The Cure - The Top (1984)

Bij Shake Dog Shake is het net alsof je zeiknat op een koude herfstdag in de regen loopt met daarbij harde windvlagen.

Nog steeds één van de betere riffs in het hele rockgenre.. ik vind zelfs dat shoegaze riffs wel iets van deze riff hebben geleend. Dat voortsleurende en inhamerende. De band op zijn TOP

Kijk, 'shoegaze riffs'!!
Dát zocht ik eigenlijk als een vergelijking! Geeft precies hetzelfde gevoel weer.

een the cure onwaardig album , zwak gewoon weg , alleen het titelnummer en empty world zijn beter dan de middelmaat , de rest is gene vette , heimwee naar faith en die vorige !

Ik ben wat milder dan beaster1256, maar je kunt dit onmogelijk een sterk album noemen. Ik hoor weinig dat beklijft of bijblijft. Zo'n plaat die je een paar keer draait, je schouders eens bij ophaalt en denkt; "andere en betere dan maar". En ze hebben véél betere platen gemaakt.

Wat kunnen jullie mopperen op dit arme plaatje!

En naar mijn gevoel nog ten onrechte ook. Over de hele carriere van The Cure bekeken is The Top zeker niet de minste. De songs zijn goed, de uitvoering.

Beter in ieder geval dan Pornography of het meer gladde vervolg met The Head on the door.

Zoals eerder geschreven: de doom van voorganger Pornography omgezet in een meer hippie/psychedelische insteek. Dat spreekt mij in ieder geval meer aan.

Shake Dog Shake en The Caterpillar kende ik al, de rest is een gewoon minder. Dat is toch wel het geval bij de meeste The Cure CD's, ik tref zelden nog nummers aan die de bekende songs overtreffen. Deze Top is dan ook geen buitencategorie.

The Top is toch aanzienlijk beter dan die twee En zo staan er wel meer sterke tracks op. Kennelijk val jij op de popi Cure, maar dat lijkt me geen maatstaf voor "goed", zoals je ook bij de meeste reacties bij hun albums kunt lezen.

Ik sluit me helemaal bij Orbit aan: luister een op je gemak naar Empty World, Wailing Wall of The Top, nee zeker geen singles of top40 nivo, beter wel, briljant van opbouw in inhoud. Schitterend geproduceerd met diepgang.Of knal lekker met Give me It!

Nee The Top is een heerlijk Cure album

Ik vind The Caterpillar eigenlijk de minste song hierop. Het is duidelijk een single (wel een goede!) daar waar de andere nummers meer een eenheid lijken te vormen en 'het verhaal' wat meer lijken te vertellen.

Had het er net met m'n vrouwtje over: Heerlijke cover heeft dit album.

Ik ga nog een straffere uitspraak doen.
Ik vind dit het meest gevarieerde Cure album
samen met de dubbelaar Kiss Me Kiss Me Kiss Me.

Een breed palet aan invalshoeken.

Ik kan me in deze uitspraak van Dazzler best vinden.

Na 17 seconds, Faith en Pornography, kwamen daar Wham-achtige (denk aan videoclip Let's go to bed) Japanese Whipsers/The Walk, sloeg piekhaar en de zijne , mede beinvloed door zijn Siouxsie input, naar the Top. Heerlijk psychodelic, duidelijk verhaal en dito sfeer. En ja de rups die hier kroop, ging door een deur (head on the door) die minder gevarieerd was,doch erg goed geproduceerd, werd daarna gekust (kiss me 3x) door nog meer invloeden en werd de vlinder van de versnippering.
Nee the cure had deze tijd met de bromtol gewoon nodig in haar ontwikkeling, anders hadden de honden het kunnen shaken...

Pardon me..?

hahaha, ik linkte alleen naar 1 videoclip.
Maar dat het on-cure-rig commercieel en veel luchtiger is, is een feit.

Mooi breekpunt en opmaat naar het tweede of derde hoofdstuk van The Cure. Op de twee albums die na The Top zouden volgen vind ik het songmateriaal allemaal nog net wat verfijnder klinken. Dat doet overigens niets af aan het feit dat dit een prima plaat is binnen het oeuvre van Robert Smith en co.

Op één of andere wijze heb ik dit altijd gevoeld als de psychedelische hippie plaat van The Cure, een plaat die net zo goed in 1967 gemaakt had kunnen worden en niet had misstaan naast platen als 'the piper at the gates of dawn' van Pink floyd.

Ik geef niet zoveel omdat ik het album nog niet zo goed ken, want ik ken alleen 'The caterpillar', Give me it' en 'Shake dog shake' en deze drie vind ik fantastische nummers (omdat hier al anders begonnen te klinken.

Ik vind het veels te verzorgd klinken voor een plaat uit 1967.
Een nummer als Dressing Up klinkt als een regenboog, maar valt direct te linken aan 1984.

De drie hierop spelende bandleden (Smith, Lol Tolhurst en Andy Anderson) waren onder invloed van alles en nog wat (LSD, coke, drank en Andy Anderson's special: Magic Mushroom-tea) en ze 'woonden' letterlijk in een bar waar Andy werkte. Daar was het album, geloof ik, ook opgenomen (moet het weer even nazoeken in het boek Never Enough). Ondertussen bleef Steve Severin, de bassist van Siouxsie & The Banshees en mede-lotgenoot van het vele zuipen en snuiven, Robert over te halen om in hun band te komen als vaste gitarist. Robert liet zich er tijdelijk mee in en haalde zo twee verplichtingen op z'n hals. Dat, het vele touren met de twee bands en z'n uiterst losbandige levensstijl op dat punt, zorgden er bijna voor dat hij er aan onderdoor ging. Maar het avontuur met Siouxsie en co. duurde niet erg lang. Typisch een geval van twee kapiteinen op één schip, want Siouxsie is, net als Robert, ook niet voor de poes. Vanaf toen verliep alles beter en vooral gezonder voor Robert.

Mooi verhaal katzor

Ik weet dat Severin een boezem-buddy was van Smith in die tijd en dat ze bij elkaar een heel ander soort cosmos schiepen dan The Cure of Siouxsie afzonderlijk lieten horen. Blue Sunshine van The Glove is daar een goed voorbeeld van. Maar ook Lament en Just One Kiss die volgens mij beiden erg Severin-geïnspireerd waren, evenals deze plaat. Nogal spiritueel en etherisch.. kijkend naar de foto's van Severin in die tijd was het ook een coole gast trouwens, snap best dat Robert met hem klikte. Jammer dat ze daarna niet wat vaker iets samen deden, al beheerst Robert dat psychedelische zelf ook prima, maar sommige nummers met Severin waren vrij memorabel. Zullen de drugs wel zijn geweest

Dank! Toch zit er een foutje in. Het album is wel degelijk in een studio opgenomen.

Ik quoteer uit dit interview:

What happened during your "chemical vacation" with Banshee Steve Severin in 1983?

At the time I didn't have anywhere to stay in London and so I just used to sleep on Severin's floor, wrapped in coats as I remember. It was kind of an experiment in disorientation which ended up as the Glove album. There was this unspoken idea that we should make the album while experimenting with as many different drugs as we could get our hands on. The Cure went to America for two weeks around this time apparently, and it's really worrying because I don't remember anything about it. ( )

Around that time I started making the Banshees album, Hyaena, and The Cure's Top and I wasn't sleeping at all. The Cure were living in a pub, an incredibly stupid thing to do, and recording in Reading while the Banshees were at Eel Pie studios in Richmond. So I'd finish with the Banshees, get in a cab to Reading, and the barman would leave the bar open for us because _we were living there. I'd usually meet up with Lol Tolhurst and Andy Anderson, then Andy would make a big pot of magic mushroom tea before I'd start work on the next song for the Top album. Then I'd stagger to bed at lunchtime, get a couple of hours' sleep, take a taxi back to Eel Pie and continue with the Banshees. I didn't exactly have a breakdown but I was like a clockwork toy that ran down.

Diezelfde Andy Anderson bleek trouwens een onberekenbaar figuur te zijn toen ze eind 1984 op tournee gingen. Hij had woede-aanvallen en sloopte de ene na de andere hotelkamer. Kortom: Het Cure-avontuur duurde niet lang voor hem.

Zelfs in interviews weet de man het prachtig te verwoorden En dat na de acid-trip die Pornography al was geweest.. maar wel typisch voor de generatie begin jaren 80, denkend dat er heel andere stromen loskomen o.i.v. acid e.d. bij hen dan bij de hippie-generatie, bij Pornography klopt dat zeker, bij de platen daarna (Blue Sunshine, The Top, Japanese Whispers' betere songs) lag de muziek juist best dicht bij sommige dingen die de Velvet Underground en andere tripbands hadden gedaan. Grappig.

Misschien niet passend bij dit album, maar hoe dan ook wil ik het even kwijt: Het boek Never Enough is zeer de moeite waard. Je leert hoe je Robert's verhalen vaak met een korrel zout moet nemen, maar ook hoe het nog een wonder is dat de band in wat voor vorm dan ook het toch nog zoveel jaren wist vol te houden. De lijst met narcotisch aangelegde figuren is, net als bij een Fleetwood Mac, nl. lang....

The Caterpillar heb ik net even op you tube beluisterd, en dat nummer raakt me niet echt.

Deze staat echter wel op mijn verlanglijstje van aan te schaffen albums nog, maar ik twijfel bij deze toch nog enorm.

Heb hem een paar keer in handen gehad al, maar toch steeds maar laten liggen.

The Caterpillar is bij lange na niet representatief voor dit album.

Zeker nemen. De andere nummers zijn beter en de sfeer over het algemeen redelijk manisch.

Ik vind het juist `n lekker nummer , ik bezit 9 org cd`s van The Cure en heb alleen Desintegration intensief beluisterd .
Ik heb dus nog wat voor de boeg .

En jij zei laatst nog van alles is al zowat gezegd bij alle albums.

Jij hebt tenminste nog 9 mooie albums voor de boeg om te bespreken en te beoordelen.

Ik neem aan de albums vanaf Three Imaginary Boys tot en met Wish of?

Bijzonder en beslist geen doorsnee album van The Cure. Nummer 4, Give Me It klinkt lekker heftig, mooi nummer. Ook vind ik The Caterpillar best een mooi nummer met een aanstekelijk en herkenbaar catchy refrein erin. Ook de opener is vrij bijzonder en mag er ook zeker zijn.

Deze vind ik een stuk meer bijzonder en bevalt mij een stuk beter dan het album Wish die ik vandaag ook aangeschaft heb.

Mooi album dit die ik in eerste instantie links wilde laten liggen, maar toch maar gekocht heb, en ben er blij mee.

Is ook beter dan Wish dit, veel intenser en oorspronkelijker. De band was in de jaren 80 gewoon TOP Net zo essentieel als Bowie in de 70s imo.

Van alle 7 lp's die ik van The Cure heb, is dit de enige waarbij ik mijn schouders ophaal. Eerste nummer is goed te doen, maar de rest voelt als een warme maaltijd die verkeerd valt.

Ik geef het vanavond nog een kans...

het ging er bij juist weer lekker in. The Cure had een zware periode achter de rug en daarna een periode met voor hun doen heel licht materiaal. Het was niet helemaal helder welke kant de band zich zou begeven. Hier combineert men de extremen op een prettige manier. Ik had er weer alle vertrouwen in.