The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Sluit mij helemaal aan bij Lost Highway. Maar ik vind eigenlijk alles van The Cure tussen 79 en 89 meer dan luisterbaar.

Het is een hele aparte band, met een hele eigen sound in de rockmuziek, nauwelijks met iets anders te vergelijken.

Maar wat Lost Highway ook schrijft over de 'serene sfeer, minimalistische toon', het klopt helemaal. En ik moet toegeven, dat ik deze ontwikkeling binnen The Cure ook nooit meer teruggehoord heb.

Nou 'Faith' sluit wel duidelijk op dit album aan. Ook ruimtelijk en vrij kaal. Maar toch vind ik dat album een (behoorlijk) tikkeltje "te zwaar".

voor mij beste album van the cure samen met faith , de 2 mijlpalen van ze , ik heb ze verschillende malen live gezien , maar live hebben ze me nooit echt kunnen bekoren , studio - wizzards , dat wel , zelfs de faith toernee , met de film carnage visors in het voorprogramma in brussel in de a.b. was een flop , maar dit album is tijdloos !!!

ik hoor vooral veel nevels van mist op dit album !!

Hmm, The Cure is live toch echt wel zwaargewicht hoor.. weet niet welke concerten jij hebt meegemaakt, maar hun reputatie op dat punt is een heel erg goede.

No doubt here - 3 * gezien; every occasion counts. One h* of a band.

A very sound investment if there ever was one!

Dit is voor mij tot nu toe het minste album van The Cure.

A forest is briljant.

In your house, Play for today en 17 seconds goed, maar voor de rest vind ik het matig.

Toch heeft dit bandje bij mij na 9 albums het ongekend hoge gemiddelde van 4,11.

Vind je serieus de s/t beter dan deze? Ieder zijn meug natuurlijk, maar dit is een atmosferisch meesterwerkje en missschien wel het beste dat ooit van The Cure op de markt verscheen. Het is alvast mijn favoriet.

Atmosferisch zijn ze bij de opvolger hiervan en die daarop echt wel beter bij.. Disintegration haalt deze plaat ook rechts en links in. 17 seconds is een heerlijk plaatje, maar geeft maar zo'n 70% prijs van wat The Cure vermag. Misschien moet je daarvoor geïnfecteerd zijn door het Cure-"virus"

Dat is een beetje het slapste argument dat er bestaat. Op muzikale gronden niet kunnen winnen en dan zeggen dat de tegenpartij niet geïnfecteerd is door het Cure -virus. Het is maar goed dat je er een smiley achter hebt gezet.

Vallend onder de categorie oudjes die vanaf het begin gecharmeerd was van The Cure, is Seventeen seconds ook in mijn opinie één van de besten platen van The Cure, hoewel ik al het werk ná Desintegration nog eens moet kopen.

Ik sta helemaal los van welke fanclub dan ook, het interesseert me ook niets hoe hoog een cd in de MuMe top 250 staat, maar ik merk wel dat er bij sommige groepen, onder andere bij The Cure, bij veel mensen er een raar soort van druk achter zit om sommige cd's zo hoog mogelijk in de lijst te houden.

Met name rond Pornography wordt erg veel heisa gemaakt, een cd
die aanvankelijk (in 1982) door de groep fans van toen nog niet zo hoog werd aangeslagen. Nu mag je er niet veel negatiefs meer over zeggen, maar blijkbaar ben je dan niet geïnfecteerd genoeg door het Cure-virus (of is het vanwege ouderdom uitgewerkt).

Het belang van 17 Seconds zit volgens mij
(en nu val ik in herhaling, vrees ik) in het volstrekt
eigen geluid dat The Cure daarop weet te ontwikkelen.

Dat die sound op latere albums verder geperfectioneerd wordt,
is dan ook begrijpelijk, logisch en uiteraard verdienstelijk.

Met eigen sound bedoel ik ....

.... het vertragen van het tempo (Play for Today is de enige uitzondering,
en dan meteen ook de link tussen dit album en de voorganger).
... het loepzuivere basgeluid en de vervreemdende gitaren
... het introduceren van de synthesizer als sfeerbepalend instrument
... het aanvankelijk zeer kort houden van de eerder spaarzame drums

Op 17 Seconds definieert The Cure haar eigen geluid.
En voor mensen van het eerste uur blijft deze plaat daarom
wellicht een mijlpaal, een onvergetelijke ervaring.

Bekijk je het vanuit hedendaags perspectief, dan heb je een punt als je zou
beweren dat het Cure geluid op andere albums nadrukkelijker aanwezig is.

Twee ingrediënten uit het debuut ontbreken op 17 Seconds.
Maar die zullen vanaf 1983 opnieuw opduiken en het plaatje vervolmaken.

- de poppy inslag (Boys don't cry / Grinding Halt ...)
- de oosterse referenties (Killing an Arab / Fire in Caïro ...)

Ik laat een inhoudelijk analyse over aan de specialisten.
Maar weinig bands wisten de bezongen vervreemding
ook muzikaal te onderstrepen zoals The Cure deed.

Alsof dat wel een argument is. Volgens mij is dat inherent aan de kunst, net als bij Van Gogh. De wezenlijke waarde van albums als Pornography is misschien nu pas uitgekristalliseerd. Als je tenminste het aantal bands in ogenschouw neemt dat een poging doet het te evenaren. Het is een oud maar hardnekkig virus.

Nou, persoonlijk hou ik erg van de minimalistische, droge sfeer die deze plaat uitdraagt. Pornography (die ik overigens maar net iets minder waardeer dan SS) moge dan op papier een betere CD zijn, 't is vooral net omdat het less is more principe hier sterker gehuldigd wordt en the Cure er desalniettemin in slaagt om een beklijvende, desolate sfeer neer te zetten dat het zo'n tour de force is.
Die Cure-virus opmerking is trouwens (zoals musician al aangaf) een beetje flauw, ben al sinds kindsbeen af een fan, weliswaar met een voorkeur voor de periode Seventeen Seconds-Pornography-Faith
Trouwens, is net Disintigration niet de keuze van de casual fan?

Gelukkig heb ik een broer die het toen allemaal wel actief heeft meegemaakt (nu geen actief cureliefhebber meer).. je lult maar wat. Pornography werd met name door de pers de grond in geboord. Wat fans betreft kreeg de band met name door dat album een fanatiekere en extremere (lees: de eerste schare gothics) fanschare. Een groep fans die tot op de dag van vandaag de band blijft volgen en naar de concerten gaat. Dat jij kennelijk toondoof bent en er niets in hoort hoeft niet te betekenen dat je kortzichtigheid voor iedereen spreekt Kunstmatig hooghouden van een album? Wat een bullshit zeg! Dat kun je ook over een slap plaatje als Unknown Pleasures zeggen! Interpol kids die hun vermeende invloed nog even wat eer bewijzen.. Of gelijk welke plaat in de top250 dan ook. Ik ben hier actief sinds begin 2006 en Pornography stond toen al rond plek 70.. daar is sindsdien weinig aan veranderd, misschien gewoon een resultaat van oprechte liefde voor de plaat ipv complottheorieën

Met deze opmerking kan ik al wat meer.. desalniettemin snap ik niet wat er flauw is aan die opmerking. Ik ken vrachtladingen mensen die de band pas interessant vonden worden vanaf Faith en met name Pornography het grote meesterwerk vinden. Kijk een site als Rate Your Music er maar eens op na.. Toch raar dat die plaat eentiende punt hoger scoort en wél in de top500 voorkomt, zal het cure-complot wel zijn
Ik word onderhand een beetje moe van de cureliefhebbers (ik zeg nergens dat jij dat niet bent) die erbij blijven dat hun minimalistische benadering, zoals het debuut en 17 secs, het beste werk was en ze daarna aan kwaliteit hebben ingeboet. Zowel Pornography als Disintegration bewijzen toch overduidelijk en met klinklare cijfers (niet alleen op deze site) dat dat voor de meeste mensen niet geldt. Misschien toch eens handig voor die "liefhebbers" om deze platen echt eens aan een tweede of derde analyse te onderwerpen ipv bij stokoude opvattingen te blijven hangen. Nogmaals, ik bedoel daar niet jou persoonlijk mee, ik zie dat je Porn bijvoorbeeld ook hoog waardeert.. Maar die opvatting van less is more gaat bij The Cure gewoon niet op. Daar kunnen talloze fans denk ik boekdelen over uitwijden

Het treffendste wordt mijn gevoel bij deze plaat beschreven door Dazzler én in ieder geval (zoals gewoonlijk) op een gewone manier zonder gekonkel en iemand zijn mening op te willen leggen. (go Dazz go )

Ik ben het ook volledig eens met Dazzler, met deze "17 Seconds" introduceerde the Cure een totaal nieuw geluid en is daarom een mijlpaal in het oeuvre van the Cure en de muziek begin jaren '80 in het algemeen. Hiermee brak the Cure ook door bij een groter publiek.

Ondanks, of moet ik misschien zeggen dankzij, het minimalistische muzikale karakter van deze plaat straalt er veel warmte vanaf. Misschien is een warme klankkleur hetgeen was het is. Een plaat vol met heerlijke.. tsja, ik zou het bijna liedjes willen noemen, in de meest positieve zin van het woord natuurlijk. Maar het ontopt zich zo ongedwongen en schiet heerlijk aan je voorbij. Hij gooit je ook niet direct in het diepe zoals bij 'Pornography' en 'Disintegration' en dat is best eens prettig op een natte zaterdagochtend.

Hoi Thomas,

Ik ga er van uit dat je met s/t het album uit 2004 bedoelt?

Daarvan uitgaande: ja, die vind ik veel beter dan dit album. Het kan zelfs weleens mijn favoriete Cure album worden en binnenkort een plekje in mijn top 10 krijgen.

Aan iedereen: het is toch mooi dat iedereen hier ze eigen favoriet heeft. Dit geeft alleen maar aan hoeveel goede albums deze mannen gemaakt hebben.

Sta me toe me daar bij aan te sluiten!

Die bass sound hebben ze op Faith nog wat verder uitgediept. Jongens, wat klinkt ie daar ongemeen lekker! Maar ik vind ook dat, als je T.I.B. en deze achter elkaar draait, het toch wel een straffe toer is wat ze geflikt hebben.

De gekozen toon van Orbit zegt meer dan voldoende.
Er staat wel een waarheid in zijn stuk, namelijk dat de band door Pornography een fanatiekere en extremere aanhang kreeg. Dat blijkt.

Overigens is The Cure zelf na Pornography ook weer snel van die weg afgestapt en kwamen in de jaren daarna al snel cd's als The Walk, The head on the door en The Top, die allen weinig van doen meer hebben met Pornography. Wel trok The Cure met dat nieuwe werk een beduidend breder publiek.

Zelf hou ik minder van "Pornography" dan van de twee vorige albums van the Cure vanwege teveel bombast en omdat ik niet alle songs hierop goed vind, al heeft "Pornography" ook zijn fanatieke aanhangers.
De volgende jaren ging the Cure inderdaad lichtvoetiger te werk, met veel succes.
"Disintegration" (mijn favoriete Cure-album) stemde zowel de oude fans van de 'donkere' Cure tevreden als de latere fans van de meer 'lichte' Cure, waardoor dit Cure-album het grootste succes werd.
Ik vind het pas vanaf "Wild Mood Swings" bergafwaarts gaan met the Cure.

Weet je wat ik ga doen op deze regenachtige namiddag?
Mijn oude Oor tijdschriften nog eens uithalen en op zoek gaan
naar de recensies bij oa de platen van The Cure.

Eens kijken wie er hier gelijk heeft ... fasten your seatbelts.

Leuk klusje voor zo'n dag. Sowieso wel leuk om al die oude recensies na jaren eens te lezen.

Ik doe ook wel mee. Ben ook oude Oor's aan het doorwerken. Als ik iets van The Cure tegen kom zal ik het wel inscannen en uploaden. Ben nu bij '78.

Leuk hoor, dan zit het eraan te komen! Ook JD recensies lijkt me wel leuk en andere wave enzo. Ideetje misschien om een recensie topic te maken (als dat nog niet bestaat tenminste) waarin allerlei recensies aan de orde komen van toen de albums net uit waren.

[mod knip Oor recensie, zie hier]

De oerrecensie van deze plaat in Oor (zie vorige bijdrage).

Flarden mist op een herfstige zondagmorgen,
deze plaat is van een ongelooflijke schoonheid.
De auteur verwacht duidelijk veel van deze plaat.

Oor besteedt extra ruimte aan de recensie
in een kaderstuk met als titel PLAAT ADEMT.

Leuk "prof." Dazzler om dit alles te lezen. Zou mooi zijn als je ook van andere wave-klassiekers van die tijd recensies weet te vinden.

Met klavierkramp in de vingers deel ik mee
dat er ook bij Faith en Pornography Oor recensies te lezen zijn.

Ik kan niet wachten op die oor revieuws .

Deze plaat begingt langzaam steeds mooier te worden.