The Cure - Faith (1981)

Ik heb hem vanavond weer eens opgezet, en wat een wonderplaat en wonderband is dit toch! Robert heeft de ijskoude benadering weliswaar van Siouxsie geleend, maar brengt het zoveel beter dat het pijn moet hebben gedaan bij de ijsmadam. Heerlijke plaat voor de herfst en winter.

Ik kan van deze in het voorjaar en in de zomer ook enorm genieten hoor, het is voor mij niet perse een najaars of winterplaat.

Prachtplaat inderdaad en hoort wat mij betreft bij de top-3 van The Cure.

Nu ik dit album weer eens draai met die mistflarden merk ik dat dit perfect is. De nieuwe Kate Bush geschikt voor dit weer? Zal best wel. Dit vind ik toch echt een heel stuk mooier.
Prachtplaat!

Heel gewoontjes vergeleken bij de magistrale voorganger die almaar beter wordt.

De irritatie die The Funeral Party en The Drowning Man tot voor kort nog bij me opriepen lijkt als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Door de warmte van dit album zal het niet zijn gekomen, wel door gewenning en door het feit dat ik dit album een tijdje links heb laten liggen. Nu ik het na een paar maanden weer eens in zijn geheel heb beluisterd pakt het me ineens wél. Gelukkig maar. Ik was al bang dat er iets mis was met mijn muzieksmaak

Mijn beoordeling heb ik verhoogd van 3 naar 4 sterren.

Zo kennen we je weer Koen !

Inmiddels kan ik wat andere Cure-albums gebruiken als vergelijkingsmateriaal en ik kan tot de conclusie komen dat die beoordeling nog steeds gerechtvaardigd is.

Seventeen Seconds bevat dan wel het beste nummer dat deze band ooit gemaakt heeft (A Forest), maar vind ik als geheel wat minder sterk dan Faith. Dat komt vooral, omdat Faith een beter geheel lijkt en veel meer sfeer oproept (en eigenlijk ook vereist). Veel melancholischer dan dit kun je het bijna niet krijgen.
Pornography beschouw ik ook veel meer als geheel dan Seventeen Seconds, maar is wat minder sfeervol dan Faith. Wat me aan dat laatste album vooral aanspreekt is de drums die erg nadrukkelijk aanwezig zijn en die je door ieder nummer heenslepen.
Kortom: Faith bevat dan wel niet het beste songmateriaal, maar bezorgt me wel de beste en meest meeslepende trip. Jammer dat die zo kort is.

Ik heb toch voorkeur voor albums als de eerste en pornography, meer pit, dit gaat allemaal wat langzaam, ik zou het ook sloom kunnen noemen.

Je zou het meer gemikt op sfeer kunnen noemen in plaats van sound.

Toch wel mijn favoriet van de begin jaren 80 van The Cure. The Holy Hour vind ik al een geweldige aftrap en kwaliteit wordt geboden tot en met de afluiter Faith. De hoes geeft de toon/stemming al aan. Prachtig ook uit het hart gezongen door Mr. Smith.

Die kwa lyrics hier op zijn top is. De tekst van All Cats Are Grey... Wat een poezie!

ik heb deze nog op lp samen met 17 seconds en the top

Voor mij een album met betrekkelijk weinig nummers die ik door de jaren heen ben gaan leren kennen. Maar aangezien The Cure voor mij toch een band is, die ik met terugwerkende kracht ben gaan herwaarderen, maakt dat niets uit. Een album met het kenmerkende geluid van The Cure, met nog niet zoveel popgerichte nummers erop, maar een album dat als een gehele sfeer beluisterd.

The Funeral Party kwam voorbij in de Canadese film Laurence Anyways.. sowieso had die film een prima soundtrack met ook nog o.a. Stuart A Staples, Duran Duran en Fever Ray.

Seventeen Seconds is me iets te veel voortkabbelend, Disintegration bevat (aan het begin) wat flauwe popnummers, Pornography is voorlopig nog iets te wild voor mij en The Head On the Door heeft niks van die emotionele diepgang (op een paar nummers na).

Faith daarentegen is indringend, aangrijpend en duurt geen seconde te lang. Simon Gallup is de beste bassist die ik ken. Dat wil zeggen... de bassist die het beste naar voren komt. Met name op dit album is zijn instrument misschien wel het belangrijkste.

Volle mep! Daar waar ik de andere albums hooguit 5 à 10 keer beluisterd heb, zit ik bij deze al ergens rond de 25 à 30.

Rape me like a child
Christened in blood
Painted like an unknown saint
There's nothing left but hope...

Mooi gezegd, Gallup is inderdaad fenomenaal op deze plaat en drukt zijn stempel het sterkst van alle drie de bandleden. Het is naast Disintegration eigenlijk het perfecte melancholische album, een emotie in muziek waar The Cure het absolute patent op heeft. Maar Disintegration is veel dromeriger en weelderiger qua vorm. Dit is een stuk directer en rauwer. Daardoor toch twee volstrekt andere platen eigenlijk.

Ik weet nog heel goed dat Seventeen Seconds mijn favoriete Cure-plaat was. Maar met verloop van tijd werd dat Faith. En ik weet nog heel goed dat Pornography echt mijn ding niet was, toch zeker niet in die bewuste periode. Hoe vreemd ook, hedendaags is Pornography de absolute favoriet voor mij. Kort gevolgd door Faith, Disintegration en Seventeen Seconds. Dit alles zegt veel over The Cure!!! Ze hebben 4 klassiekers uitgebracht, zonder meer. Momenteel ben ik Faith nog es aan het beluisteren. Wat blijft het toch een parel. De volle pot zucht.

Ik vind het openingsnummer niet zo sterk in vergelijking met de rest van de songs. Ik begin dan ook bijna altijd met Primary. Ben ik de enige die hier last van heeft?

Charlotte Sometimes vind ik trouwens een erg sterke single en die had gewoon op dit album moeten staan ipv The Holy Hour. Dan had ik de volle mep gegeven. Nu slechts 4,5*

Verder mijn complimenten voor de remaster. Klinkt stukken beter dan mijn elpee, of komt dat vooral omdat die zo grijsgedraaid is.. Anyway ben er erg blij, ook vanwege de vele interessante bonustracks.

Nee, Holy Hour is één van de sterkere openers in het Cure oeuvre, wat toch al excelleert in prachtige openers! Maar dat is dan mijn mening.

Ik vind het een prima nummer hoor. Maar als dan vervolgens Primary, Other Voices en All Cats Are Grey langskomen, dan heb ik zoiets van.. ja dit is het echte werk!

The Holy Hour vind ik ook een schitterende opening, alleen dat intro zuigt je meteen het album in. Zou het voor geen goud willen missen!

The Holy Hour vind ik de beste opener van een regulier Cure album. Het intro is inderdaad sterk ,de inkomende gitaarakkoorden worden lekker 'losjes' gespeeld en na een volgend couplet nog eens voorzien van een extra begeleidend, spaarzaam gitaarfiguurtje. Aan het einde van de Holy Hour het klokgelui.....Primary vind ik relatief wat minder, maar daarna kom je weer in de 'spooky',mistroostige sfeer met Other Voices(weer met prachtig baswerk) en natuurlijk prachtige All Cats Are Grey. Het vervolg is ook weer goed en het album sluit af met het schitterende titelnummer en is daarmee geworden tot éen van de sterkste Cure albums (voor mij het).

Mijn favoriete track is momenteel The Drowning Man. Dat repeterende gitaarwerk is echt en werkt heel bezwerend. Die wanhopige, ijle kreten af en toe in de verte maken het helemaal af.

Ik vind dit nog steeds hun beste. IJzingwekkend sterke plaat.

Alweer een sfeervol album, gaat een beetje in dezelfde lijn als het voorgaande (ook prachtig) album, maar op Faith zit er net een tikkeltje meer zang. Ik hou wel van de sfeer die The Cure geeft aan de liedjes hier, maar ik hoor ze ook graag in de latere periode (heb het album Wish ook al een paar keer beluisterd en die luistert ook lekker weg). De kracht van The Cure is hoe ze een lied beginnen/opbouwen en dan ook weer met dezelfde tonen/instrumenten het lied beëindigd.

Ik vind dat de sound van The Cure me wat doet denken aan de muziek die je hoort als je in een zwembad je hoofd onder water steekt.

Het is moeilijk om te zeggen of dit album het voorgaande overtreft. Ze hebben alleszins hun misstapje (eerste album) weer goed gemaakt met deze twee kleppers. Op naar de volgende zeg ik maar

5*

Waarschijnlijk niet zo bedoelt, maar ik vind 'm leuk.

Heb je ook de bonusnummers voorbij horen komen want Carnage Visors is echt waanzinnig en voor mij zo'n beetje het beste van The Cure wat ze hebben gemaakt.

Neen heb in een winkel een box gekocht met de vijf eerste The Cure albums en daar staan helaas geen bonusnummers op.

Kan iemand mij vertellen of ik de oude Cure albums beter kan aanschaffen als de geremasterde cd's of op vinyl? Ik wil zelf het liefst vinyl maar als ik de albums Seventeen seconds en dit schitterende Faith middels de gedownloade remasters luister dan klinkt dat toch ook verrekte goed! Maar ik heb dus geen vergelijkingsmateriaal aangezien ik de lp's (nog) niet heb...

De oude vinyl elpees van The Cure klinken allemaal erg goed
met uitzondering van Standing on a Beach (de hits verzamelaar) en Disintegration
(te lange speelduur samengeperst op één enkele vinyl schijf, had een dubbelalbum moeten zijn)

De remasters klinken inderdaad ook erg goed en je kan ze zowel dubbel (met talloze,
voor de liefhebber overbodige bonustracks) als enkel kopen tot en met Disintegration.

Alleen bij de start van Shake Dog Shake (The Top) heb ik het vervelende gevoel
dat de remaster de plotse intro een fractietje van een seconde te laat inzet.

Voor nieuw uitgebracht vinyl ben ik zelf niet te vinden.
Het is erg duur (**) en kan qua geluid misschien wel poep-chique zijn,
maar dan moet je er super zuinig op zijn en het blijf toch een remake van het originele vinyl.

** = Wie goed zoekt kan originele vinyl albums in zeer goede staat vinden
die qua prijs duidelijk onder de prijs van zo'n nieuwbakken vinyl release blijven.