The Cure - Faith (1981)

Het wordt een beetje een eentonig verhaal, maar ook deze wordt weer weer met een halfje verhoogd.

Voortaan wacht ik bij ieder Cure album minstens 20 luisterbeurten met een eerste beoordeling.

Ik geef Dazzler meestal gelijk.

Het gaat mij hier om de bevestiging van het consolideren van het eigen Cure geluid, dat leidt geen twijfel.

Toch vind ik Faith minder dan Seventeen seconds. De plaat ligt ontzettend zwaar op je gemoed, je krijgt het gevoel dat je naar je eigen begrafenis zit te kijken.

Waarmee ik maar wil zeggen dat je wel in de stemming moet zijn voor deze plaat.
Desalniettemin onmiskenbare goede plaat en The drowning man!

(leuk voor die jongens met die cassetterecorder in het zwembad van hier boven )

Ik vind Seventeen Seconds een bescheiden voorbode van muzikale mokerslag die dit superieure album is .

Je zult bedoelen de geniale blauwdruk van dit album. Ahw een voorstudie die beter is dan het werk zelf.

Dat bedoel ik geenszins. Dit album is een perfecte mix van slepende emotionele nummers (drowning man, faith), felle puntige postpunkklassiekers (Doubt, Primary) en machtige op de bass leunende nummers als The Holy Hour en Other Voices.

Seventeen seconds had het geweldige - maar inmiddels enigszins vergeelde - A Forest en voor de rest bestond het uit wat vullers en wat prettige experimenten waarmee ze hun sound op de kaart zetten.

Als we dan toch in metaforen moeten praten ga ik voor deze: seventeen seconds had de ingredienten. Een kok legt uien, bonen, stokbrood en gehakt op tafel en jij mag van alles iets proeven. Allemaal best lekker. Maar de losse ingredienten verbleken bij de majestueus bereidde chili con carne-schotel die Faith is .

Mmmmh...interessant. Ik ga Faith weer eens beluisteren ( wat lang geleden). Voor mijn gevoel vind ik zowel Chameleon Day als Omsk een punt hebben.

Er zit wel degelijk iets in wat Omsk schrijft.

Al vind ik Seventeen Seconds toch nog net iets meer
op een gevarieerd 10 smakenbuffet lijken, terwijl op Faith
al die ingrediënten tot een weliswaar lekkere schotel worden verwerkt,
waarvan de 8 plakken echter heel hard naar elkaar smaken.

Koken met the Cure ... een kerstcadeautip.

Geheel een driesterren gourmet schotel op je tafel!
Ik ben het helemaal met Omsk eens, deze plaat ademt zoveel meer coherentie en sfeer uit dan seventeen seconds.. en compromislozer ook, zoals Pornography dat ook weer was vergeleken bij deze. Seventeen seconds is veel meer een stijloefening (een geslaagde, dat wel). Dit is the real mcCoy.

Ik krijg er honger van, ook al heb ik al een avondmaal genutigd. Denk dat ik 'Faith' maar weer eens ga opzetten en die dish maar weer eens ga vergelijken met het excellente - maar korte - diner dat '17 scs' is.
Ik kan niet ontkennen dat er in 'Faih' een aantal heerlijke baslijnen zitten. Toch valt het geheel mij altijd zwaar op de maag. Een 'All Cats Are Grey' en een 'Other Voices' zijn zonder meer superb, maar dan ben ik vaak al behoorlijk verzadigd.

Nee, nee, nee, nee.....ga er maar eens goed voor zitten. Op je gemak van begin tot eind beluisteren. Niks vullertjes, maar van a tot z een perfecte spanningsboog. Magistraal post-punk album imo. De 'Kid A' van de post-punk?

Pollens, wat een heisa hier; heftige toetjes. Kijk 17 seconds is cuisine moderne, street food, small bites; Faith is meer drie gangen met de nadruk op vlees, rood vlees.

Voor mij is 17 seconds is een absolute 'Must have', essentieel food for thought, voorafgegaan door een aantal postmoderne, existentiële soudbites: "Fire in Cairo", "Killing an Arab". 17 Seconds was - zeg maar Robert Smith's - tweede jaar op Hogwarth; de magie werd doorgetrokken.Faith - jammer, de spreuken niet helemaal onder de knie.

Hoeft dat niet, dat koken met Robert Smith? Op de een of andere manier moet ik aan vleermuizen, knoflook en jonge maagden denken...................

De laatste 2 ingrediënten kan ik wel wat mee als hobby-kok!

Tsss Smith en The Cure krijgen alweer een foutief imago. Robert zou dit niet graag horen.
Seventeen Seconds en Faith zijn natuurlijk allebei delicatessen van de chef.

Ik vind dan Disintegration meer een fijne plat de résistance; maar smaken verschillen.

We kunnen nog eens stemmen over het chef d'oeuvre van maitre S.

Vraagje a/d Cure kenners: wat staat er eigenlijk afgebeeld op de hoes (ik zie er verschillende dingen in, maar wat het nu eigenlijk is weet ik niet( of is dat de bedoeling).

Tja, erg vaag. Wel mooi. Moet het iets voorstellen?

Interessante vraag.

Ik zag er altijd een zijbeuk van een kerk in.
Of een kerkraam ... wel te linken aan de titel Faith.

Ik herinner me Robert Smith in een interview.
"Ik wou dat ik kracht kon halen uit het geloof, zoals gelovigen dat doen ...
maar ik "voel" / "ervaar" het niet ... geloof blijft leeg voor mij".

De hoes MOET natuurlijk niets voorstellen.
Wat ik in de hoes zie, vertelt meer over mezelf als luisteraar,
dan over Robert Smith of de hoesontwerper als artiest.
Maar die discussie is al 100 keer gevoerd, dacht ik.

Bedankt voor je beschouwing en je leuke antwoord (natuurlijk van wie anders dan Dazzler )

De hoes is een bewerkte afbeelding van de overblijfselen van Bolton Abbey, ten noorden van Leeds-Bradford in North Yorkshire.

Maar dat heb je niet van mij.

Ik vind het een intrigerende hoes en vind het ieder geval passen bij de sfeer/muziek op dit album (voor mijn gevoel).

Ik ga nog verder.

In mijn fantasie dat het om een soort kerkmuur ging
(blijkt dus volgens user X om de ruïne van een abdij te gaan),
koppelde ik daar ook altijd het bijhorende kerkhof aan vast.

Zitten we helemaal in begrafenisstemming naar een album
te luisteren dat, hoe zwaar het daadwerkelijk ook is, toch meer
een pop ondertoon behoudt in tegenstelling tot Pornography.

Ik vind Faith een pot bloeiende chrysanten.
Pornography een bloedende geluidsmuur.

Neen, ik vind laatsgenoemde album niet slecht.
Het zijn maar vergelijkingen ... een zoeken naar woorden
om het luistergevoel te beschrijven ...

ik wil nog een mooie vergelijking tegen de zogenaamde cure trilogy aan gooien. bij deze trilogy is het net alsof je langzaam naar het midden van de aarde afzakt. als eerste ben je boven in A Forest. je bent verdwaalt een beetje verbaast en probeert je afdaalspot te vinden. na 17 seconds heb je het gevonden. dan laat je jezelf naar beneden zakken. het is pikdonker, je kan totaal niks zien. het enigste wat je hebt is je richtingsgevoel en je vertrouwen(faith) ten slotte bevinden wij ons in het midden van de aarde. het is onzettend heet. haast ondragelijk heet. kun je ooit bij je eind komen. en net voordat we die vraag kunnen beantwoorden is de trilogy afgelopen. alsof er nog een deel moet komen. disintergration mischien

[moderatorknip: de oor-recensie die hier stond is weggehaald vanwege copyright issues]

In mijn vorige bijdrage kan je de oorspronkelijke
Oor recensie van Harry van Nieuwenhoven lezen.

Zijn bijdrage verscheen in een kaderstuk
met als extra titel Zelfmoordcommando.

In tegenstelling tot wat Paul Evers (Seventeen Seconds)
en Bert van de Kamp (Pornography) over de muziek schreven,
heeft deze Harry het wat moeilijker met The Cure.

Zijn recensie valt uiteen in twee delen.
In het eerste deel (en sporadisch ook nog in het tweede)
heeft van Nieuwenhove inkt over om te benadrukken
wat hij persoonlijk van de hele Cure hype vindt.

Harry schrijft zichtbaar afstandelijk over Faith.
Ik ben het met heel wat zaken echter niet eens.

Toch formuleert hij het best aardig. Hij heeft er tenminste over nagedacht.. ik kan me voorstellen dat je er zo over denkt als je verder weinig met de band had/hebt. Ik hoor wel degelijk een progressie tov 17secs, en op productioneel opzicht is dit juist een enorme stap voorwaarts. Mike Hedges is dan ook niet de eerste de beste..

Van het team Oor schrijvers is Harry van Nieuwenhoven altijd de meer conservatieve schrijver geweest. Hij deed vaak de bekendere groepen.

Ondanks het vele werk dat je hebt verricht Dazzler, leest iedereen toch weer graag wat hij/zij er in wil lezen. Er wordt een bevestiging van hun mening gezocht. Daarom zijn ze zo fanatiek als dat niet zo is. En als hun mening wél wordt bevestigd, ook al dachten ze eerst van niet en werd er flink gescholden op de muziekpers, dan blijkt de pers bij nader inzien opeens zo slecht niet meer...............

Ik heb mij al eigenlijk vanaf het begin niets aangetrokken van Oor, eens of oneens met mijn smaak. Ik kan dat standpunt iedereen aanbevelen omdat je je anders laat leiden in wat je leuk moet vinden in muziek en dat kan niet de bedoeling zijn.

Op een gegeven ogenblik ontdek je, dat veel muziek toch wel leuker is, dan de muziekjournalist wil doen geloven. En vooral op het gebied van de 'ervaren' bands werd nog wel eens kritische noot gekraakt, want niet meer vernieuwend. Terwijl ze toch vaak hele aardige cd's hadden gemaakt.

Een van de redenen waarom wij met z'n allen op MuMe zitten, is dat wij elkaar deelgenoot maken van onze smaak en meningen. Daar mag ook wel eens iets worden gezegd, maar we zijn in ieder geval niet afhankelijk meer van de muziekjournalist.

Primary kan ik nog inkomen, maar Doubt...

Op zich verder wel begrijpbaar hoe hij erover denkt. Ik had graag van hem ook een recensie van Pornography gezien. Was hij toch weer op wat zaken teruggekomen denk ik.