The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Talloze betere? Ik weet dat je een grote Cure fan bent, maar A Forest is toch echt een regelrechte klassieker en gewoon het allerbeste nummer van The Cure (gevolgd door One Hundred Years en All Cats Are Grey).

Jouw mening, bij mij komt hij niet in mijn top20 voor

Mijn mening ook ná If Only dan....

A Forest is misschien voor de massa het 'Cure' nummer, maar er is natuurlijk zoveel meer en beter.

Vrij onbekend volgens mij deze acoustische versie van A forest

Niks IS beter, niks IS het beste. Het IS allemaal een kwestie van smaak.

Nee hoor, deze is volgens mij gewoon van Greatest Hits (de bonus cd).

Die versie is inderdaad afkomstig van de bonus cd die je bij The Greatest Hits kan kopen. Ikzelf heb het geluk dat ik nog eens allebei de dvd's ook heb, die acoustische versies vind ik wel vermakelijk maar een echte meerwaarde hebben ze niet.

Verder vind ik de bonus cd van Seventeen Seconds (deluxe) niet meteen fantastisch, het is allemaal wel leuk maar het voegt wederom weinig of niets toe. Jammer.

Ah staat hij daar ook op. Heb die acoustische nummers wel, maar wist niet meer welke nummers dat waren. Wist ook niet dat er clipjes van bestonden.

Ik ken geen enkele plaat die het begrip 'leegte' zo mooi laat klinken.
Van A Forest krijg ik nog steeds kippenvel!!

SEVENTEEN SECONDS
Wat een koerswijziging met hun debuut.
De Cure zocht en vond haar eigen geluid op Seventeen Seconds.


A Reflection is een sfeervolle opener die de mistige toon zet.
De gitaren van Smith klinken tegelijk apart en herkenbaar.

Play for Today grijpt nog even terug naar de oude formule.
Maar het arrangement is verzorgder, mooier uitgebalanceerd.

Secrets is een van mijn absolute Cure favorieten.
De gitaar klinkt als een muzikale mantra doorheen het nauwelijks gezongen lied.

In your House is een staalkaart van deze nieuwe Cure sound.
De onderwater bas van Gallup en de bijna mechanische drumklik van Tolhurst.

Three doet me denken aan de hoes.
Een door regen beslagen raam op de wereld.

The final Sound is niet veel meer dan een muzikale impressie.
Een nummer dat er geen is, maar toch een accent legt tussen de langere tracks.

A Forest is zonder twijfel een van de sterkste new wave nummers ooit.
Het (regen)woud als metafoor van een door vervreemding geteisterde wereld.

Ik zie een dansvloer met onbeweeglijke lichamen.
Bij elk synthesizer akkoord in de intro gaat een spot branden.
Van zodra bas en drums invallen beginnen de lichamen te dansen.
Lichamen als bomen en daartussen de ik-figuur
die op zoek gaat naar dat ene, onbereikbare meisje.

M was Roberts ode aan vriendin Marian.
Mooie gitaar riff en dat typische, vocale snauwen van Smith.

At Night zit qua sound heel dicht in het vaarwater van Joy Division.
Klinkt als een uitgemergelde Dead Souls, maar herkenbaar door de drums.

Seventeen Seconds is als een geeuwende metronoom.
Als ik deze plaat voor bedtijd draai, val ik hier gegarandeerd in slaap.


Schitterende plaat, deze Seventeen Seconds.
En het klopt wat Funk Star hieronder over het begrip "leegte" schrijft.

Another Journey by Train huppelt wat onwennig
tussen Three Imaginary Boys en Seventeen Seconds.

Jumping someone else's Train ... Another Journey by Train.
De Cure zocht en vond een eigen spoor, een eigen richting, een nieuw geluid.


Omdat ik mijn eigen CDtjes brand met bonustracks
en er zoveel extra nummers bestaan uit hun beginperiode,
besloot ik de drie fameuze Hansa sessions tracks hier toe te voegen.

Plastic Passion was de b-kant van Boys don't cry.
Een kort snoepje boordevol lekkere hooks.

Pillbox Tales is een behoorlijk noisy nummer.
Een van de weinig keren dat de Cure mainstream punk klinkt.

Do the Hansa is een leuke grap met dat gemaakte Duitse taaltje.
Een opgestoken middelvinger richting Hansa, heel even hun platenlabel.

Heel bijzonder om 28 jaar na dato de gevoelens te lezen die dit album oproept bij iemand die het allemaal net heeft ontdekt.

Mooi dazzler

Hoezo "net ontdekt"?
Onderschat me niet, hoor.



Maar dank je voor het compliment.

Sorry, ik was 'jumping to conclusions' maar ik zie nu dat je nog niet zo heel lang lid bent.

Jouw metafoor van a Forest is echter niet de mijne. Ik zie meer een overeenkomst met de Woodnymph van Sibelius, het achterna jagen van een meisje in een 'bos' en daar bezeten van raken.

Volgens Robert Smith gaat dit nummer over een nachtmerrie van hem die later schijnbaar werkelijkheid werd... Hoeveel daar ook effectief van aan is, da's nog maar de vraag. Misschien stond hij gewoon zwaar op acid te trippen terwijl hij tegen een enkele boom leunde ofzo...

Volgens mij is Robert Smith op straat op zoek naar een dealer om inderdaad drugs te scoren.

A Forest = de straten
Het meisje = de dealer of de lust naar drugs

Soms moet je gewoon niet zo moeilijk denken.

Het kan me niet schelen waar Robert Smith aan dacht.
Veel belangrijker is wat de luisteraar zelf voelt (zoals Sheplays aangeeft).

De impressie die ik bij A Forest schreef werd geïnspireerd
door de manier waarop mijn vriender er vroeger op dansten.
Die dansende mensenmassa leek wel een wuivend bos lichamen.
En af en toe zag ik daar een woodnymph tussen waar ik een oogje op had.

Geef toe: dat van die drugdealer en die straten
bevat toch heel wat minder romantiek dan je eigenste ervaring.

Ik vind de Hansa-nummers wel erg ver van de sfeer op deze plaat af liggen. Ik ben daarom ook blij dat mijn Deluxe-versie de extra tracks op een aparte schijf heeft staan. Het is teveel een eenheid daarvoor, imo.

Je hebt overschot van gelijk.
Maar mensen moeten niet zo zwaar tillen
aan het feit dat ik wat bonustracks bij het album plaats.

Zie het als een manier om alles te kunnen bespreken.
En de Hansa tracks nog eens toevoegen aan Thee Imaginary Boys
zou mijn al kilometers lange interventies nog langer maken.



Al doet Another Journey by Train wel zijn best
om de overgang naar de Hansa tracks verteerbaar te maken.
Die Hansa drieling is trouwens bij nader inzien integraal
als b-kant van de twee Boys don't cry singels verschenen.

Hansaplast is overigens ook de naam van een Duits bandje.

Toen ik in mijn jeugd een keer bij een vriend over de vloer kwam had hij net deze plaat gekocht. Hij zei: "Moet je deze eens luisteren".
Ik ging bij hem zitten en tijdens het horen de verschillende nummers voelde ik de leegte die op het album zo goed wordt neergezet.
Het is misschien niet het beste album van de Cure(maar wie ben ik), maar het blijft een van mijn jeugdalbums.

Ik was toen ook 28 jaar jonger maar het was mijn eerste van the Cure en blijft voor mij de beste.

Dat is het waar het ook om draait voor mij: het gaat erom wat jijzelf de beste plaat vind en niet wat erover geschreven is door wie dan ook. Muziek is GEVOEL, je moet het niet teveel beredeneren.
(overigens is dit ook mijn favoriete Cure album: ik bedoelde met 'mischien'wat het woord zelf aangeeft; misschien (voor jou) wel, misschien (voor een ander) niet.

...eindeloos....zucht

Eindeloos, maar te snel voorbij.
Zit je net lekker in dat wollige, claustrofobische sfeertje, dan beginnen die droge drumklappen van het titelnummer en realiseer je dat het alweer bijna voorbij is...

te snel voorbij .... ja maar dat is nou net de kracht van dit album ... Goede albums hoeven echt niet langer dan 35 tot 40 minuten te duren.... Zeker niet in dit download tijdperk ...

Paradoxaal ben ik het daar dan weer zeker mee eens. Als een album te snel voorbij is heeft het z'n kracht ruimschoots bewezen.
Als muziek in zulk een vorm kan worden gegoten op dit niveau mogen ze van mij al die Stadium Arcadium Orcanium Geraniums houden.

Fantastisch album van een van mijn jeugliefdes. Het was mn tweede cure lp, had Boys dont cry al en a forrest had ik op de radio gehoord. Totaal andere stijl en voor mij het begin van hun meer melancholische sound. Dit album staat nog steeds bij mn top 10 albums, alhoewel ik soms ook wel switch met Faith, die mij kwa sfeer en teksten ook erg na ligt.
...en inderdaad hij gaat te snel voorbij, maar dan gaat de naald omhoog en kan Faith op de draaitafel belanden....

A Forest blijft één van mijn vele favoriete (jeugd)nummers...

"A Forest" is ook voor mij een nummer dat nooit kapot te krijgen is. Mede dankzij dat nummer heb ik een eeuwige liefde voor de new wave. Samen met "Boy" van U2 is dat het album waarmee de jaren '80 zijn ingezet.
Deze "17 seconds" en "Faith" vind ik trouwens de topalbums van the Cure in zijn beginperiode. Met "Pornography" heb ik moeilijker en een haat/liefde-verhouding, "Disintegration" is voor mij hét meesterwerk van the Cure.

Een geweldig album van de Cure. Staat in mijn top 10, al had daar ook net zo goed Faith, Pornography of Disintegration kunnen staan,
De keuze voor dit album maakt dat het voor mij de meest specieke herinneringen aan de jaren 80 oproept; zwarte kleren, roken in de fietsenstalling op school, new-wave kapsels, lange treurige zondagen, spannende feesten etc. De muziek is een prachtige sfeertekening van die jaren. Bovenal heeft het een geweldige klankmystiek die alleen door de Simple Minds in New Gold Dream nog wordt overtroffen.