The Cure - Faith (1981)

Pareltje in het oeuvre van the Cure. Rijpe plaat.

Geweldig ja, maar mist 'iets' wat de beste Cure plaat wel heeft. Desondanks is All Cats Are Grey wel een van hun beste nummers.

Ik neem aan dat je doelt op; Disintegration...
Pornography is ook ijzingwekkend mooi...

Dat is correct. Ik ga ook maar eens aan Pornography beginnen...

Trouwens, die piano op het eind van All Cats Are Grey is een van mijn hoogtepunten in de muziek. Waanzinnig mooi.

Dancing at the funeral party. Je moet er maar opkomen. Wat een heerlijk, meeslepend nummer. En dan het ingetogen titelnummer. Of het einde van kant 1, All Cats Are Grey. Ik vind dit een beresterk album!

Als ik de 16 bonustracks zou moeten meetellen die ik thuis op de dubbel-CD heb zal ik mijn mening toch enigszins moeten bijstellen, want "Charlotte Sometimes" is een fantastisch nummer, bijna net zo goed als "A Forest". Voor mijn waardering van dit album zal het niets uitmaken omdat ik er van uit ga dat de extra's later zijn toegevoegd en op het origineel op vinyl niet voorkwamen.

Klopt stonden daar niet op, de kracht echter is dat dit een sfeer bepalend Cure album is, alles lijkt inderdaad op elkaar, omdat het bij elkaar past. Het is heel donkere wave, die mij heel erg aanspreekt, en anderen .een stuk minder

Voor wat het waard is: Beste Cure-album tot nu toe.

Simon Gallup, wat een bassist.

Cure zonder hem is geen Cure meer. Bass is altijd zeer belangrijk voor de band geweest.

Nou Chevy geweldige post moet ik even melden

Ik doe ff mee:

Ik ook Gallup for president of bass!

Gallup is goed, maar Wetton en les claypool zijn nog beter.

Maar die spelen dan weer voor mindere bands

Wat vinden jullie trouwens van de piano op het eind van All Cats Are Grey?

ik ben deze nu aan het ontdekken, niet de bekende hits van the Cure maar als album wel erg goed.

ik ga hem nog even verder ontdekken.

Doubt vind ik een rotnummer. Valt een beetje uit de toon tussen al die dromerige tracks. Meestal skip ik 'm.

Gewoon goede album. Doubt is inderdaad een rdom nummer. Ik weet niet precies wat er aaan de hand is maar had er niet zo een goed gevoel bij. De rest van de nummers is oké.

*3.5

Eindelijk ben ik maar eens een heel album van The Cure gaan luisteren, maar wat valt dit me tegen zeg! Ik heb het album nu al een paar keer geluisterd en ik vind er nog niet veel aan.

De meeste intro's klinken veelbelovend, maar daar weet The Cure geen goed vervolg aan te geven. Muzikaal zit er amper variatie in de nummers, waardoor alles saai en eentonig wordt. En die vervelende, zeurderige stem van Robert Smith helpt ook al niet mee.

Misschien is deze band toch niks voor me...

Blijven luisteren. Eerst zij ik dat ik een 3.5 aan deze album heb gegeven en nu is het al een 4 geworden.

Kijk eens aan zeg! Dan zal ik dit album nog maar een keer of twintig draaien, dan zitten er zeker 4,5 sterren in

Een onvoldoende kan ik hier zeker niet voor geven, want de meeste nummers zijn toch wel van een zekere kwaliteit, maar meer dan een voldoende zit er helaas niet in. Daarvoor vind ik het geheel toch wat te saai en staan er net iets te veel draken van nummers op (twee nummers: The Funeral Party en The Drowning Man)

De kracht van dit album zal hem waarschijnlijk in de sfeer/melancholiek zitten, maar die sfeer krijgt mij maar niet in haar greep. Op de een of andere manier krijg ik het niet voor elkaar om in deze muziek 'op te gaan' en dan krijg je dit album toch heel anders mee. Jammer maar helaas: Faith weet me niet te pakken.

The Drowning Man een draak?! Is maar wat je leuk vindt. Dat is nou eens echt een beklemmende track, zoals alleen deze band dat kan.

Maar stoepkrijt, waarom begin je niet bij The Head on the Door?
Dat is een veel frisser album met iets tijdlozer songmateriaal op.

Faith zit wel heel erg duidelijk in de new wave en postpunk hoek.
En misschien is dat inderdaad je ding niet zo.

The Funeral Party en The Drowning Man draken? Kippevel tot op het bot en zonder moeite in de top 5 van Smith's wegzinknummers.

De vraag stellen is ze beantwoorden en dat doe je dan ook in de tweede alinea. Als je het niet voelt, voel je het niet... Daar is weinig aan te doen, misschien zorgt de subtiliteit in de composities toch nog voor een voldoende.

Je hebt nochtans The Sound, Depeche Mode en Editors in jouw top 10, dan verbaast het me dat dit je zo weinig doet. Nummers als The Weight Of The World, New Dark Age en Waiting For The Night (om de drie beste nummers van die respectievelijke albums te noemen) hebben dus een ander effect op jou dan Funeral Party en Drowning Man?

Schep sfeer Koen ,maak het donker, met kaarslicht.
Zet de tv uit en ga deze plaat draaien.
Dat is mijn beleving van Faith

Echt? Ik vind dat juist niet. Als dit je ding niet is, wordt het al gauw een matig album, dat wel ja. Ik zou hem eerder aanraden naar Seventeen Seconds te luisteren. Iets minder duister en melodieuzer.

Luister jij altijd al draaiend naar een album dan?

Van dat album ken ik al een paar nummers (Close to Me en In Between Days) en die bevallen me we, maar lijken me op het eerste gehoor wat poppy en simpel. Dan heb ik liever een wat 'zwaarder', somberder album als dit, want ik weet dat dit soort muziek me normaliter wel ligt. New Wave en postpunk is juist wel mijn ding!

Man of Sorrows slaat de spijker op zijn kop:

Ik ben zeker niet van plan om het hierbij te laten zitten. Over een tijdje zal ik dit album zeker een nieuwe kans geven. Hopelijk valt het kwartje dan wel.

Faith heeft zojuist een glorieuze re-entry in mijn Top 10 gemaakt, ten koste van Pornography. Allebei 5 sterren platen, en wellicht is het de tijd van het jaar, maar deze raakt me als geen ander Cure-album...

Goeie zet. Faith is ook echt een plaat in donkere, gure omstandigheden