dat veel Collector's editions de originele tracklist van de lp overeind houden en, zoals bij deze 17 seconds, de extra's op een apart schijfje gooien. Dat vind ik dan weer wel tof. Zo bij the Cure dus (die ik ken dan, al kent Faith, Carnage Visors als extra op CD1) , Depeche Mode en JD collector's editions.

Kan ik mee leven. Vooral als het ook EXTRA'S zijn

Mijn wiskundeknobbel is door de jaren heen een beetje weggesleten geloof ik: waarom 1,62 ?

Fantastische plaat , zo donker en zo magistraal en zo vernieuwend


5*

Dat is het getal phi geloof ik.

edit: idd

@ UnknownPleasure: Nou ja zo donker nu ook weer niet! Maar wel een fantastische plaat zoals je zegt. At Night blijft een geweldig nummer!

Deze plaat heeft voor mij begin jaren 80 een muzikale omwenteling c.q aardverschuiving teweeggebracht.
Was altijd in de ban van seventies muziek ( Eagles,Fleetwood Mac, Supertramp) toen deze heren voorbij kwamen.
Kreeg van een kennis een cassettebandje met Seventeen Seconds / Faith, na het beluisteren hiervan was ik om.
The Cure opende de deuren naar de New Wave voor mij en deze zijn nooit meer dichtgegaan.
Van dit Album vind ik A Forest & In Your House van een adembenemende schoonheid.
De rest is ook fantastisch.
De opvolger Faith is ook een wereldplaat, alleen de euforie op deze site voor Pornography doet mij steeds verbazen, ik heb alle platen van The Cure, maar met Pornography heb ik al vanaf 1982 een haat-liefde verhouding.

Iedereen die ik ken heeft met Pornography een haat-liefde verhouding.. niks opzienbarends Is nu eenmaal een plaat die zich niet makkelijk in het gehoor laat nestelen, doet hij dat wel... berg je dan maar
Maar 17 scs is nog steeds een plaat die het 'nieuwe' geluid van veel postpunk bandjes inluidde, mede dankzij de geniale synths van toen. Plaat die ik nooit moe wordt. Maar Porn is van een andere categorie, geloof me.

Het begint al op A Reflection. The Cure is niet een band die me echt weet te ontroeren. Natuurlijk hoor ik soms mooie nummers, maar the Cure pakt me meestal op andere wijze. Deze opener is een uitzondering. Ik vind het een ontroerend begin van een album. Het klinkt veelbelovend: hier gaat nog een hoop moois na komen en dat is in de loop der jaren ook wel gebleken, want het is niet voor niets samen met Disintegration mijn favoriete album van deze band.
Zoals ik elders al zei moet het zo rond 1983, 1984 zijn geweest dat ik echt goed met The Cure in aanraking kwam. Play for Today is misschien ook wel één van de eerste nummers die ik leerde kennen na A Forest.
Als ik het nu hoor is dat puur jeugdsentiment plus een beetje extra. Jeugdsentiment is namelijk 1 ding, maar nummers die me anno nu nog steeds weten te beroeren is wat anders. Zodra ik dit hoor heb ik onwijs veel zin om te dansen en moet ik terugdenken aan de dansvloer waar ik eind jaren '80 graag op vertoefde, wild dansend op de muziek waar ik toen eenmaal graag op bewoog (denk aan hits van The Cult, Sisters of Mercy en The Cure: en nee ik was geen vleermuismeneertje ).
Secrets blijft zijn naam eer aandoen. Het broeit, het gloeit maar blijft toch iets onderkoelds houden en het zal nooit of te nimmer zijn geheim prijsgeven. Opvallend is ook dat de zang hier niet echt een hoofdrol heeft gekregen.
In Your House heeft iets sprankelends in zich. Niet bepaald een term die je zo snel met the Cure associeert, maar toch ervaar ik het wel zo. Ik word hier lekker dromerig en loom van. Waar b.v. sommige nummers op Pornography me juist een beetje zwaarmoedig maken daar heb ik dat bij een nummer als dit totaal niet. Eerder tegenovergesteld.
Three komt traag en haast aarzelend op gang maar blijkt een spannende opbouw te hebben. Het blijft een ietwat vreemd nummer en misschien is het dit nummer wel dat me van die volle 5* weet af te houden.
The Final Sound is daadwerkelijk niet het laatste geluid op Seventeen Seconds. Het werkt sfeerverhogend en dient als een prima opstapje voor het volgende geniale nummer. Meer is het niet.
Dat geniale nummer is natuurlijk A Forest. Zoals ik bij Pornography al zei is dit jarenlang rond Pasen een knoepert van een hit geweest in de top 100 aller tijden van Veronica. Het was natuurlijk uitstekende kwaliteit tussen al die inmiddels zwaar uitgekauwde rock-hits. Dit ook uitgekauwd? Nee, dat vind ik dus niet. Waar je veel van die zg. top 100 hits op een gegeven moment niet meer kunt horen daar blijft dit nummer zijn kracht behouden. Misschien door het bezwerende karakter of misschien wel iets anders maar laat ik het simpel houden: het is van dusdanige kwaliteit dat het nooit zal gaan vervelen en dat is maar voor weinig grootse nummers weggelegd. Natuurlijk is dit persoonlijk, maar bij mij valt het dus wel degelijk in die categorie. Waanzinnig goed. Punt!
M klinkt hierna dan opeens behoorlijk luchtig en dat is maar goed ook want ik vind dit typisch zo'n heerlijk 'bijkomnummer'. Daarmee wil ik het overigens niet degraderen tot een minder nummer, integendeel. Juist doordat dit nummer deze toon heeft gekregen valt het op en dat is knap na zo'n hoogtepunt als daarnet.
At Night doet zijn naam wat mij betreft eer aan: ik vind dit ook een typisch nachtnummer. Het zware, brommende geluid staat me erg aan en ik blijf er van genieten.
Afsluiter Seventeen Seconds (ik doe niet aan bonustracks, limited editions en weet ik het wat voor gekkigheid) sluit dit album geheel in stijl af. Kalm, waardig en telkens verlangend naar nog meer Seventeen Seconds. Wat zeg ik? Zo'n ruime 2100 Seconds.

The Cure. Een band die ik vooral kende van dat leuke liedje 'Boys don't cry', maar verder geen belletje bij mij deed rinkelen. 'Daar moet dan maar eens verandering in komen' dacht ik enkele maanden geleden, en ik haalde Seventeen Seconds in huis.
De timing was echter niet perfect. Ik luisterde er enkele keren naar, maar zat in die periode midden in de examens en kon er mijn gedachten niet bijhouden. En zo raakte 'Seventeen seconds' in de vergetelheid. Tot op enkele dagen geleden.
Ik wist altijd wel dat dit iets voor mij ging zijn, alles wees erop dat de band me zou bevallen (gothicrock, new wave, duister en sfeervol zijn woorden die vaak worden gebruikt wanneer men over Smith en zijn kompanen spreekt).. En zo geschiedde.
De sfeervolle opener dropt me meteen al in het duistere en geheimzinnige woud, dat steeds meer vorm krijgt naarmate de plaat vordert. Play for Today, M en At Night versterken de duistere sfeer alleen maar, en A Forest blijkt pure genialiteit te zijn: zonder twijfel een van de meest opzwepende en dynamische liedjes die ik ken.
Maw: een hele nieuwe wereld gaat voor mij open, nu ik op ontdekkingstocht ga naar het hart van the Cure. Faith is de volgende op mijn lijstje.. maar nu ga ik nog 'ns lekker genieten van deze..

niet donker???

Ik heb mijn oude album vervangen, ik had dit nog gewoon op vinyl.
Gisteren kwam ik een mooie Deluxe versie tegen, dus zoals hierboven vermeld, met al die bonustracks op een tweede cd;
Dit blijft een erg sfeervolle plaat, één van hun betere.

Vind ik juist een sferisch, hypnotiserend hoogtepuntje. Het klinkt alsof je midden in een bos wakker word op een kruising van paden, en welk pad je ook bewandelt; je komt telkens op dezelfde kruising uit.

dit is niet zomaar een album ... dit is DE klassieker van rond de jaren '80. Punt. Waar je dit plaatst in je lijstje aller tijden weet ik niet. Ergens tussen nummer 3 en nummer 15 of zo. Faith en Pornography (vind ik) worden op deze site gehyped. Halen het bij lange na niet ....

Zeer sfeervol album, toch één van de grootste klassiekers begin jaren '80. Met dit album heeft the Cure hun eigen en definitieve sound gecreëerd : donkere, atmosferische en dromerige pop, waarmee ze een unieke plaats binnen de new wave innemen.
"A forest" is wellicht het meest mysterieus klinkende nummer ooit, waarmee ze een all-time classic achter hun naam hebben. Ook de andere nummers zijn sterk en sfeervol. Prachtig schijfje!

Resem berichten verplaatst naar Genres > Rock > Joy Division versus The Cure, The Sound etc. en naar Genres > Rock > New wave / post-punk / gothic topic

Ik vind Faith overall consistenter dan deze plaat. Maar deze plaat was me even een vooruitgang t.o.v. Three Imaginary Boys, om te beginnen productionwise, daarnaast qua sound (niet zozeer de productie, maar de manier van minimaliseren van geluid, ze vonden hier hun eigen sound). Ten slotte bevat dit album dan ook nog eens a Forest en je bent dan eigenlijk al klaar. Gelukkig staan er nog een paar alleraardigste tracks (Play for today bijvoorbeeld) naast die dit schijfje tot een van hun beste albums maken.

****

Niet zo goed als opvolger Faith naar mijn idee, mijn wel een mijlpaal in de New Wave. In your house en Play for today zijn echt nummers die me energie geven. Ik vind hun vroegere videoclips ook wel erg leuk om te zien. leren jacks erg brits maar wel al voorzien van die begenadigde muzikale touch en magie.

Echt weer zo'n album dat een geheel vormt. Qua geluid, qua sfeer. En eentje zonder zwakke momenten.

Eerlijk gezegd geef ik toch ook de voorkeur aan Faith, maar dit album is / blijft hoe dan ook een klassieker omdat het de progressieve muziek in 1980 een volledig nieuwe richting instuurde. En het maakte The Cure in één klap van doorsnee popbandje tot voortrekker en wegwijzer, een beetje zoals Radiohead nu. Dat ze daarna misschien nog betere albums hebben gemaakt, doet niets af aan het bijzondere karakter van dit album.
En ja, wat jammer weer van alle bonuszooi...

Ach komaan, wie heeft daar nu last van? Als je geen bonusmateriaal wenst dan koop je gewoon de deluxe versie niet. Trouwens, als je de deluxe wél koopt staat het bonusmateriaal op een extra cd. Het ontgaat me dus volledig wat het probleem is.

Het leuke van de bonus-cd's vind ik dat het de albums in een ander perspectief plaatst, en de Deluxe-versie van Faith is helemaal onmisbaar.

Wat beleef ik niet bij dit album? Ik vind het op sommige momenten vrij saai. De nummers zijn niet slecht, integendeel zelfs, maar er zitten geen uitspringers bij (op seventeen seconds na) het klinkt wel mooi, maar geen kippenvel. Dit album mist iets wat ik niet echt goed kan omschrijven.
Evengoed een goed album 3.5***

Als iets als A Forest niet uitschiet, dan zal het nieveau van deze plaat wel erg hoog zijn...

Voor mij is A Forest geen uitschieter. Het is wel een goed nummer maar het is te 'poppy' voor mij. Niet het juiste woord maar het bezit niet genoeg drama voor mij om er boven uit te springen. Bij andere The Cure uitblinkers heb ik dat wel. Maar bij A Forest ken ik artiesten die betere nummers hebben gemaakt. Bij All Cats Are Grey, om een voorbeeld te noemen niet.

Ik vind het een prima nummer en ook goed om op te bewegen, maar deze band heeft talloze betere gemaakt. All Cats Are Grey om mee te beginnen inderdaad

Dit album waardeer ik juist omdat het 'iets mist'. Alles wordt tot de eenvoud teruggedrongen in nogal sobere arrangementen. Niks is teveel en dat past perfect bij het melancholieke dat deze band hier nastreefde. A Forest vind ik ook meer een schakel dan een opvallend nummer hierop. Alles staat in dienst van het geheel, of het nou geluidsflarden of propere songs zijn.

Secrets, man, Secrets! En M! Dat je daar geen kippenvel van krijgt kan alleen maar omdat je geen hart hebt Grapje hé, ga dat nu niet serieus interpreteren.

Maar ga het wel serieus nemen dat Secrets en M er voor mij uitschieten. En dan vooral Secrets...