The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Mee eens; dit was toen een van de 'bench mark' albums.

Inderdaad, het is net welke bril je opzet: wie terug in de tijd gaat moet erkennen dat het eerste album een bijzonder essentiele opmaat was; wie de albums vandaag met het hart luistert kan zomaar tot andere bevindingen komen.

Dit album is een mooie proeve van bekwaamheid, maar is gespeend van een ziel. Faith ádemt, heeft een context, urgentie, dezelfde opstuwende wrangheid als een goed glas droge cava . Dit is een tentoonspreiding van ingrediënten die bijzonder aardig is, maar nergens als een klauw in de nek ervaren kan worden.

prachtig beschreven hoewel ik het niet met je eens ben.

Correctie: 17 Seconds was het tweede album (2,5 als je Boys Don't Cry, US-tussenworp meetelt).

De premisse dat je met het hart moet luisteren (en dat ik dat dus niet zou doen) is een wankele - waarom heeft een mens anders twee oren?

Het zijn veelal niet de tijdgenoten - die liepen parallel met de albums - die meer waardering hebben voor de worpen na Seventeen Seconds. De meeste wavers hier - die tussen de 35 en 40 zijn, waren bij de release van Faith tussen de 5 - 10 jaar, niet echt een goeie leeftijd voor oordeelsvorming over muziek, (de latere fans weeg ik nog even niet); de waardering voor Faith is dus ruim post-release en dat geldt met name voor 'welp-wavers'. Faith en Pornography creërden toen echt niet de golven die je veronderstelt waar te kunnen nemen als je afgaat op de waardering op de site hier.

Voor mij verloor The Cure allengs meer aan aantrekkelijkheid toen er herhalingsoefeningen werden uitgevoerd en men steeds meer richting gothic trok. Dat trok mij totaal niet - terwijl een band als Siouxsie and the Banshees, die gevoegelijk ook tot gothic wordt gerekend, dat wel lang bleef doen.

"Gespeend van ziel" - het staat er echt, maar er klopt weinig van. Hoe kan je iets als zodanig typeren, als je nalaat te vermelden wat de positieve lading van het begrip had moeten/kunnen zijn.

"The Cure [..] herhalingsoefeningen" staat er ook écht. Dat is toch een kritiek die bij uitstek niet/nauwelijks op The Cure van de jaren '80 te plakken is. Pas bij Wild Mood Swing verloor Smith zijn wilde genrewisselingen, en vestigde The Cure zich definitief als een vervangbare kauwgomballengothicband. Dat ze hun strepen in de punk/ post-punk/ gothic/ rock/ dream pop toen al hadden verdiend, is wellicht ten overvloede.

"Gespeend van ziel" wordt misschien niet keihard geoperationaliseerd (recensies lenen zich dan ook niet echt voor een academische inslag), maar in combinatie met mijn andere typeringen moet toch ongeveer duidelijk zijn welk punt ik maak: Faith raakt me wel, 17s niet.

De premisse dat jij niet met het hart zou luisteren valt slechtst bij slecht lezen te ontwaren: ik boorde enkel een nieuwe set indicatoren aan (gevoel) die een rol spelen bij het beoordelen van een album, en gaf je het gelijk in je opmerkingen over bredere context/ labels/ wezenlijkheid. Aan jou de beslissing om wel of niet te melden welke andere overwegingen dit album zoveel beter maken dan Faith (wat je inmiddels al deels gedaan hebt).

En voor de zekerheid toch maar eens vragen hoe goed je nr. 4, 7 & 8 van Faith op je in hebt laten werken?

Interessante discussie ...

Als ik 17 Seconds naast Three Imaginary Boys leg,

dan hoor ik muzikaal ...

a change of speed
a change of style
a change of scene

with no regrets

en tekstueel ...

a chance to watch
admire the distance
still occupied

though you forget

samengevat: different colours different shades ...

Dit is een plaat die zo doordrengd is van
dat nieuwe, verstilde geluid uit Manchester.

En ik heb niet de bedoeling om hiermee slapende honden
wakker te maken. Want die quotes uit New Dawn Fades kun je
op meerdere new wave albums kleven die na UP uitkwamen.

Trager, zwaarder, bespiegelender, atmosferischer ... postpunk is geboren.

ps. Maakt New Dawn Fades tot een nog briljanter juweel dan het al was.

Note: Ik begin graag onderin om me dan omhoog te werken.

Als advocaat: waarom zou albums/songs die me niets zeggen op me in laten werken? Indachtig de opvattingen van Malcolm Gladwell (Blink - lees dat eens) heb ik een handje om aan quick out-qualifying te doen (sorry voor het Engels).

Als liefhebber: het meeste van The Cure heb ik inmiddels weer op van die grote ronden schijven met een gat erin; dat draait leuker en fijner - en dan doe ik een korte broek aan en voel ik me weer jong.

Als ik Sean Paul draai, omdat ik daar zo lekker (hyper)actief van word, hoef ik toch niet bij jou aan te dringen om dat op je in te laten werken als dat gewoon niet in je preference set valt?

Mijn preference set: kale muziek, uitgekleed tot zijn essentie - heb een hekel aan pompeuze, barokke dingen die zijn me te veel gericht op effectbejag. Weinig gothic kan ik verteren - image en impression vallen me daar te veel samen met symbool.
Het mooie van minimal music (Reich , Glass) is vaak het uitblijven van de climax, de schoonheid schuilt dan in het repetitieve van patronen en (in eerste instantie) simpel lijkende strukturen; ik hou ook van hoekigheid, puntigheid (Gang of Four, Medium Medium, A Certain Ratio).



Qua muziek, beste Omsk - hoe goed heb jij de contemporaine albums naast bijv. Porn, Kiss Me (3*), The Top en Disintegration op je in laten werken? Ik snap dat je van The Cure houdt, er zijn er meer en die worden zo nog wakker ook, maar echt geen enkele band kan het vanaf 1980 tot aan 1996 (Wild Mood Swings) volhouden om zo toonaangevend te zijn als jij beweert. IMHO was zeker vanaf 1983 U2 de meer relevante band - and that hurts (coming from me).

Kijkend naar de muziekgeschiedenis kost het me geen enkele moeite om voor het jaar waarin een Cure-album uitkwam dit te matchen met een imho beter of relevanter album; zeker met steun van de muziekpers is dit een piece of cake. Zo heb ik net eens gekeken en afhankelijk van de site (AllMusic, PitchFork etc. die je hanteert) laat men The Cure pieken bij Kiss Me (3*) of Disintegration.

Liefde voor muziek, prima, voorliefde voor The Cure, ook goed, maar die liefde hoeft niet blind te maken. Voor mij is dit The Top van The Cure.

Mijn liefde voor The Cure is niet blind - hootgstens wat myopisch - sla alleen al gade dat ik dit 17s met drie sterren beoordeel. Ik beweer ook niet dat ze alle genoemde genres hebben uitgevonden of aangevoerd, ik zeg in dezen alleen dat ze zich in meerdere genres bewogen hebben - en reageer daarmee op de term herhalingsoefening, wat ik een merkwaardig verwijt richting The Cure vindt.

Dreunende kaalheid (All Cats Are Grey) en hoekigheid (Primary) zonder verder muzikaal engelenhaar, zijn voor mijn gevoel óók op Faith aan te treffen, maar kennelijk zijn discussies over nummers (nochtans óók een belangrijk onderdeel van een albumpje) futiel.

Als je het gehele oeuvre van de jaren 80 in ogenschouw neemt, is dat verwijt ook zeker niet terecht. Maar 'Faith' borduurt toch heel duidelijk voort op het concept van 17scs. Geen 'copy paste', maar wel een verdere - en imo mindere - uitwerking van het eerder bedachte concept. Net zoals 'Disintegration' nmm niet bepaald vernieuwend was, maar teruggreep op eerder werk, maar dan verder uitgediept en vooral epischer. Wel een goed album hoor, daar niet van.

D'r spelen natuurlijk ook zaken mee als persoonlijke voorkeuren, waarnaar ik al verwees (preference set; of in marketing-termen: choice set), feit blijft echter dat ik vanaf Faith me steeds meer ging ergeren aan de vocals (elders heb ik dat al omschreven als "mama, ik heb ik mijn broek gepiest, kom me helpen"), en zulks tast een uitgangssituatie wel aan.

Feit blijft tevens dat ik op Porn en Dis moeiteloos 3-4 tracks kan aanwijzen die verwijzen naar/in het verlengde liggen van tracks op dit album en zou ik intensief op korte termijn de hele Cure discografie afwerken - en dat is niet mijn vrijwillige bedoeling - ben ik ervan overtuigd meer te vinden.

Voor het geval het nog niet duidelijk was: ik vind The Cure geen slechte band, maar behoorlijk overschat (zeker hier op MuMe). Deze Seventeen Seconds zou ik te allen tijde aanraden aan bijv. een Martiaan.

Dit album heb ik nu tot 3 keer toe beluisterd en vind het een mooi consistent en dromerig album. Ik vind de sfeer en de klankleur erg aangenaam klinken, alleen deze heeft mij niet gelijk overdonderd. Voor mij kan alleen het nummer Play For Today wedijveren met A Forrest. De rest van de nummers zijn ook wel goed, maar die 2 nummers hebben mij als enigste 2 nummers gelijk overdonderd en vind ik gelijk al helemaal super. A Forrest kon ik natuurlijk nog van de hit die vaak op de radio te horen was en nu bij classic rock zenders nog te horen is.

Ook vind ik het minimalistisch klinkende instrumentale intro wel bijzonder en toepasselijk voor dit schijfje. Ik wacht nog even met stemmen, want volgens mij is dit ook wel een echt groeiplaatje.

Heb gisteren 4 cds gekocht van The Cure, 'the big four', en ben ontzettend blij dat er geen bonusmeuk opstaat gelukkig. Dat hebben ze goed begrepen daar.

Ligt 'm aan de mate van fan-zijn, want er zijn nl. mooie Deluxe-versies te krijgen. 'Mooi', zeg ik, want ze staan zo mooi in de kast en alleen die van Faith en Disintegration (box) hebben duidelijk toegevoegde waarde.

Wel goed album van The Cure, maar A Forest moet de kar qua nummers wel trekken. klinkt wel beter dan pioniersband joy division, alleen is dit wat meer van hetzelfde.

Die heb ik beiden zien liggen, maar kosten maar liefst 34,99 euro. En dat itt de 'gewone'albums die maar 7,99 eurotjes kosten. Een erg grote fan van The Cure ben je denk ik als je het vanaf het begin hebt meegemaakt allemaal. Enkele hits kon ik al wel, maar ben deze week voor het eerst begonnen aan hun reguliere albums.

Naja beter laat dan nooit zeg ik dan maar.

Interresante band, zeer interresant zelfs. Als geheel vind ik dit persoonlijk de mooiste Cure plaat. Robert Smith had bij het uitwerken ervan een beeld van hoe de plaat uiteindelijk moest klinken met dit dus als eindresultaat. Het is ook voor het laatst dat hij een dergelijk scherp beeld heeft over het eindresultaat voordat aan de opnames begonnen is. Later is vooral het woord belangrijker geworden en is daarna naar muziek gezocht die daar goed bij aansloot. Voor mij de definitieve Cure plaat.

En het nummer Play For Today heeft hetzelfde niveau vind ik.

In Your House, M en At Night vind ik ook wel van dat niveau.. misschien dat A Forest er net wat meer tussenuit springt met zijn catchy akkoord.. maar de kar trekken doet hij ook niet echt.

Play for Today, met een lang intro, zet meteen wel een heel mooie verwachting neer. Van alle Cure-albums die ik draai, zorgt dit album voor een heel bijzonder gevoel: een soort blijven hangen tussen werkelijkheid, waarneming van beeld en interpretatie ervan.

Voordat de A27 werd aangelegd bij Utrecht was Amelisweerd uitgebreider en was er een 'Beeldenlaan' - ooit 's nachts daar rond gelopen met een paar mensen; je zag weinig, schimmige contouren van beelden, je vulde verder aan/in - "seems from a dream".
Dat is de sfeer van dit album: wat hoor je echt en wat denk je er zelf bij.

Mooi verhaal, kan mij er qua gevoel helemaal in vinden ook al ben ik verder nooit in de Beeldenlaan geweest.

Maar ik had het nummer vaak wel in mijn hoofd zitten, ook bij fietstochtjes na enig stappen in de omgeving waarbij in de diepe nacht de polders rond L. de mist aan de grond over de landerijen een prachtig decor vormde voor een heilzame gemoedsrust. Een hond die ergens blafte op een boerderij, Robert Smith die bij je kwam spoken......

Nee, het album blijft zonder veel discussie 5***** voor mij waard.

Volkomen terecht - dat kapsel vergde iedere keer veel meer tijd dan 17 seconden

Altijd gedacht dat dat het onderwerp was van A Forest...

Als ik de MM top 250 eens goed bekijk worden The Cure's 'Pornography' en 'Disintegration' nog beter gewaardeerd dan dit uitstekende tweede album van die band. Iets wat voor mij eigenlijk moeilijk voor te stellen is, want beter kun je zo'n album toch niet maken lijkt me. Dit album bevat namelijk pareltjes zoals "In your House" en vooral "A Forest", voor mij een van de beste popnummers aller tijden.
Maar goed, ik zal binnenkort maar eens de andere twee op MM zeer geprezen albums van deze uitstekende jaren tachtig band maar eens gaan beluisteren maar dat ik die albums beter zal vinden dan dit meesterwerk betwijfel ik ten zeerste.

5,0*

Wat blijft dit toch een schitterende plaat. Nadat Seventeen Seconds volledig af was, had Robert voor het eerst het gevoel dit typisch geluid te hebben gevonden. Dat geluid die hij niet in Three Imagenary Boys kon steken. Een donker en koud geluid zoals een geruisloos mistig landschap. Een duik in het onbekende. In vele opzichten is dit ook een forse opstap ten opzichte van hun debuut. Hier werd zorgvuldig omgegaan. Puur vakwerk.

Het allerbekenste nummer hierop is A Forest. Ik geloof het enigste dat op single uitkwam. Een sterk nummer maar echt boven de rest uitspringen doet ze niet.

Hun eerste klassieker werd een feit!!!

Wow, alhoewel ik (binnenkort) Closer van Joy Division en Pornography van The Cure op 5* en in me top 10 heb staan en deze plaat 4,5* geef kan A Forest wellicht aanspraak maken als het beste New Wave nummer die ik ken, zou ook waarschijnlijk in ieder geval in me top 20 beste liedjes ooit zijn.
De sfeer hier is weergaloos, desperation is hier erg dichtbij te vinden, om je heen nog wel en binnenin je, het klinkt cliche maar dit is toch echt het hoogtepunt van de plaat hoor.
A Forest

Prachtig album!

Erg hangt een prachtige sfeer boven het hele album, waar de stem van Robert Smith perfect bij past. A Forest is natuurlijk een prachtig nummer en zeker het hoogtepunt van dit album dat alleen maar goede nummers bevat.

A Forest is zeker prachtig en een terechte evergreen, binnen het oeuvre van evergreens zelfs een witte raaf.. Maar In Your House en Play For Today of M zijn toch ook wel ernstig vet!

Wat is dit een verademing t.o.v hun debuut album.

A Forrest en natuurlijk Play For Today zijn de prijsnummers van dit album.

De rest is ook niet onaardig, vandaar ook een 4.5*.

Maar dat ze nog beter konden lieten ze vooral horen op de 2 albums hierna.

Ik denk dat ik maar met een grote boog langs die cd-zaak heen zal lopen...

Heb ze allemaal voor €15,- per stuk gekocht bij Fame, Amsterdam.

Briljant album. Het is het eerste wat ik hoorde van The Cure, met dank aan klasgenoot Daniël destijds. Ik was al overdonderd door A Forest, maar de hele elpee is waanzinnig goed. Nu ruim 30 jaar later nog steeds. Het is voor mij een relaxte Cure, hoezeer ze dat qua teksten helemaal niet waren. Het geluid is prachtig, de nummers tikken als een onvervalst Zwitsers uurwerk...

Een aantal maanden geleden was er een eliminatieronde in de MuMe Ladder waar ook The Cure aan bod kwam. Destijds zaten daar bijna geen interessante nummers tussen waardoor ik mijn speurtocht een beetje uit The Cure-hoek had gehaald. Nadat ik een paar weken geleden The Same Deep Water as You hoorde, welke ik wel goed vind, had ik besloten dat ik toch maar even op zoek moest gaan naar meer van deze band. Aangezien ik A Forest altijd al een steengoed nummer vond, leek me dit wel een mooie instapper. En niet zonder succes, een prima album. Een mooi illuster sfeertje en veelal goed gecomponeerde muziek. Het kost me echter wel moeite om echt te genieten van deze muziek. Wellicht komt het nog, maar voor nu een 3,5*.

Iemand een tip voor mijn vervolg? Zelf zit ik te twijfelen tussen Faith en Pornography. Disintegration duurt wel lang, dus die bewaar ik voor later. Ik ben echter vergeten welke nummers ik vorige keer niet goed vond.

Edit: Dit waren mijn punten destijds: