The Cure - The Top (1984)

Dit is de enige plaat van de 80's Cure die ik nog niet ken, behalve The Caterpillar als single van Vara's Verrukkelijke 15 uit '84. Ik zal 'm eens ergens 'opvissen'.

Ik heb 'm eens een paar keer beluisterd en ik vind het niet onaardig qua 'gedurfdheid' , wel wat wisselvallig qua songsterkte. Voor mij lijkt dit album ook wat een smeltkroes van bepaalde Cure ingrediënten met wat nieuwe aspecten, zoals de poppy invloed die bij THOTD nog meer te horen is. Ik vind het zelf echter niet tot de absolute toppers van The Cure behoren, maar ook niet zo 'slecht' als men destijds vond. Gezien mijn smaak zijn eigenlijk alleen Dressing Up en Shake Dog Shake aan me besteed.

@ stuart; Het is dat ie daar zo goedkoop aangeboden werd, daarom nam ik de plaat mee, maar ik vind het niet echt een sterke plaat, dan heeft deze band beter gedaan. Redelijk slappe hap, sorry, dat vond ik ervan.

Je moet hem kunnen waarderen. Dat is bij alle Cure-platen zo alleen deze wijkt daar iets meer van af. Ik geef toe dat er enkele nummers opstaan die ik meermaals skip. Maar geeft toe, een nummer als The Top is toch prachtig. En ook de wat 'lichtere' songs zoals Piggy in The Mirror en Bird mad Girl zijn toch een genot om te beluistern.

Ik zal iets vaker moeten intensief luisteren om de plaat te leren waarderen, denk ik dan maar....

Je moet het eigenlijk in het tijdsbeeld zien. The Cure bestond eigenlijk zo'n beetje alleen op papier tijdens de opnames. Ik zie een Robert Smith voor me in de studio als een soort van mad professor, dodelijk vermoeid en zo stoned als een aap, de toekomst van de band en vooral van zichzelf overpeinzend en niet direct wetend wat hij er mee aan moet. Het album klinkt schizofreen en onzeker. Give Me It klinkt duidelijk als iemand die z'n persoonlijke demonen probeert te verdrijven.

Piggy In The Mirror "lichter"

"Your dying for the hope is gone
From here we go nowhere again
I'm trapped in my face and I'm changing
Too much
I can't climb out the way I fell in"

Je ziet de aanhalingstekens staan. Ik bedoel, als je er gewoon naar luistert dan vind ik het minder zwaar klinken als The Top, The Empty World en etc. Ik bedoel ook niet dat het licht is.

Het is de allereerste plaat van The Cure die ik integraal beluisterde.
Je eerste plaat van een artiest (leuke forum topic trouwens) kruipt
toch altijd wat dieper en intenser in je ziel ... wellicht daarom dat
The Top voor mij ook echt een topplaat is gebleven.

Ik vind het in ieder geval een heel diverse plaat, die ondanks
die diversiteit toch als een geheel blijft klinken (iets wat Kiss Me
Kiss Me Kiss Me minder heeft). Biedt The Head on the Door
10 meesterlijke poppareltjes (en daarom toch mijn nummer 1),
dan brengt dit album een aantal van hun allersterkste nummers.

Shake Dog Shake en Wailing Wall vind ik pure klasse.
Ook Birdmad Girl, Give Me It, Dressing up, The Caterpillar en The Top zijn knap.
The Empty World voegt nog een extra dimensie toe en de overige
twee songs, meer traditioneel opgebouwd, liggen in elkaars verlengde.

Ik vond die opmerking van Suicidopolis in het MuMe ladder forum
intrigerend: de "polar bear" waarover Robert zingt in Birdmad Girl
zou verwijzen naar Eisbear van Grauzone.

But it's impossible ...

Robert zou graag de cold wave kikker blijven, maar het lukt
hem gewoon niet ... diep in hem schuilt ook een vorlijke Frans,
een aapje dat graag poppy liedjes uit de mouw schudt.

En daar zijn Let's Go to Bed, The Walk, The Lovecats
en dit flower power album een mooi voorbeeld van.
Op The Head on the Door zou Smith het schrijven van
heerlijke dum dum dum liedjes perfectioneren.

Luister naar de backings op Birdmad Girl, The Caterpillar
en Bananafishbones ... apestoned en retelekker ... Nu ik erover
nadenk, vind ik The Top vocaal een heel fascinerende Cureplaat.

ps. Ging Piggy in the Mirror niet over Robert die zijn eigen
corpulenter wordende lichaam veraschuwde ... ik geloof het wel?
Zelfrelativering ... na het bloedserieuze Pornography ... een verademing.

Misschien een misverstand, maar ik vind 'm ook niet zo sterk. Met slecht had ik het 1 ster of zo gegeven, nu twijfelde ik bij 2,5; omdat het wat luchttiger is (i Don't like Pornography en ook Faith ook niet zo ) geef ik 'm 3 sterren(voor wat het waard is.... )

zeker niet de beste ' cure ' plaat ,

caterpillar is uitstekend !! , de andere songs hebben te weinig ' body '

en zo is het altijd wat !

Ik ben al blij dat ik niet alleen sta in mijn beoordeling van deze plaat. Neen, geef mij maar Disintegration, dàt is pas een plaat!

Vind je echt zo belangrijk dat anderen dezelfde mening hebben?
Goh...

Neen, maar als ik bijvoorbeeld 100 mensen iets zeer goed zie vinden, wil ik echt weten waarom ik het niet zo aanvoel of hoor, als ik dan uiteindelijk mijn beoordeling wat bevestig zie door anderen, dan voel ik me plots niet meer "abnormaal", dat is een hele normale reactie, dacht ik....

Dan zal ik wel niet normaal zijn. Mij zal het echt worst wezen wat een ander vind van mijn muzieksmaak.

Wat mensen die een geheel andere muzieksmaak hebben dan ik van iets vinden, vind ik ook niet relevant, maar wat wel relevant is, is als mijn mening van een bepaalde plaat redelijk afwijkt van wiens smaak normaliter redelijk parrallel loopt met die van mij. Snap je me zo'n beetje?

Nope. Ik krijg genoeg tips van users die ik onder " gelijkgestemden" schaar. Maar als er dan een keer een mispeer tussen zit zie ik geen reden om aan mezelf te twijfelen.

Voel dat geheel met je mee.. heb trouwens al heel wat misperen en misbananen aangeraden gekregen hier, kennelijk is ieders smaak toch nog behoorlijk uniek.
The Top is trouwens een plaat die door zijn vreemde psychedelica nogal het verkeerde keelgat inschiet bij sommigen. Mij bevalt het uitstekend. Net zoals de psychedelica van een Magical Mystery Tour bijvoorbeeld. Nummers die beetje tussen clownesk en sinister inhangen, dat kan soms heel goed werken.

Ik ben zo blij dat je er net zo over denkt...

Prima album inderdaad met een aparte sound. Hij schuurt en wrikt wat meer als de wat makkelijker in het gehoor liggende opvolger The Head on the Door. Alleen het jubelend hysterisch gezongen Dressing Up vind ik een miskleun net als zijn latere evil twin Why Can't I Be You.

Ik bedoel maar.
Dressing Up vind ik samen met Piggy in the Mirror het beste wat dit album te bieden heeft.

Het is juist dat onberekenbare, dat 'psychedelische', zoals je wilt, dat dit album voor mij zo aantrekkelijk maakt. Het is als een lieflijk en onschuldig ogende kat met scherpe klauwen en dat moet je maar net kunnen waarderen.

Flower Power of The Cure ...

http://nl.youtube.com/watch?v=jttwT1Gwkgo

http://nl.youtube.com/watch?v=s8uTET7HxsA&feature=related

In een decor dat volledig bij The Top past ... vind ik dan weer.

Het sluit mooi aan bij The Glove - Blue Sunshine en Siouxsie & The Banshees - Hyæna.
Robert Smith zat juist in een zeer creatieve periode; waarbij hij waarschijnlijk een aantal goede ideeen voor andere projecten gebruikte.
Persoonlijk Vind ik Shake Dog Shake en The Caterpillar ook leuke nummers.

Dan vind ik dit toch nog méér bij The Top, en bij The Cure in het algemeen passen. Hemels optreden...

Na Pornography rommelt het in het huishouden van The Cure. Robert Smith is de gothic-tag die de band na de "dark trilogy" verkregen heeft meer dan spuugzat en of dat nog niet genoeg is trapt ook diens beste vriend en tevens bassist van de groep, Simon Gallup het af wegens een slaande ruzie. "Dat krijg je nu van teveel duistere en depressieve muziek te spelen!": moet de erg teleurgestelde Robert gedacht hebben. Om zijn zinnen te verzetten valt hij tijdelijk in als gitarist bij Siouxsie & The Banshees. Omdat deze hun gitaartokkelaar, John McGeoch te kampen heeft met grote stress en zware alcoholproblemen. Daarnaast released Smith eenerzijds om de fanbasis van The Cure gerust te stellen en anderzijds om te kijken of hij ook in staat is goede, luchtige popsongs te schrijven een aantal singles. Respectievelijk Let' s Go to Bed, The Walk en The Lovecats. Met de meer exotische Banshees en de populariteit waarop zijn popsingles konden rekenen in het achterhoofd begint de vermeende suicidale zanger aan het album The Top. Het is een psychedelisch, meer akoestische zelfs folkgerichte plaat, die volledig schijnt te willen breken met de memento mori Cure van begin jaren 80.

De cover laat deze vernieuwde Cure dan ook volledig tot zijn recht komen. Op de voorkant zien we de titel en bandnaam in een Arabisch aandoend geschrift, vanachter staat er een gouden tol afgebeeld.Het begint allemaal met het punkachtig nummer Shake Dog Shake. Met een wel erg vreemde tekst over honden en scheermessen. Teveel LSD blijkbaar. Birdmad Girl is dan weer een Cure-song waar er meer van zullen volgen op de komende twee albums, leuke popwave. Un peu exotique! Hierna volgt het "Arabische" Wailing Wall, neem je kameel dus al maar bij de hand en vergeet je fotocamera niet want de kans bestaat erin dat we voorbij Egyptische ruïnes komen. Give Me It is het meest punky Cure-nummer dat fans op dat moment in jaren gehoord moeten hebben, waar het over gaat lijkt niet echt duidelijk, seks misschien? Ook dit kan weer aan het gebruik van lyserginezuurdiëthylamide te wijten zijn. Dressing Up is een magische song, met melodietjes die de luisteraar doen wegdromen, ja zelfs even van de grond tillen! Robert wilde het eerst voor zijn side-project met Steven Severin, The Glove gebruiken. Goed dat hij dat niet heeft gedaan! Nu komt plots een klein diertje naar ons toegekropen, een rups van een liedje. The Caterpillar is een song met allerlei rare sounds, je krijgt er vlinders van in je buik. Het doet een beetje denken aan The Lovecats, maar heeft toch een geheel eigen karakter. Bedenk ook dat het new wave-icoon hierop de viool ter hand neemt en het liedje vaak introduceert als zijnde een Japanse klassieker. Piggy in the Mirror is nogmaals een lied van de andere wereld, drugs zijn goed voor de creativiteit dat is hiermee wel bewezen. The Empty Wold brengt ons terug bij een zwaardere song, voor dit nummer dropt de band ons in de Amerikaanse burgeroorlog of Franse Revolutie. Banafishbones heeft veel weg van Birdmad Girl maar is hypnotischer en heeft een veel leukere tekst, ook Smith' s zangwerk is hier uitstekend. De afsluiter betreft The Top, een dramatische einde in de trend van zowat elke andere Cure-plaat. Het draagt zelfs al wat Sinking van The Head on the Door in zich, een jaar later.

Wat hebben we nu in handen? Een depressieve zanger aan de LSD, een verscheurde band en hun meest buitenaardse record ooit gemaakt. Zoals de titel al aangeeft een topper, dus de rest kan je zelf wel raden.

Leuk verslag van inderdaad een beregoed album.
Polletje piekhaar piekte net als zijn haar ook muzikaal.

Ik ben erg blij dat dit album redelijk veel aandacht krijgt de laatste tijd, al blijft het gemiddelde nog veels te laag. Ik ga dan ook voor een 5: Dit album heeft voor mij geen enkele zwakte. Zeer sterke plaat.

Ik vond de plaat toen een verademing na Pornography ('82) en ook als opvolger van The Walk ('83, LP met 6 nummers).

Doom omgezet naar psychedelica. The Cure zat voor mij duidelijk in de lift. Hoewel er nog nauwelijks sprake was van een band. Robert Smith speelde op deze cd vrijwel alle instrumenten zelf. The show must go on!

En niet onverdienstelijk, overigens.

De plaat heeft de tand des tijds behoorlijk doorstaan. Alleen Give me it heeft nooit hoge scores van mij gekregen. De rest is redelijk Cure niveau of net daar boven (shake shake shake shake shake shake shake shake shake shake shake shake dog shake!!).

Speciale vermelding voor de titelsong.

Nog eens vragen.

Klopt het dat Shake Dog Shake op de remaster
een fractie van een seconde te laat inzet ... bij mij is het zo.
Het is alsof er een heel klein stukje is afgeknipt in vergelijking
met mijn vinyl exemplaar en ook als ik me de gewone CD herinner.