The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Dit album ken ik al zo lang! maar ik kom er nooit van af!
Mijn zus kocht dit album toen "A Forest" een hit was in nederland (waarschijndelijk ook in andere europese landen, met name frankrijk!) ik was als jochie net klaar met queen, toen fan van kiss alive ll periode........Kiss ging met I was made for loving you een nieuwe richting in (en werd mij te popie!) gelukkig hadden we nog AC/DC.............maar zusje bleef seventeen seconds draaien..........en ja ik genoot mee!......zusje is nog naar een concert van The Cure geweest in een Circus Tent in Arnhem....Naar afloop R.Smith opgewacht......maar de kinders werden afgepoederd door een bonzo!
Ik was ook even klaar met de hardrock toen Bon Scott vaarwel zij
En had seventeen seconds al zo vaak gehoord...............
Dat ik toch koos voor new wave/punk muziek.........nog nooit spijt van gehad! Tot op hede ten dagen geniet ik nog van dit album! maar wat me het meest deugd doet is waneer...."A Forest" in de horeca verschijnd anno 2008 op zó een muziek computer die je overal tegen komt....... en je ziet personeel a 20 jaar en jonger die dit dagenlijks horen op een voorgeprogrameerd dingetje in de horeca ziet ...... genieten!
En ze zingen.....Again and Again and Again and Again and Again and Again and Again............................................................................
Hoe lullig dit meschien ook klinkt!?, maar toen de tijd hadden we nooit kunnen indenken dat deze plaat en deze band......net zo belangrijk..en klassiek zou worden als een Led Zeppelin (Stairway) of een Queen (Bohemian)

The Cure was dan ook wars van al die bombarie en opgetrommelde zelfoverschatting waar die jaren 70 rockbands allemaal een beetje last van hadden. Trouwens, iedere new wave band was daar wars van. Dat was gelukkig nog de goede oude punkmentaliteit.

Precies! Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig woei er een heerlijke frisse wind die ons eindelijk verloste van de zompige dampen van die zichzelf verheerlijkende, op bluesrock georiënteerde jaren 70 bands. Deze periode bracht ons veel nieuwe bands met originele en frisse ideeën. Vanuit muzikaal oogpunt allemaal nog heerlijk onbevangen.

En dit album is daar een prachtig voorbeeld van. Meesterwerk van de wave!

5+*

Inderdaad een aardig album dit, niet hun mooiste volgens mijn oren.

@Don - Wattenstaafje? Of voorzichtig stof van de naald blazen?

Nee, The Cure moet gewoon mooiere platen maken.

En dat hebben ze gedaan, dus vandaar dat ik dit niet hun mooiste vind. Hoewel wel mooi.

Ik kan Don hier wel wat in volgen; een wattenstaafje heeft Don niet nodig want de muziek moet het meer van de sfeer en sound hebben dan anderszins; het is minimalistische muziek, waar niks mis mee is, maar het moet je wel liggen.

In het minimalisme ligt juist de grote kracht en pracht van deze plaat. De sfeer wordt meesterlijk neergezet. Elk nummer staat op precies de juiste plaats en is raak. Geen noot te veel of te weinig.

Voor het optimale effect moet je het album in zijn geheel beluisteren. Nummers als 'A Reflection', 'Secrets', 'Three' en 'The Final Sound' zullen door sommigen als vullertjes worden gezien en mss zelfs als inferieur, maar niets is minder waar. Deze nummers vormen een onmisbaar onderdeel van de ijzersterke spanningsboog die The Cure met dit album weet te creëren. In mijn oren fabuleus. Dit album heeft mij in de 25 jaar dat ik hem ken, nog geen (17) seconde(s) verveeld.

Waarvan akte!

Mijn opmerking was een geintje; uit ervaring weet ik dat een stoffige naald stoort, zo erg, dat je je schrijfwerk onderbreekt om 'em schoon te blazen en wanneer je dan verder wilt schrijven ben je de draad kwijt - van die dingen!




Dat noopt mij bijna te vragen waar muziek het nog meer van kan hebben, dan sfeer en sound? Beide elementen versterken elkaar onderling. Voor mij kan muziek bij tijd en wijle niet uitgekleed genoeg zijn: minimale strukuur, fragmenten, eerder een 'touch' dan een volledig uitgespeelde melodielijn. Mensen als Reich en Glass hebben 'minimal music' tot grote hoogte gebracht en ook op ECM is veel moois te vinden. Ik vind Seventeen Seconds daar wel in passen: mooier door minder i.pv. door meer. (Precies om die reden vind ik genres als drum & bass en dubstep dan ook weer boeiende ontwikkelingen)

In gedachten ga ik terug naar Vreeburg 1980 (ik twijfel over het voorprogramma - volgens mij waren dat toen The Passions - dat was al een mooi begin) - en toen kwam de kuur ons genezen: zelden meegemaakt dat ik vanaf de eerste noot zo geïmponeerd was door een drietal muzikanten: Strak, kaal, de essentie beperkt tot een minimum.

Later ervoer ik vooral de zang van Smith en het narcistische gehang naar Weltschmerz/romantiek als storend in mijn beleving. Recentelijk weer wat werk aangeschaft na "17 seconds" en da's niet verkeerd, maar deze staat als een huis; eh pardon... als een bos!

Ik haakte in op Dondijk zijn woord 'mooi'; ik heb het hier niet gehad over goed of slecht, dat is heel wat anders. De formulering was misschien wat ongelukkig, maar dat was zeker niet de bedoeling. Ik heb al ergens eerder gezegd als een album het meer/vooral van de sfeer moet hebben dat dat net zo'n belangrijk aspect is dan wat dan ook. Mjuman en CD moeten niet van mijn neutrale mening een negetieve maken; niet zo paranoïde . Ik had het over smaak , niet over 'kwaliteit'. Waarvan akte !! (kijk anders nog even naar pag. 8 over 17 Seconds wat ik daar zeg)

Feitelijk bedoelde ik alleen maar te zeggen dat ik zowel Faith als Porn als Dis mooier vind... Nóg mooier, beter gezegd?

'k was niet selectief aan het shoppen (alhoewel dat in deze tijd de enige manier is om je budget overeind te houden), maar ik was gewoon benieuwd naar jouw andere muziekwaarderingscriteria (dus niet sfeer en sound), datgene wat jij zelf aanduidt als "anderszins" - vandaar mijn vraag en nu de herhaling ervan.

BTW: I am not performing the art of ant fucking, maar echt geïnteresseerd in dat "anderszins".

DonDijk waardeert Pornography veel hoger, en dat is geheel terecht! Tuurlijk is 17 seconds een klassieker, al was het maar voor "in 't bos".. maar qua sfeer en sound staat Pornography hier nog enkele flinke treden boven. Die is ook veel minder minimalistisch qua geluid, maar klinkt behoorlijk vol en vet. 17 seconds klinkt wat karig zo nu en dan.. alsof er nog wel een schepje bovenop had gekund. Ik hou van de arrangementen op deze plaat, maar de uitvoering had van mij beslist nog wat beter kunnen zijn.

@Orbit, waarom noem je nou net weer een titel die 'k NIET heb. Onlangs "Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me" gekocht en "Disintegration" en teveel kuur in één maand is te eenzijdige voeding - en de laatste Suzie zit ook nog in de pijplijn en Qntal en nog wat andere dingen.

Zoals ik al zei - ik was destijds afgehaakt door de jankzang van Robert S en zijn romantiserende houding en omdat er elders nieuwere dingen gebeurden.

Tja, dat vind ik dus niet. De uitvoeringen op dit album zijn precies goed. Het is juist het minimalisme dat hier tot een welhaast perfect album leidt. Net zoals Mjuman kan ik bij tijd en wijle intens genieten van minimalistische muziek. Een enkele welgeplaatste noot en een vrij kale productie kunnen op mij soms meer emotie overbrengen dan een meer volvette productie vermag. Pornography verdrinkt nmm in zijn bombast en overgeacteerde weltschmerz (maar laten we daar maar niet weer over in discussie gaan).

Maar natuurlijk heeft Stuart gelijk dat het een kwestie van smaak is. Ik denk dat Dondijk en jij (en vele anderen) nu eenmaal van een meer volvet geluid houden en minder op hebben met meer minimalistisch gearrangeerde en geproduceerde muziek.

Die jankzang valt wel mee hoor en die geromantiseerde houding ook wel. Zijn teksten in platen t/m Disintegration zijn bij tijd en wijle bijzonder koel en bits. En in veel nummers fluistert hij of zingt vrij laag ipv dat "gejank" (ik vind hem sowieso weinig janken in vergelijking met veel andere bandjes).
Misschien op basis van enkele slappe hits (Why Can't i be you, Friday, Lovecats, Hot Hot Hot) dat je die indruk krijgt. Maar The Cure kun je beter beoordelen op zijn albums dan zijn hits, dat is een feit.

Dat klopt wel ja, ik wil ergens echt ingezogen worden en helemaal ondergedompeld! Bij een plaat als Pornography (met die arrangementen) zou iets anders ook niet werken.. door de combinatie van oversturing en galm wordt je geheel in de diepte gegooid! Een plaat als Loveless doet dat op een geheel ander manier ook, ook door de manier waarop hij is gemaakt, met oversturing en een geluidsmuur! Een muur overigens die bijzonder geraffineerd en doordacht in elkaar zit. Het is geen kwestie van hard rammen op je gitaar of drums zoals bij hersenloze metal het geval is. Het is een kwestie van de juiste tonen langer laten doorwerken, de juiste neveneffecten bij een gitaar of drum te hebben, etc.. en dat ook nog bij verdomd goede composities.

17 seconds heeft wel een aantal verdomd goede composities (vrijwel allemaal trouwens), maar ik vind het net iets te droog en hoekig om me erin te verliezen (doe ik eigenlijk alleen bij A Forest, In My House en M). Daarvoor vind ik de composities ook niet helemaal overwelmend genoeg. Hetzelfde probleem trouwens als ik met Joy Division ondervind. Ik begrijp inmiddels dat alles wat daartoe neigt jou wel aanspreekt

Je kan je op verschillende manier verliezen in een plaat. Bij meesterwerk Pornography ga je mee in de agressie, en het in-your-face gehalte en pompt na een luisterbeurt de adrenaline door je systeem. Bij 17 Seconds raak ik daarentegen verloren in melancholie en dromerigheid en weet ik vaak niet wat ik erna moet draaien, wat meestal resulteert in een tweede draaibeurt.

Dat heb ik nu net meer bij Faith

Bands kunnen ook meerdere meesterwerken hebben, die elk in hun eigen sfeer uniek zijn. Deze hoeven niet constant tegen elkaar uitgespeeld te worden om tot een conclusie te komen dat de ene beter is dan de andere naargelang de persoonlijke smaak. Trouwens, SS/Faith/Porno/Dis zijn de traditionele masterpieces, akkoord, maar de mooiste Cure songs bevinden zich misschien wel op andere albums. If Only Tonight en This Twilight Garden om er maar twee te noemen.

@Stuart - ik ben nog steeds benieuwd naar 'anderszins' - niet om te mmeren.

Baal er wel van nu ik als ik - Dr 2B - Orbit moet geloven; en voorlopig moet ik meegaan. Om e.e.a. empirisch te verifiëren moet ik dus investeren in pornografie en dat moet ik dus langs de tweede kamer krijgen. Ik ben een beetje bevreesd voor het bombastische; maar goed - ik ga zo "Disintegration"maar een draaien.

Talk Talk "Spirit of Eden" en "Laughing Stock" hebben dat ook dat kale, tot het bot uitgeklede en eigenlijk vind je dat ook wel veel in jazz; kijk maar eens op hoe weinig accoorden "A Love Supreme"is gebaseerd.'Ik vind het kunstiger om iets moois of iets lekkers te maken met weinig dan met veel - en dat zegt Heman den Blijker ook altijd!.

FF een wrap - up: nou voor de 2 inwendige mensen wraps verzorgen.

@ Mjuman; ik was even ergens op de site; er is meer dan 17 Seconds . Ik wilde wat neerkalken, maar Orbit heeft het eigenlijk al voor me verwoord. Veel luisterplezier. (ik draai 'm zo af en toe trouwens ook nog wel eens)

Wat ik juist waardeer aan dit album is dat the Cure de kunst van het weglaten beheerst. Met een minimum aan begeleiding of middelen (enkel zang, gitaar, bas en spaarzame drums) weet the Cure hier een maximum aan sfeer te creëren. Dit komt doordat de songs hierop zo sterk zijn en de kale klankkleur past heel goed bij de karakteristieke zang en gitaar van Robert Smith, die hier meer naar voren komt.
"Faith" en "Disintegration" zijn iets rijker gearrangeerd door toevoeging van toetsen, maar ook hier komt de melancholieke en dromerige sfeer (de grootste troef van the Cure) maximaal naar voren.
"Pornography" en vooral hun laatste uitgebrachte "the Cure" vind ik te overdadig gearrangeerd met veel galm en bombast (wellicht om de zwakkere songs te camoufleren) wat bij momenten de sfeer breekt, reden waarom ik die albums minder waardeer.

Helemaal eens. Ik denk dat de diehard Cure fans gaan voor Pornograpy, maar als je iets verder van deze band afstaat (maar sommige albums van hen dus wel erg goed vindt), is denk ik 17 sec toegankelijker en ook unieker qua sfeer. Het is niet voor niks dat a Forest de bekendste Cure sound vormt. Ik vind 17 Sec ook een mooi monumentaal album dat de 80thies sfeer mooi weergeeft, een echte new-wave klassieker.

poehpoeh, het thema van deze week is zeker Seventeen Seconds

Ik ben geen die-hard Cure-fan, van niemand trouwens, maar ik hou wel van hun muziek.
Deze "17 seconds" en "Faith" vind ik samen met de eerste 2 albums van U2 en "Closer" van Joy Division dé albums die de sfeer van de beginjaren '80 perfect weergeven.

Nou hoeven een minimalistisch en een volvet geluid elkaar natuurlijk niet uit te sluiten. Beluister 'Sleep No More' van de Comsats maar, dat is een mooi voorbeeld van een combinatie van beide (maar die plaat ken je ook dacht ik). Knallende bas en drums, minimalistisch en atmosferisch gitaarwerk met hier en daar een spaarzame synth. En dat alles in een vrij kale productie. Toch dendert die plaat uit de speakers.

Ik ken Sleep No More heel erg goed, maar dat is toch ook wel een kaal album. Zit trouwens veel meer geluidseffect in dan in veel andere new wave albums, en in sommige gevallen erg mooie desolate effecten.
Toch heeft het niet die mokerslag in zich die Pornography uitdeelt, niet bij benadering. Misschien wel voor jou, maar ik ken toch genoeg (bijzonder serieuze) luisteraars die precies weten wat ik bedoel en daarom ook Porn waarderen. Dat "bombasme"-argument vind ik een beetje kort door de bocht. Er zijn zoveel historische platen bombastisch, maar ook genoeg daarvan zijn klassiekers en hoog gewaardeerd (Beatles-Sgt Pepper, Pink Floyd-The Wall, etc etc). The Cure heeft daar gewoon zijn geheel eigen versie van gemaakt, uniek nog steeds.

Maar het gaat hier niet meer over 17 seconds, een plaat overigens die ik altijd wel met veel plezier opzet. Er staat geen vervelend nummer op en The Cure koppelt hier een donkere mistroostige sound ook nog aan een lekker upbeat tempo. Meerdere nummers zouden op de dansvloer passen, waaronder ook de heerlijke opener.

Vandaag nog eens beluisterd, en deze blijft bij mij ( letterlijk en figuurlijk ) in de bovenste schuif liggen. Dit album klinkt, ondanks dat de bandleden hier nog vrij jong waren, sereen en volwassen. Hoe de sfeer op minimalistische toon wordt neergezet is buitengewoon knap. De periode 77-83 draagt mijn voorkeur, en dit album is wat dat betreft een essentieel ( en invloedrijk ) werk.

Je hoort tegenwoordig zoveel bandjes experimenteren met bliepjes om iets van sfeer te creëren. Dat heeft The Cure hier niet nodig. Als ware meesters weten zij op een ijzingwekkende doch serene toon een unieke sfeer neer te zetten. Seventeen Seconds is niet dat album waar A Forest op staat, Seventeen Seconds is een document die aandacht verdient van de eerste tot de laatste noot.

Precies, een minmalistisch meesterwerk van de post-punk. Groots! Dit niveau hebben ze daarna niet meer gehaald.