Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Bono is gewoon altijd al een zelfingenomen mannetje geweest, maar dat valt vooral op sinds Achtung Baby toen hij zichzelf mocht spelen op het podium.

Mjuman,
De meeste Simple Minds- en U2-fans zullen toch echt hun werk uit de jaren 80-91 hoger waarderen dan dat uit de 24 jaar daarna. (Vergelijk bijv. de waarderingen op deze site.) Hetzelfde geldt voor de artiesten en bands die ik noemde: het oude werk (eerste helft carriere) wordt hoger gewaardeerd en over het algemeen vernieuwender en 'unieker' gevonden dan het werk uit de tweede helft.

Nota bene: we zitten hier te discussieren op een pagina over een subliem 33-jaar oud album, dat geschreven is door gastjes van destijds 22-23 jaar oud. Ook Sunday Bloody Sunday en New Years Day (van die andere band) zijn geschreven door knulletjes van amper 22-23 jaar oud. Beide bands hebben dat niveau na 1991 nooit meer gehaald.

Strikt genomen heeft elke band ups en downs, maar de creatieve ups liggen vaker in het begin van hun carriere en de creatieve downs vaker in de 2e helft.

Wetenschap is zeer vergelijkbaar. Wetenschap is bij uitstek een creatief vak: het genereren en publiceren van nieuwe kennis, nieuwe methoden, nieuwe toepassingen, nieuwe verklaringen, nieuwe oplossingen. We hebben het niet over dingen die je slechts in je hoofd bedenkt zoals jouw fictieve roman, maar over concreet werk dat getoetst en gepubliceerd wordt. Natuurlijk heb je daar bepaalde skills voor nodig. Je moet kunnen schrijven, net zoals een muzikant instrumenten moet kunnen bespelen, maar dat spreekt (wat mij betreft) vanzelf. Het ging mij om de skills om een gedegen artikel, song of album te maken. Met voldoende ervaring is daar niet zo veel creativiteit meer voor nodig. Het wordt een truukje dat je toepast. Zowel wetenschappers als muzikanten doen dat, maar met name in de tweede helft van hun carriere.

Ik kan mij hier wel in vinden.

Ik ook. Sterker nog, ik begrijp niet hoe je hier tegenin kan gaan. Als ik even mijn eigen collectie beschouw dan merk ik dat mijn favoriete albums van een band telkens uit de eerste 10 jaar stammen. Binnen die 10 jaar kan de creativeit zich wel in de vorm van een sinusoïde bewegen. Maar daarna gaat het toch snel bergaf. Betekent dit dat de desbetreffende artiesten geen goeie albums meer kunnen uitbrengen? Natuurlijk niet! Maar baanbrekend materiaal hoef je meestal nietmeer te verwachten.
Een grote uitzondering hierop is uiteraard deze meneer Tom Waits. Gelukkig zijn er nog vele voorbeelden, een onwankelbare wetenschap is het dus niet (no pun intended )

Maar we zijn een beetje aan het afdwalen hé. Door de 'commotie' heb ik dit album gisteren nog eens herbeluisterd. Dit album blijft me toch na al die jaren nog steeds met verstomming slaan. Vreemd dat ze geen albums hebben die in de buurt van dit meesterwerk komen. Al vind ik de 2 voorgangers wel toppers.

Ben doorheen de jaren steeds meer van de 2 laatste nummers gaan houden. King is White and in the Crowd is nu zelfs mijn grote favoriet geworden. Het enige nummer dat ik enigszins minder vind is Promised You a Miracle, maar dat is echt muggenziften, op menig ander album zou het met gemak het beste nummer zijn

Vrind Korreltje Zout heeft hier de hoge C van het populistentoetsenbord aangeslagen. Op zich is de metafoor muziek - wetenschap aardig, maar zoals ie 'em onderbouwt, is het niet echt wetenschappelijk.

Muziek is een smaakzaak, en dat kan je van wetenschap niet echt zeggen. Bij de een is interne consistentie een conditio sine qua non, bij de ander leidt snel tot het verwijt gemakzuchtig te zijn.

Het beeld van wetenschap:

vind ik erg romantisch: kijk maar eens hoe Google denkt over het beschikbaarstellen van kennis en hoe momenteel bij universiteiten een eventuele boycot van Elsevier Scientific speelt: de waarde van kennis lijkt steeds sterker sneller af te nemen; misschien ligt daar wel een pijnlijke parallel met (uitgebrachte) albums.

Muziek in creatief opzicht willen vergelijken met wetenschap is de relatie tussen de 2 Hs vertroebelen (hart en hersenen). Nog zo'n hedendaagse trend: (tv)/chefkoks die zichzelf - in 'creatief opzicht' steeds meer als kunstenaar gaan beschouwen. Tja ...

"De meeste Simple Minds- en U2-fans zullen toch echt hun werk uit de jaren 80-91 hoger waarderen dan dat uit de 24 jaar daarna." vind ik een ronduit mager argument. Uitsluitend bij kwantitatief onderzoek tellen aantallen - en moet alsnog op verantwoorde wijze rekenschap worden gegeven van de eventuele afwijkingen.

Verder heb ik voor een paper ooit onderzoek gedaan naar de waardering voor bepaalde auteurs gedurende de hele 20e eeuw; de technische term daarvoor is receptie en die wordt - o wonder - mede bepaald door de zgn receptiecontext.

Nu schermen met kwantitatieve argumenten over albums - hoe oud ook - en daar een vaste redenering op willen bouwen, houdt geen stand. The times they are a-changing, en daarmee de recptie. Al moet ik - eerlijk is eerlijk - wel toegeven dat een essentieel, voorwaardelijk onderdeel op dat punt is veranderd: door digitalisering komt het nog maar zelden voor dat een album niet 'vindbaar' is - literaire werken waren soms decennia lang niet te krijgen, want O/P

Misschien heb ik wel heel weinig met de "meeste Simple Minds- en U2-fans". Hier op de site beschouwen "de meesten" The Joshua Tree als het beste U2-album. Fijn! Voor mij is dat TUF, en is die boom grotendeels een creatieve herhaling van zetten. Ik sla Achtung Baby en Pop hoger aan - en beide liggen buiten de eerste 10 jaar.

Discussie is wel aardig, maar hoort niet bij dit album thuis.

Van dit album zijn hier King en Hunter (basloop!) de faves

Om toch even terug te komen op dit album, de basloopjes van Forbes vormen het ijzersterke geraamte van elke song. Mijn favorieten zijn Colours Fly, Hunter en King en deze songs zijn een voorbeeld van dat fantastische baswerk. De rol van Forbes werd na dit album geminimaliseerd en dat was gelijk de opmaat voor de neerwaartse creatieve spiraal.

Een medestander! Deze asgrauwe dinsdag kreeg zonet wat meer kleur

Denk dat een groot deel van het succes van SM gebaseerd is op de kracht van de ritmesectie - net als trouwens bij U2 (en wat te denken van de ritmesectie van James Brown op Live at the Apollo II? - al zullen weinig pp'ers en wavisti dat kennen ).

Dit album vergelijken met Big Music doet dat laatste album - met zijn machinale aandrijftechniek -
ernstig verbleken; maar zo'n album kan je wellicht cum grano salis nemen.

Aangezien je wetenschap als metafoor aanhaalt, staat u het mij vast en zeker toe om te falsificeren wat u hier zegt. Want natuurlijk zal dit voor een deel van de bands gelden, maar ik kan zo al een aantal voorbeelden noemen van bands en artiesten waar dat niet het geval is(Porcupine Tree, Tom Waits, Miles Davis, Scott Walker,Sakomoto,Flaming Lips ).

Daarnaast is dit ook weer een voorbeeld van een 10.000 lemmings can't be wrong-theorie. Zoals Musician al juist zei in dit topic. De eerdere werkjes van artiesten worden vaker op hun merits beoordeeld, terwijl later werk vaak wordt beoordeeld ten opzichte van ouder werk. Daarbij geldt ook vaak; wat de boer niet kent.... .

Ten slotte is dit ook wel erg een rock/pop manier van denken. Dat wordt door de media nog wel eens geassocieerd met jeugdigheid.Heb je bijvoorbeeld al gedacht aan elektronische muziek(Boards of canada bijvoorbeeld) of avant-garde(Laurie Anderson) of wat dacht u van ambient(Harold Budd). Genre's die niet zo erg op jeugdige idolen gefocust zijn?

Volgens mij is het louter arbitrair natuurlijk. Maar ja, ik nam het al met een korreltje zout. Simple Minds vind ik overigens op een uitzonderingetje hier en daar na over de gehele linie vrij ruk. Terwijl ik over het algemeen goed uit de voeten kan met veel stijl- en tijdsgenoten

Veel stijl- en tijdsgenoten hebben hier althans fiks ingeboet aan belang. Dat een (hard)rocker SM nix vind, bedroeft me en daarvoor zou ik gaarne een gepaste SM-straf willen hanteren, 10 zweepslagen

Ik ben deeltijd r(u/oc)kker , maar kan deze 'natte droom' wel heel behoorlijk waarderen . Ik vraag me wel af uit interesse wat Edwynn hierin tegen staat (mocht ik het gemist hebben). Ik zie trouwens ook dat Misterfool het nogal ruk vindt. Zijn deze heren te veel (prog ?) 'rockers' om dit te waarderen of anderszins ?

Er is aardig wat New-wave die ik kan waarderen. Ik vind Jim kerr gewoon niet zo'n heel interessante zanger. De composities zijn, hoewel voor de rest gewoon degelijk, wat futloos. Kortom, ik lust wel wat meer peper in mijn muziek. Moet wel gelijk opmerken dat het wel eens een goede 3/4 jaar geleden kan zijn dat ik dit album voor het laatst beluisterde. Ik heb mijn muzikale palet in die jaren behoorlijk uitgebreid.

Edit: zie Mjuman

Hier zit juist veel meer koriander in, misschien toch je muzikale smaakpalet nog wat verrijken.

Ik zou d'r wel een palet van maken, aangezien ik niet denk dat MF zoveel cd's en lp's heeft dat ie zo op een pallet moet stapelen

Overigens zit koreander eerder in de Zuidamerikaanse of Indiase keuken dan de Schotse. En die eerste landgenoot die zonder blikken of blozen een bord Schotse haggis kan verstouwen, moet ik nog tegenkomen.

New Gold Dream is (naast Waterfront van SitR) de single die de tand des tijds overleefd heeft op mijn music-to-go-telefoon-consumptie. Die kwam (tussen de heel veel GB's, je hoeft niet meer selectief te zijn these days) spontaan opborrelen in de shuffle. Het stralende weertje en het effect op mijn gemoed (muziek & gevoel?) maakte dat ik dit album maar 's in de categorie 'herwaarderen' moet zetten. Zeker als ik de laatste twee pagina hier teruglees. Naast The Cure, Talking Heads, Echo & the Bunnyman en ja ook U2 (eigenlijk moet ik (The) Golden Earring ook nog noemen) heeft SM toch ook wel een rol gespeeld in mijn muzikale emancipatie. (Bowie en Neil Young zaten daarvoor).

Leuke discussie over de creatieve periode van artiesten, kuch, Bowie?

Ik ga 'm weer 's luisteren

Fantastisch album; alle tracks zijn top. Warme tracks die je een goed gevoel geven. Een open deur: het beste album van onze Schotse vrienden, hoewel Sparkle mij ook goed kan bekoren maar is meer bombastisch met een livesound. Zijn helemaal weer terug de laatste 10 jaar (Big Music en Graffitti Soul) en blijft live een geweldige band, zeker de laatste tour met de 2 zangeressen erbij.

Fijn album. Vandaag gedraaid. Ineens behoefte aan. Een baken van herkenning en even weer terug naar die jaren '80. Absolute favoriet: Promised You A Miracle. Promises promises.
Wat is er van al die beloftes, die dromen, die idealen en die geschetste miracles terecht komen in de wereld, en menig liefdesrelatie?
4 sterren voor het gehele album.

Nieuwe box in aantocht van dit album. Helaas zonder een live concert.
New Gold Dream (81-82-83-84) Deluxe Box Set - SIMPLEMINDS.COM

Deluxe Box Set ... Wie koopt dat nu?
Het enige wat ik de moeite waard vind, ontbreekt alweer: liveconcert uit die periode + dat concert op dvd.

Normaliter koop ik zoiets ja, maar dit is dus een gemiste kans. Geen live concert op cd en dvd..... Zucht. En dat terwijl er genoeg live materiaal beschikbaar is...... Nee 8 verschillende versies van "Promised you a miracle", daar word je vrolijk van...

De U2-boxsets zijn opvallend beter aangepakt dan die van Simple Minds:
- Ze zijn chronologisch aangepakt, dus te beginnen bij 'Boy'.
- Ze bevatten wel livemateriaal (toegegeven, Sparkle-box heeft dit ook).

Ik heb wel het concert van Werchter op cd, 1983

Ik ben geen diehard fan van Simple Minds, maar wel een liefhebber van dit klassieke album. Daarom ben ik heel blij met de nieuwe box set.

Zoals hierboven gememoreerd is de hoeveelheid Promised You A Miracle misschien wat overdadig en voor de echte fans van het eerste uur is er waarschijnlijk weinig nieuws onder de zon, maar ik vind het toch mooi om alle uitvoeringen van het bestaande materiaal bij elkaar te hebben. Voor mij zat er genoeg nieuws bij. Ook de boekwerkjes, de biografie van SM tot dan toe en de ontstaansgeschiedenis van NGD, zijn boeiend en rijk aan details. Ja, ik kan er alleen maar tevreden mee zijn, 5* voor de uitvoering van deze fraaie package.

De lof van Edwin voor de boxset kan ik maar gedeeltelijk delen. Mijn liefde voor het album is intens groot, maar sommige nummers hier vind ik overbodig (overdaad schaadt) en twee zaken mis ik: een liveregistratie van de bijhorende tournee + dat concert op dvd. Ideaal was dat van 20 november 1982 in Newcastle geweest. De instrumentale versies van een aantal nummers vind ik wel een verrijking.

Voor mij is dit nog steeds een van de beste platen ooit gemaakt, ik stond zaterdagochtend vroeg in mijn handen met deze boxset bij mijn favoriete platenzaak en twijfelde behoorlijk.
New Gold Dream op vinyl & CD natuurlijk al jarenlang in huis, maar het feit dat er bijvoorbeeld geen live DVD bij zit en geen enkel " nieuw " nummer uit deze periode weerhoudt mij op dit moment van aanschaf.

occinnico zegt
Helemaal eens, met het eerste deel dan. Ik vond "Sparkle in the rain" echter wat over the top en overvol (hetgeen met "Once upon a time" weer helemaal goed kwam). Live gaven ze toen (ik zag ze medio '83 op Werchter) deze nummers ook een speed up-benadering waardoor de prettige gloedvolle en toch onderkoelde benadering van dit album teniet werd gedaan. Dat deden ze vorig jaar in de HMH een stuk beter. Alleen de titelsong viel me toen wat tegen. Wel kon ik toen mooi horen en zien wat een fantastische gitarist Charlie Burchill is. Ook de instrumental ("Somebody...") van deze plaat is geweldig. De Simple minds zijn op hun beste momenten zoals hier stijlvol en tijdloos; zeg maar gewoon weergaloos.

Midden in de crisistijd van begin 80. Hypotheekrente stond boven de 10%. Wanneer je zonder werk toch maar solliciteert, per brief, naar een baan als verkoper heb je minimaal 200 medesollicitanten. Je zit midden in de koude oorlog, kernwapens in Nederland met de vele protesten. Je hebt de punkmuziek, zet zich af tegen de regeringen en de maatschappij. Dan hoor je de single "Promised You A Miracle"! Wauw. Wat is dit?
Meteen kopen natuurlijk, want wat klinkt dit anders, positief zelfs. Later koop je dit album. En de openingsnummer klinkt nog beter dan die single. En zo opgewekt. Toen besefte ik dat niet zo. Maar dat is wat mij toen pakte. Geloof, hoop en liefde. Lol.
Later de 12" gekocht. Nummer duurde langer en met een prachtige intro in dit nummer zelf hoor je dat eigenlijk ook telkens weer terug. Maar dat was me niet opgevallen.

Colours Fly.... boeide me niet veel maar paste juist goed op dit album. Het maakte de andere songs juist weer sterker. Wel is die ritme geweldig, het houdt je vast, het pakt je.
Promised You A Miracle vind ik nu iets minder, de live versie op City Of Light boeit me meer, maar wellicht al zo vaak gehoord.
Big Sleep. Wat een meeslepend nummer toch. Vele versies gehoord later maar deze blijft boeien, nu je ouder bent besef je steeds meer en meer wat The Big Sleep inhoudt. En Charlie met zijn huilende gitaar.

Somebody Ups There Likes Me zong David Bowie, en SM deed hier een eerbetoon aan. Hun grote held.
En dan: New Gold Dream.....dat hadden we dus nodig in '82. Dromen over betere tijden. Jim kon dat, en wij deden mee. Grappig dat hij het dateerde. Het ligt ver achter ons.
Glittering Prize. De bas van Derek ....wat een geweldig bassist was dat, beter dan die John Giblin later.
En dan The Hunter.....later hoorde ik de live versie, ergens op een b-kant. Die klinkt nog beter. Staat ook ergens op Youtube. Wat een geweldige band toch. Muzikaal goed ingespeeld.
Als toegift nog the King....vind ik iets minder.

Tja, na The Cure, Joy Division, Sex Pistols etc etc sloeg dit toch wel in als een 'positieve' bom.
Alfred Bos schreef het al in Oor, positief temidden van al die ellende. Dit album gaf ons hoop op een betere toekomst. Geloof in jezelf en vooral veel geven. Liefde dus.
Onderschat Michael McNeil niet, sinds zijn vertrek ging het snel achteruit met the SM. Zijn samenspel met Charlie en Derek op dit album is onovertroffen. Live maakten ze ook hun eigen feest met langere en andere versies van hun nummers. Met Jim, die kwa stem niet zo sterk is, maar kon geven als geen ander.

Enne....hun laatste album is ook wel sterk hoor.

De laatste die ik kocht. Hierna werd het snel minder, en deze was op het randje. Goede nummers maar ook een paar flinke missers. Raak: someone etc, big sleep and Gold dream. MIssers: promised you, glittering prize. De singles dus. En wat de meeste nummers kilde waren de drums. Die bijna disco beat. Die zwaar en pompeus moest aanvoelen maar eerder leek op een reus met lemen poten die door een te kleine kamer stampte. Ik weet zo gauw niet meer wie hier de productie voor deed, maar hij had vervangen moeten worden.

Ik herinner me dat Alfred Bos, toen recensent bij OOR zich vertwijfeld afvroeg: Maar als dit Golden is dan houdt het hierna toch op. Want wat overtreft Goud? Niets dus. Dat had hij goed gezien. Hierna werd het uitverkoop met wat aardige deuntjes. En het grote geld natuurlijk dat vaker zorgt voor muzikale bloedarmoede.

Weer een rake Simple Minds.
De band was inmiddels groter en dat is enigzins terug te horen op New Gold Dream.
Niet zozeer dat het een plaat is geworden die ineens drastisch een koerswijziging inluidt, maar het is een stuk geraffineerder.
Wel een heel mooie produktie, wellicht wat minder dwingend dat het voorteffelijke Sons And Fascination.
Meer subtiel en tevens wat gladder.
Ritmisch flowt het heerlijk en dat is echt een groot compliment, want dat geeft het een prettige swing.
Een lichtere, minder donkere plaat.
Songmatig ook prima in orde, want vanaf het begin wordt de toon al gezet.
Van Promised You A Miracle ben ik nooit een fan geweest. Net iets te geforceerd komt het refein mij net iets te veel terug. Slim nummer natuurlijk, want er zal menig dansje op gemaakt zijn.
Big Sleep is dan weer vrij briliant.
Ik vind dan weer wel dat de groep hun sounds en muzikale bagage wel heel goed voor elkaar heeft.
Kerr zal nooit mijn favozanger worden, maar zingt ook hier met dynamiek en flair.
Het verschil met "Sons" vind ik dan wel weer dat de ze op die plaat wat gretiger en alternatiever te werk gaan. Hier hoor ik berusting, meer een relaxtere vibe en duidelijker een drang naar iets groters.
Dat is niet bezwaarlijk en uiteindelijk moet je verder, maar het is wel iets wat opvalt.
Zeker niet echt inleveren van kwaliteit.
Maar op "Sons" zat ik echt op het puntje van mijn stoel, terwijl ik hier achterover leunde.
Voor een bepaalde gemoedstoestand prima, maar ik kies liever voor het eerste.

4 en een beetje voorlopig.