Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Wereldplaat! Beste van de Simple Minds.

Exact daar is het laatste album een gedrocht bij. I.v.m. dit super album...geen niveau

Simple Minds op hun hoogtepunt. Waren Empires and dance, Sons and fascination en Sister Feelings call al hele sterke albums, deze gaat er nog net overheen omdat hij praktisch alleen maar hele goede nummers kent, met als uitschieters Big sleep en Hunter and the hunted.
King is white is ook schitterend, de rest ijzersterk (alleen voor het irritante Promised you a miracle gaat er 'n half puntje af)
Daarna ging het helaas snel bergafwaarts. Sparkle in the rain was nog net te pruimen, maar verder was het wat mij betreft huilen met de pet op, met hier en daar nog 'n klein oplevingkje.

Dit blijft gewoon een meesterwerk.

Had U2 deze maar gemaakt, helaas was SM toch de betere band in die tijd. PUNT.

Ze hadden iig wel het beste album in '82 .

Zeker, maar U2 heeft toch wel meer goede albums gemaakt.
Simple Minds piekte maar een paar jaar.

Hoewel War wel weer meer ballen had dan de zich als een ballerina gedragende Kerr
War en new gold dream, ik weet niet welke beter is, beide topplaten.

Gelukkig maakte U2 dit halfzachte ding toen toch maar niet.

1 van de weinige albums die ooit gemaakt zijn die van begin tot eind helemaal perfect zijn. u2 heeft ook mooie albums gemaakt, en kwam met the joshua tree in de buurt, maar ook die plaat kent zijn zwakke momenten, in tegenstelling tot deze.

U2 is veel succesvoller gebleken door de jaren, maar simple minds hebben het perfecte album die u2 nooit gemaakt heeft. In de breedte vind ik u2 overigens wel een veel betere band. Simple minds hebben nog mooie singles uitgebracht, maar helaas is dit hun absolute hoogtepunt geweest, en zijn ze hierna alleen maar minder geworden.

Vorig jaar traden ze zelfs nog op in Emmen, niets ten nadele van Emmen verder, maar zegt genoeg over de status van simple minds vandaag de dag. U2 pakt veel grootser uit omdat het een veel grotere band uiteindelijk is geworden, en een legendarische status hebben verworven in de muziek. Het is mijn band niet, maar durf ze gerust naast the stones, the beatles, queen en michael jackson te zetten qua status.

Nog maar eens dit bericht,ff kijken wie hier nog wat op te mekkeren heeft

Appels en (mis)peren inderdaad.

De (mis)peer is War, neem ik aan
Onzinnige discussie natuurlijk. NGD, het titelnummer, werd als opwarmer in de kleedkamer van U2 gedraaid, tijdens de War Tour. Het NGD album vormde de blauwdruk voor Bono en The Edge voor het maken van TUF. Enough said....

Tijdens de Unforgettable Fire tour van U2 werd NGD zelfs voor elk concert gewoon over de PA gedraaid.

Precies, en na de opwarming kon je bij die tour gewoon weer naar huis.

Ik dacht het niet ; U2 's War tour is één van de beste , zeker uit de jaren 80.

De gewetensvraag luidt uiteraard: the boogeyman bezoekt je huis en belooft je veiligheid voor de komende tijd als je bereid bent 1 van de drie albums te offeren:

1. deze
2. War - U2
3. Garlands - Cocteau Twins

Welke plaat offer je? - ik weet 't wel

Ik denk dat de boogeyman het meest dol is op Garlands, maar hij mag van mij War meenemen

Ik offer War..anytime

Ik offer Garlands heel graag en als er nog wat vuur na smeult de balletschoentjes van Jimm Kerr als toetje.

+ een poster van Jim, komt hij zeker niet meer terug.
Veiligheid weegt nooit op tegen het verlies van die ander 2 albums.

Hij mag van mij de hele discografie van U2 meenemen indien ik Garlands en New Gold Dream mag houden.

Jij bent duidelijk geen rocker, maar meer een 'zwever/popper'; zelf weten uiteraard.

Zelf weten? ZELF WETEN???
Weet ik het wel? Weet jij het wel?
Hoe weet men iets?
Hoe weet men dat men weet? En kan men dat weten?

Aaaaaaargh!
Tijd voor een maandagochtendlijke bestaanscrisis!

Niet doen, Frank . Dat is het lang niet waard ; 'live your live to be free ! (nota bene een tekstregel van miss Carlisle (meen ik).

Dit album valt net buiten mijn Top 10 over de 80's , maar wel SM's finest moment wat mij betreft. Overigens is de periode wat Kerr in het titelnummer aanhaalt ook precies mijn favoriete van ze; noch ervoor, noch erna. De eerste helft van de 80's gewoon te noemen naast The Cure en U2.

Welnee man - ik neem je even bij de hand, mee de tijdsmachine in:

1980: een bruin café in het centrum van Utrecht - zoals gebruikelijk nemen we voorafgaand aan de toepsessie de aankopen door - de mooiste aankopen worden immers beloond met gratis bier van de maten.

Ik toon een uit A'dam (Boudisque) aangerukt single'tje met blauwe hoes: U2 - 11 O'Clock Tick Tock (From Red Rocks) - YouTube - dat overigens een hoge pogo-factor heeft. Ik val in de prijzen: gratis bier!

Soms, heel soms, wanneer ik zit te somberen vraag ik me wel eens af - met name wanneer ik een van de nieuwe werpsels van U2 hoor (én zie), waar het in hele traject avn 30 - 35 jaar fout is gegaan met U2.

Ooit, met een Afro-American als buurman - uitwisselstudent vanuit Gainesville, Florida - de discussie gevoerd waar Bono "the f**** nerve" vandaan haalde om over MLK te zingen (Pride van War) - hij vond dat heel hypocriet - "he ain't black - he can't feel what we feel 'bout MLK". Toen heb ik Bono nog verdedigd.

U2's Achtung Baby is ook perfect, van de eerste tot de laatse noot, cerebraal en visceraal, tekstueel en muzikaal, van de grote lijnen tot de kleinste details. Wat mij betreft is Achtung Baby gelijkwaardig aan New Gold Dream. Ze staan allebei in mijn top 3. [Welke nog meer? Aenima van de tovenaars van Tool.]

Het is vrijwel onmogelijk om zo lang - creatief gezien - op topniveau bezig te zijn.

Bij wetenschap (ook zo'n creatief vak) is dit fenomeen onderzocht. De beste, meest oorspronkelijke, meest vernieuwende ideeen hebben wetenschappers in de eerste 10 jaar van hun carriere. Daarna neemt de creativiteit af en neemt de vakkundigheid (ervaring) toe. Op deze manier kunnen ook oudere wetenschappers zeer succesvol zijn.

Ik denk dat je hetzelfde kunt zeggen van de beste bands en muzikanten: U2, Simple Minds, Pearl Jam, Prince, Michael Jackson, Depeche Mode, Dire Straits, Rolling Stones, Smashing Pumpkins, Metallica, The Cure, Duran Duran, Van Halen. Na een jaar of 5-10 topkwaliteit volgt veelal gedegen werk, dat echter niet meer spannend of fris is maar nog wel vakwerk (en dus commercieel succesvol). De artiesten weten immers hoe het moet, maar de originaliteit is eraf. Dat valt ze niet kwalijk te nemen. Sommige vernieuwende bands stoppen na zo'n periode, wellicht omdat het spannende er voor hen zelf ook af is (Talk Talk, Rage Against the Machine, Japan, Talking Heads, Police).

Ik heb de hoop op een nieuw 5***** topalbum van bovengenoemde bands al lang opgegeven. Het enige wat wij als luisteraars kunnen doen is blij zijn met albums zoals New Gold Dream, en hopen dat er nieuwe bands opstaan die net zo vernieuwend en creatief zijn.

Nee, ik doelde niet eens op de muzikale creativiteit, veeleer op de attitude van zelfingenomenheid zoals die met name door Bono wordt getoond.

Ben het overigens niet helemaal/helemaal niet met je eens: de muzikale/creatieve ontwikkeling van een aantal bands verloopt eerder als een sinusoïde - ups and downs in boerentaal.

En waarom zou je musici in hun creatief proces willen vergelijken met wetenschappers? Lijkt me niet relevant - tenzij je wetenschap bedrijven als een vorm van creatief uiten zou willen zien. Creatief maken/zijn is iets heel anders dan creatief denken. Het esssentiële verschil zit 'em hier in dat je wel creatief kunt denken, maar dan de skills mist om praktisch creatief te zijn.

Een voorbeeld: in mijn hoofd kan ik een prachtroman bedenken, die je kunt lezen als een labyrint; waar je ook begint, het verhaal loopt en ontvouwt zichzelf. In de praktijk mis ik de skills en de taal om de roman te schrijven.

Veel voordehandliggender vind ik het om ze te vergelijken met andere creativo's/kunstenaars en dan kan je - bijv Picasso - toch nog interessante, creatieve veranderingen zien.