Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Bij McCartney ging het wel vaker heen en weer tussen genoegzaam voortkabbelen en wat geïnspireerder musiceren. Bij Flaming Pie leek het vooral de grote aandacht voor het Anthology-project; Paul werd ineens weer gezien als die ene ex-beatle.

Bij dit album was het vooral het definitieve afscheid van de Beatles. Zijn eerste echte solo-album leek achteraf eerder op muziektherapie en een kweste van afstand nemen van de gelikte perfectie van Abbey Road. Het is ook het eerste en m.i. enige album dat Paul met enig venijn refereert aan de pijnlijke scheiding; twee copulerende 'beetles' op de hoes, "Too Many People Preaching practises", een intro met de tekst "Piss off, cake" (lazer op, mafkees).
Het album is meer uitgewerkt, met echte medley-songs als Admiral Halsey en Back Seat Of My Car.
Ook op dit album zijn wat zwakkere momenten, maar het is de echte opmaat voor een geslaagde,zij het wat wisselvallige carriere. Volgende hoogtepunt: Band On The Run!

Vanavond weer eens gedraaid, en wat een geweldig album blijft dit toch !! Ben erg benieuwd naar de Reissue van dit album.

Too Many People, Dear Boy, Uncle Albert / Admiral Halsey, Heart of the Country, Monkberry Moon Delight, Long Haired Lady, The Back Seat of My Car ... allemaal geweldig !

Mijn versie (1993) heeft overigens niet de hier genoemde bonustracks, maar de topsingle Another Day/Oh Woman, Oh Why.

De hoge score voor dit album vind ik heel opmerkelijk. Bij het uitbrengen werd hij door critici met de grond gelijk gemaakt. Ik heb er daarom ook nooit aandacht aan besteed.
Hoewel ik niet een echte McCartney fan ben moet ik hem toch maar eens beluisteren.

Ach heirco, Jij loopt ook al wat langer mee en zal ook wel andere voorbeelden kennen van dwalende critici.
Gewoon lekker zelf luisteren en ik zeg geweldig album.

...pas bij Band On The Run gingen de 'critici' weer echt luisteren naar het solowerk van McCartney. Ik vermoed dat de schrijvend pers nog niet over de schok over het uiteengaan van de Beatles heen was en in de vroege jaren '70 werd naast Yoko juist Paul McCartney gezien als degene die de boel op had geblazen.
Persoonlijk vind ik dit z'n beste album; z'n beste melodieën staan erop (Ram On, Dear Boy) en naast de Lieve Liedjes die van van 'm gewend zijn, maar ook boze teksten over oud-collega's (Too Many People), ambitieuze composities (Back Seat of My Car) en zelfs een waanzinnige proto-Tom Waits-schreeuwsong: Monkberry Moon Delight!

(Niet echt 'Silly Love Songs', toch?
Ik vind dit album fijner beluisterbaar dan Ban On The Run en sommige songs hadden qua kwaliteit op Abbey Road gepast.
"Dankzij" de stemming op de perstribune werd dit album een commerciele teleurstelling, maar wie weet krijgt deze LP in de nieuwe remaster-serie een mooie opknapbeurt en daarna eerherstel!

Veel critici hebben later hun negatieve mening over Ram herroepen. Tegenwoordig wordt er over Ram aanzienlijk milder geoordeeld.
Als zijn beste , nee , want Band On The Run heeft bij de meesten nog altijd een behoorlijk streepje voor op Ram.

Zelf vind ik Ram het meesterwerk van McCartney's solocarriere en stel ik het muzikaal dus zelfs boven zijn eveneens zeer geslaagde Band On The Run album.

Ram is een bijzonder sfeervol, speels en afwisselend album , dat mij nooit is gaan vervelen.
Het album staat zo bol van Paul's inventieve, creatieve invallen dat hij mij , als oude fanatieke fan, The Beatles soms even laat vergeten.Voor even dan.

Als Beatles fan, mijn leven lang al, en ook een groot McCartney liefhebber, twijfel ik nog steeds tussen RAM en London Town. Maar nostalgische gevoelens en andere herinneringen zullen wel een rol spelen.
In één van mijn eerste reakties op MuMe heb ik RAM ook wel eens de grote "afkick-lp voor indertijdtijd erg teleurgestelde Beatlesfans genoemd. Misschien dat ik, met een pistool op mijn hoofd dan uiteindelijk voor RAM zou kiezen

Hmm, London Town vind ik persoonlijk niet één van Macca's beste, iets te wisselvallig.
Dit album daarentegen is altijd al mijn favoriete Mccartney album geweest.
Ongelovelijk melodieus, heerlijke Rock en in Heart Of The Country een nummer waar iedere country artiest een puntje aan kan zuigen. Hier toont Mccartney aan dat hij qua creativiteit en muzikaliteit boven iedereen uitsteekt.
Kom dit luisteren, kom dit luisteren....................

Ik snap die ophemeling van London Town door fans ook niet zo. Over het algemeen wordt het volgens mij meer als een redelijk goed album gezien. Een meesterwerk vind ik het zelf bij lange na niet. Ram is dan in ieder geval een klasse beter.

Ram is één van de hoogtepunten in de popgeschiedenis, helaas vonden de critici het nodig dit album laag te waarderen en Macca de zwarte piet toe te schuiven betreft het uiteenvallen van The Beatles. Iedereen die van The Beatles houdt zal dit waarschijnlijk wel waarderen, sowieso een must-have voor ieder respecterend popliefhebber. Mccartney is de koning van de melodie en laat dat op dit album in optima forma horen.

McCartney lag in 1971 door pers en fans zwaar onder vuur, hoewel RAM wel de eerste plaatst in de Amerikaanse hitlijsten haalde.
RAM werd naast Lennons Imagine en Sjors zijn All things must pass als minderwaardig gezien. Misschien minder hoogdravend dan het werk van zijn twee ex collega´s, maar wel een stuk luchtiger en humoristischer. Een kwaliteit die Paul nooit is kwijt geraakt. De humor zat hem ook in de hoes. De ene Kever ( beatle ) die de andere naait.
In de loop van de jaren wordt RAM nu beschouwd als één van de betere solo platen van een Beatle, en terecht.

Veel albums kunnen de tand des tijds nauwelijks doorstaan. Dit McCartney album slaagt daarvoor met vlag en wimpel!!!! Er zit nog steeds geen sleet op, misschien alleen een krasje her en der, maar zelfs die krasjes worden dierbaar.

Weet iemand wanneer dit album weer opnieuw word uitgebracht ?
Nergens meer te krijgen, ja via de Amerikaanseebay voor minstens 18 euro 2de hands.

Inderdaad zeg!


Vooral die van 525 dollar lijkt mij een echt koopje. Ik begrijp er niks van, die McCartney cd's (inclusief Ram) waren altijd gemakkelijk en goedkoop te krijgen. En het is allemaal al een keer geremasterd e.d., dus daar hoeft het niet aan te liggen.

Even verder gekeken en wat blijkt ?

Op "Band On The Run" na is niets meer nieuw te krijgen van Paul McCartney en Wings van wat origineel in de jaren 70 en 80 is uitgekomen.

Ook hier kan ik je alleen maar bijvallen. Wat is hier aan de hand?

Ik heb opeens een platenkast met een enorme waarde aan McCartney cd's! Alles, van z'n eerste solo cd, Venus and Mars of wat dan ook, het is niet te betalen, als het er al is! Alleen z'n laatste albums gaan nog.

Rare manoeuvre, juist zijn cd's hadden meestal nog wel een gretige aftrek. Zou McCartney z'n rechten bij een andere maatschappij hebben ondergebracht of verschijnt alles binnnenkort in prachtige boxen?

die gold cd was maar in een beperkte oplage gedrukt. klinkt ook ongelooflijk goed.

mits wat geduld en zoekwerk vind je hem wel voor een euro of 70.

Lees dit, gevonden op het web:

Na zo’n 45 jaar onder contract bij EMI, tekende Paul McCartney in 2007 bij Hear Music. Bij dit label brengt McCartney al zijn oude albums uit, zoals dat in 1993 al gebeurde met The Paul McCartney Collection op EMI.

Een aantal albums verschenen toen voor het eerst op cd en bijna alle releases bevatten bonustracks. Sommige titels zijn inmiddels niet meer verkrijgbaar. Het lijkt erop dat McCartney het stof afblaast van materiaal dat lang op de schappen lag.

Op 7 juni 2011 gaat Concord's Hear Music Label verder met The Paul McCartney Archive Collection met de heruitgaven van McCartney uit 1970 en het vervolg uit 1980: McCartney II. Beide uitgaven zullen beschikbaar zijn in een CD Special Edition, CD+DVD en twee LP pakketten.

Dus toch. Prettig hoor, dat juist McCartney II als één van de eerste cd's weer opnieuw verschijnt.....

Maarre, begrijp ik nu dat we onze zorgvuldig opgebouwde McCartney collection van EMI weer overboord kunnen kieperen voor iets nieuws?

Slim, van McCartney. Na eerst alles van The Beatles opnieuw te hebben gedaan. Misschien een goede zet om op dit moment je collectie aan te bieden voor een goede prijs. Iemand die 25 euro wil bieden voor McCartney I of II, nog uit de originele EMI Collectie en digitaal geremasterd? Beiden staan niet hoog in mijn Paul McCartney playlist dus nog redelijk als nieuw!

Zo zorgvuldig opgebouwd was de McCartney Collection uit '93 nou ook weer niet...het staat bekend als één van de slechtste remaster-serie uit de tijd dat je wat bas toevoegde, wat hoog erbij en alle ruis digitaal wegfilterde.
Ik ben benieuwd naar de nieuwe remasters, al weet ik niet of ik álles ga kopen...
Dít album wel! Ik denk dat Ram mét Band On The Run McCartneys beste albums waren!

Tja, ik kwam er onlangs ook achter dat alle oude EMI CD's van Paul McCartney opeens niet meer te krijgen waren. Zijn albums die het meest terzake doen, had ik grotendeels wel op CD, maar Ram nog niet. Ik heb 'm afgelopen weekend op de kop getikt. Nieuw, en voor zo'n 15 euro incl. verzenden. Dat vind ik nog net acceptabel, maar het blijft slikken als je bedenkt dat-ie een paar maanden terug gewoon overal € 7,99 kostte.
ik had eigenlijk ook het solodebuut en Red Rose Speedway nog wel op CD willen hebben, maar ben niet bereid hier een flink bedrag voor neer te tellen.

Ik baal hier altijd vreselijk van als ze opeens zo'n serie stopzetten. Natuurlijk, er komen reissues (en Ram staat voor november aangekondigd), maar in dit tempo duurt het een jaar of vijf voordat al die albums weer verkrijgbaar zijn. En je krijgt de situatie dat je collectie deels uit eerste CD-uitgaven, eerste reissues (de 93-Collection dus) en de komende reissues gaat bestaan. Iets dergelijks heb ik ook met de Stones, en met wel meer artiesten.
Dat ziet er om te beginnen al niet uit in je CD-kast en je loopt straks de kans dat de 'mindere' albums die je dan alsnog aanschaft, beter zijn qua geluidskwaliteit (en wellicht ook qua verpakking als de recente BOTR-reissue een indicatie is).

Ram moest ik gewoon hebben omdat-ie niet in mijn collectie mag ontbreken, en omdat de '93 remaster de essentiele single Another day/Oh woman oh why bevat. Ik vind het naast Band on the run de meest essentiële McCartney-soloplaat. Anderen zeiden het al: een sfeervol album, lekker afwisselend en met vrijwel uitsluitend hoogstaande nummers. Het klopt dat-ie in de loop der tijd beter gewaardeerd is geworden dan in de tijd van verschijning.

En terecht - volgens mij had Paul in 1971 om bovenvermelde redenen de tijdgeest tegen en moest hij het opnemen tegen Lennon's Plastic Ono Band-album en George's All things must pass. En terugkijkend weten we dat dat zo'n beetje de allerbeste soloplaten zijn die ooit door een Beatle zijn uitgebracht.

--->Goucho. Inhoudelijk ben ik het met je eens; kwalitatief is het één van de best McCartney-albums! Er wordt gedreven op gemusiceerd door een wat getergde Paul die na z'n wisselvallige eerste soloplaat iets te bewijzen had!

Afgezien van de esthetische aspecten is het bijna jammer dat je voor de 1993-remaster hebt gekozen. Net als met Ram zelf is daar iets vreemds mee aan de hand. In dat jaar verschenen er twéé versies van dat album op cd; de Peter Mew-remaster (die van je serie) en de remaster van Steve Hoffman.
Beiden hadden een totaal andere visie; Peter Mew ging flink aan de slag met het wegdrukken van tape-ruis, Steve Hoffman bleef zo dicht mogelijk bij het geluid van de album-mastertapes. In die tijd kregen de beide cd's positieve recensies, maar in de laatste jaren is het tij gekeerd tégen de 1993 remasters.
Ik heb zelf een paar jaar geleden na snel volledig uitgekeken geraakt te zijn op de Peter Mew-remaster de DCC (Steve Hoffman)-versie via ebay bemachtigd (voor een schappelijke prijs) en het verschil in geluid is opzienbarend!
Ik hoop dat de nieuwe versie (ongeveer) net zo goed wordt!

Hoewel er ruimte is voor verbetering, vind ik die McCartney Collection CDs niet echt slecht klinken. Ik weet dat er in vrij stevige mate noise reduction gebruikt is, een techniek waarmee ze de originele bandruis wegdrukken, en dat gaat vrijwel altijd ten koste van de natuurlijke klank van de opname. Ze klinken wat levenloos, dat hoor ik wel, maar toch redelijk uitgebalanceerd.
Waar ik echt niet tegen kan bij remasters is als er flink wat dynamische compressie is toegepast (dus dat de verschillen tussen hard en zacht worden afgevlakt), zoals bij recente remasters nogal eens gebeurt. Dáár hebben die CDs uit 1993 in elk geval geen last van - het zijn geen slachtoffers van de 'loudness war'.

Tja, we hebben het eerder over die Hoffman-CD's gehad, maar als het om vervallen titels gaat weet ik dat ze vrij snel stevig in prijs stijgen. Daar moet je echt een beetje geluk bij hebben om die voor een acceptabele prijs te vinden.

Je hebt het goed gezien - ik heb Ram vooral aangeschaft vanuit esthetische overwegingen: de hele McCartney Collection-serie op een rijtje, dat staat mooi. Daarnaast is mijn ervaring dat nieuwe remasters lang niet altijd een verbetering zijn en dat zou met de komende McCartney remasters natuurlijk ook het geval kunnen zijn.
Áls ze al opnieuw worden uitgebracht, want het zou niet de eerste keer zijn dat een serie remasters van een bepaalde artiest halverwege wordt afgebroken omdat ze niet genoeg verkopen. De voorbeelden daarvan zijn legio: Van Morrison, Bee Gees, Fleetwood Mac, Cheap Trick, Earth Wind & Fire...de lijst is eindeloos.

Ik weet nu in elk geval zeker dat ik een acceptabele versie van Ram heb, inclusief die (voor mij essentiële) losse single + B-kant. Nou ja, de CD is onderweg naar mij toe, dus ik kijk het straks wel even aan. Mocht die nieuwe remaster echt een aanzienlijke verbetering zijn (want dat kan natuurlijk óók), dan heb je kans dat ik later alsnog toehap. Al raak ik de oude 'Ram' dan natuurlijk nooit meer kwijt, vrees ik...

Zou leuk zijn als ze die heruitgave van "Ram" combineren met deze:

Paul McCartney - Thrillington (1977)

Zeker. Dat is die obscure LP (CD?) met instrumentale (soort klassieke) versies van de Ram-nummers, toch? Niet dat ik 'm ooit gehoord of gezien heb, dat album...

Zelf zou ik het leuk vinden als ze de zeldzame mono-mix als bonus zouden bijsluiten. De LP is destijds in zeer beperkte oplage in mono uitgebracht (in 1971!), ik meen uitsluitend als promo voor radiostations. En er schijnen toch wel wat significante verschillen te bestaan tussen die mix en de uiteindelijke plaatversie. Nummers die langer doorlopen, alternatieve vocals enz.
Er zijn bootlegs van in omloop; af en toe zie ik ze wel eens op eBay langskomen, maar de prijs gaat bij biedingen vaak behoorlijk de hoogte in.

Vanavond weer eens gedraaid, blijft toch een heel goed album, voor mij het beste wat Paul heeft gemaakt.

In het boekje van Imagine zit precies zo'n foto van john als deze front cover.. haha

Heeft iemand enig Idee wanneer deze remaster uitkomt in de Achieves serie van Macca?

Volgens mij in ieder geval niet dit jaar meer; eind dit jaar waarschijnlijk Red Rose Speedway en WIngs over America. Jammer; want dit album staat aan de top van m'n verlanglijst, maar...we wachten rustig af!

McCartney kan bij mij altijd 3 gevoelens oproepen effe zwart wit bekeken dan. Enerzijds ga ik de loop op voor zijn muziek. Ouwe lullen gedoe, gemaakt blij, tenenkrommend zelfs. Hoewel ik moet zeggen dat zijn muziek wel vaak goed inelkaar steekt maar het door zijn gezever ik er absoluut niet naar kan en wil luisteren. Anderzijds zit ik er geboeid naar te luisteren. En heel soms krijg ik beide gevoelens tegelijkertijd te verwerken. Dat laatste gebeurd bijna op 3 legs bijv zou hij nou echt geen betere tekst hebben kunnen verzinnen. Geen slecht nummer maar wat een tekst?????

Maar macca weet me op ram vooral muzikaal te overtuigen zijn muziek neemt met enige regelmaat mooie wendingen die soms gewoon subliem inelkaar steken en mooie melodien. Ik probeer maar zo weinig mogelijk naar zijn teksten te luisteren. Bang als ik ben om er een afknapper van te krijgen. Heeft hier nou niemand last van? Of vinden de paul liefhebbers dat ik uit mijn nek lig te lullen?Soms krijg ik de neiging om zijn nummers daardoor niet meer helemaal serieus te nemen. Soms ten onrechte want de man weet er verdomd goed op los te musiceren.

Nu heb ik op mijn geremasterde ram versie another day en oh woman, oh why staan helemaal geen slechte nummers trouwens