The Cure - Faith (1981)

Jawel hij staat er wel op. Track 24

Geweldig nummer Carnage Visors

The Cure echt een goede band, maar Carnage Visors is toch wel één van de slechtste nummers die ik ooit heb gehoord. Het reutelt onophoudelijk maar aan één stuk door. Ik vind het echt niet om aan te horen. Deze bonus track had er wat mij betreft af gemogen. Verder staan er lekkere Cure nummers op Faith,

Al die extra tracks verzieken de klassieke originele albums.
Jammer.

Het is dan ook nooit echt bedoeld als nummer.
Zoals hier vast wel ergens een eind terug zal zijn opgemerkt, het was slechts de soundtrack van de film die the Cure tijdens de tour voor Faith als voorprogramma draaiden.

Ze wilden geen band in het voorprogramma die misschien de verkeerde mood vestigde voordat de main act opkwam en geheel zelf die mood bepalen - in dit geval uitermate traag, grijs, funereal en kerkelijk-atmosferisch.
Zo gezien vind ik het nummer best geslaagd eigenlijk.

Het filmpje is in elkaar gedraaid door de broer van Simon, Ric en steunt zwaar op het destijds nieuwe speeltje van Smith, een Fender VI zessnarige bas die ook het geluid van het album (en vooral het titelnummer) bepaalt.

Ik zag bij Seventeen Secs een stevige discussie over de vraag of Faith niet een wat slap doorborduurwerkje van het meer originele 17s zou zijn, en hoewel het geluid op Faith idd veel leent bij zijn voorganger ben ik van mening dat deze wel verder de (donkere) diepte ingaat qua sfeer en daarom vind ik persoonlijk Faith the Cure's beste.

Geheel mee eens! De extra tracks zijn waarschijnlijk bedoeld als bonus waar je heel erg blij van zou moeten worden. Ik word alleen maar chagerijnig bij het aanhoren van al die extra tracks. Gelukkig heb ik "Faith (1981)" nog als origineel op lp. De langspeelplaat kraakt en piept van jewelste maar dat mag de pret drukken. 5***** maar dan wel voor de originele "Faith (1981)".

Wel mooi dat die extra tracks discreet zijn weggewerkt nu door het MuMe team zodat je niet de indruk krijgt dat dit album uit 30 tracks bestond o.i.d

Ik koop gewoon de remasterd versie, aangezien ik toch niets mis met die bonus track.

Vergelijkbaar met 17 sec vind ik, alleen iets minder kaal, en er gebeurt op dit album gewoon iets meer. Op dit album klinkt alles wel iets meer als 1 geheel, maar hierop geen uitschieters als A Forest en Play For Today. Qua sfeer en kwaliteit zijn de nummers aardig gelijkwaardig vind ik, geen mindere nummers, maar ook geen uitschieters verder.

Nou, Other Voices vind ik er persoonlijk toch wel uitsteken. Die typische diepe Gallup baslijn..

Dat vind ik nou ook...hele mooie baslijn...een klassiekertje

Nee, hier zijn het The Holy Hour en All Cats...

En Simon "draagt" dit album inderdaad met die monumentale baslijnen.

Ik heb dit album dus dan ook nog maar 2 keer beluisterd. Deze groeit echt nog wel bij mij, want heb hem niet voor niets gekocht.

Bedankt trouwens voor de tips. Ik zal Other Voices, The Holy Hour en All Cats Are Grey eens aandachtiger beluisteren. Ben geen kenner en ken de band nog niet zo lang, alleen van A Forest, Inbetween Days en Lullaby, vooral omdat die op de radio nog wel eens voorbij komen/kwamen.

Wel een mooie ontdekking voor mij deze week The Cure.

Dit album heb ik net 2 keer achterelkaar beluisterd en vind de eerste 3 nummers en het nummer Doubt de absolute hoogtepunten van dit album. Primary vooral vind ik erg goed. Vooral de overgang van het zware en doomy beginnummer The Holy Hour naar het iets minder zwaar en de donkere lucht die weer iets opklaart nummer Primary.

Other Voices is idd een erg goed nummer en misschien wel het beste nummer van het hele album.

All Cats Are Grey enThe Funeral Party zijn iets rustiger en wat balladachtig, om weer opgevolgd te worden door het prachtige en stevige Doubt. Daarna het nummer The Drowning Man waar een beetje een sfeer van berusting inzit vind ik, beetje tussen stevig en ballad in.

Het laatste nummer klinkt erg positief vind ik, en het lijkt erop dat de lucht aan het eind van de cd helemaal opgeklaard is. In zijn totaliteit een erg goed album. Het lijkt wel een concept album waarin ze je een compleet verhaal proberen te vertellen en waar het einde goed van is.

The Funeral Party vind ik een beter geslaagd nummer nog dan All Cats Are Grey, wat ik het minst goede nummer van dit album vind. Wel typisch, want dat nummer word bij dit album bij statistieken het beste beoordeeld. Zal bij mij de waardering nog wel komen wanneer ik hem vaker gehoord heb denk ik.

Ik vind deze ook een stuk beter dan de voorganger, al begin ik daar inmiddels ook aan te wennen nu.

Erg mooi is de zware bas het gehele album door, en natuurlijk de zeer goede productie die mij op geen van de 6 Cure albums die ik gekocht heb is tegengevallen.

Laatste nummer positief? Ik vind Faith één van de meest mistroostige nummers die er bestaan, hij lijkt in dat nummer echt op het punt te staan de wereld te verlaten.. Maar goed, dat hoor ik er in

Het moet gezegd...de laatste twee nummers weten behoorlijk goed een gevoel van emotionele leegte neer te zetten. En da's toch een positief aspect van dit album.

Morgenochtend tussen 11:00 en 11:30 heb ik nog wel een vrij plekje voor een persoonlijk gesprek.

Deze site verwart me steeds meer: "behoorlijk goed een gevoel van emotionele leegte (...) een positief aspect"

Wie zit hier nou welke partijbespreking te verslaan? Overigens is het beeld van die abdij wel tekenend voor de muziek: behoorlijk verval, wat toch de mensen aanspreekt; de grote vraag is echter of The True Faith erbij gebaat is?

Helaas, agenda is al volgeboekt. Maar draai die twee nummers gewoon nog eens Mju. Reset your predetermined mind en probeer weer eens met frisse oren te luisteren. 'Faith' vind ik overigens wat beter dan 'The Drowning Man'. En die zeurderige zang van RS blijft mij zwaar vallen.

Ik hoor hier trouwens veel commentaar op de bonustracks, maar de live-versie van het nummer Faith dat opgenomen is in Sydney vind ik nog beter dan de studio-take.
Stond vroeger al op de B-kant van de 12" van Charlotte Af en Toe.
Nog trager, nog droeviger.
Wmb is dit album ook veel neerslachtiger dan het wat wildere en stevigere Pornography, met - iets - meer melodie en meer geloofwaardige teksten.

Ik vraag me af wat David Eugene Edwards van deze plaat vindt.
Zijn worsteling met religie is dan wel anders, maar geworsteld wordt er hier ook.

Skyline heeft het goed beluisterd.

Dit vind ik het moeilijkste album van The Cure om te doorgronden en om te zeggen waar alle songs voor staan. (Op Pornography is alles duidelijk, net als op Head On The Door en Disintegration, dat zijn 3 albums met dezelfde sfeer erin het gehele album door.) Vandaar dat ik het laatste nummer nou net iets vriendelijker en wat minder zwaar vind klinken dan de rest. Maar dat dit een absoluut top album is staat buiten kijf. Deze waardeerde ik eerst als minste plaat van The Cure, maar vind hem nu zowat het beste van allemaal. Kiss Me 3x is ook zo'n moeilijk te doorgronden album, al zit daar nog een stuk meer variatie in dan in dit album.

Na lange tijd nog eens gedraaid, en de luisterervaring was bijna -het wordt nooit meer zo goed als toen- identiek aan die van de begindagen. Ijskoud maar bloedmooi werk, de diepgang, sfeer gecreeërd door de instrumenten en lyrics kennen bijna hun gelijke niet bij andere albums, ook niet bij andere werken van The Cure.

Dat uitvarend schip doorheen de donkerste hoeken van de menselijke ziel -All Cats Are Grey- blijft fascinerend en vormt samen met The Funeral Party - de kern van dit album, om niet te zeggen een blauwdruk voor jonge bands die zich vandaag in dit genre muziek willen ontwikkelen.

Ik weet niet zoveel over het leven van Robert Smith, hier lijkt hij op het toppunt van zijn kunnen al dan niet met behulp van literatuur en geestverruimende middelen.

Doubt blijft ook een hoogtepunt -LH houdt van slepers- en dan is er ook nog Faith. Leegte doch enig gevoel voor humor/ironie/sarcasme. Ondanks het mistroostige karakter zit er in deze song behoorlijk melodieus gitaarwerk waarvan het ritme niet altijd strookt met het zich loom voortbewegende nummer en zang van Smith.

Charlotte had op de reguliere versie moeten staan, dan was het nog meer duimen en vingers likken op Faith.

Dit album heb ik de afgelopen weken veruit het meest gedraaid van The Cure. Vooral het vette basgeluid klinkt echt super.

Dit is denk ik mijn favoriete Cure album om in de auto te draaien, niet zo intensief als Pornography en daarom beter voor in de auto. Daarom heb ik deze ook het meest beluisterd.

Pornograpy blijft echter wel mijn Cure favoriet.

Ik hoop dat je de Deluxe-versie hebt.

Carnage Visors...

De deluxe versie van bijna 30 euro.

Nou nee dank je, het zal best goed zijn, maar ik maak net kennis met The Cure, en begin met de 'normale' albums van 8.99 euro. Dat vind ik mooi zat.

Ooit van Amazon.co.uk gehoord? Is daar nieuw te krijgen voor zo'n GBP 11.00 = EUR 13.00 (en een beetje).. Het is echt alleen al de moeite waard voor het lange Carnage Visors.

Kan best zijn hoor, maar de meesten beginnen met een verzamelaar van een band om er kennis mee te gaan maken.

Ik heb binnen een week 6 reguliere albums gekocht van The Cure, en vind de deluxe versies gewoon te ver gegrepen nu gelijk al.

Op dit moment heb ik alleen maar behoefte aan de originele albums geremasterd of niet, en dan bij voorkeur zonder bonusnummers, en dat zijn ze gelukkig alle 6.

Van die 6 albums zit er niet eentje tussen die ik onvoldoende of slecht vind, en draai ze alle 6 met enorm veel plezier.

De deluxe versies gaan m.i een stap verder, en zijn meer voor de doorgewinterde fans die alles al in bezit hebben en de nummers stuk voor stuk na zouden kunnen zingen bij wijze van spreken dan.

De deluxe versies zijn leuk voor de heb denk ik, maar zeker niet noodzakelijk en essentieel om enorm veel plezier te hebben aan de muziek van The Cure.

Ik zou ook gaan voor de gewone albums
en voor de Join the Dots box met alle b-kanten.

Want The Cure is zo'n band die evenveel zorg
aan de b-kanten besteedde dan aan de albumtracks.

De deluxe boxen staan boordevol demo's en live versies.
Ik vind het jammer dat de b-kanten daar ontbreken.
Want compleet is toch nog altijd compleet.

Ja, maar dan mis je wel Carnage Visors, welke ik behoorlijk essentiëel vind.

Het is inderdaad redelijk jammer dat de b-kantjes apart moesten verschijnen, maar dan zat je wel weer met die vrolijke Japanese Whispers-nummers die dan bij Pornography toegevoegd hadden moeten worden...

Vreemd dat dit schijfje niet in de top 250 staat. Als 17Sec daar instaat dan hoort deze daar zeker ook in.

Maar even wat aan doen geloof ik.

Ik vind deze eigenlijk net zo goed als de opvolger alleen iets minder intens en wat radio vriendelijker.

Deze is t.o.v de opvolger meer voor alledaags gebruik zeg maar.

En Pornography is meer voor speciale gelegenheden.

(*kuch*) Radio-vriendelijker??