Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

1,5 punt voor de inzet en het hoesje.

Haha, oké. Ik bewaar m'n sterren toch liever voor de muziek zelf.

Erg overtuigend! Ochre van Ochre? Ga toch weg.

Kom op zeg.. reageer toch eens iets normaler...

in plaats van een 'ga toch weg' zou je hem ook kunnen vragen welke plaat hij bedoelt... Is het zo moeilijk je netjes te blijven gedragen als iemand iets van de simple minds niet goed vindt?

Ik vind Ochre - Lemodie ook een fijner lenteplaatje. Vind dit album gewoon veel te simpel en eenvoudig, te poppy.. je wordt nergens echt uitgedaagd tijdens het luisteren. Je hoort een liedje en daarna begint de volgende. Dat kan best goed zijn, maar de sfeer die in deze liedjes hangt pakt me niet zo (beetje muffe jaren-80 sfeer)

sorry als ik je weer op je teentjes trap, maar dit is gewoon zo.

Ja, je trapt mij ook op mijn teentjes; ik kan het me gewoon niet voor stellen, maar zeg gerust tenen (maat 43).

Een paar opmerkingen:
-Het zou deze site sieren als er iets meer ruimte zou zijn voor polemiek.
-De Simple Minds creerden met dit album een unieke sound. Dat is alleen weggelegd voor de groten der aarde.
-Niet uitgedaagd worden? Yeah right, intens genieten van de goede dingen des levens is zooooo boring.
-muffe jaren tachtig sfeer? Je doet jezelf tekort.
-qua teentjes: volgens mij heb je dat nog nooit gedaan, maar je bent welkom, ''t interesseert me namelijk geen r..t.

Verder ben ik erg benieuwd naar je motivatie qua 1*. Een van de Simple Minds haters, zoals Orbit al suggereerde?

Wat mij betreft hoeft hier niemand zich op zijn teentjes getrapt te voelen! Simple Minds hebben met dit album meer dan een gouden plaat binnengehaald! Het is en blijft een prachtig album en een monument in de popmuziek!

"We were only young in a whirlpool of warning" (citaat uit Big Sleep)

New Gold Dream is de regenboog achter de donkere wolken van de jaren 80.

Wow, bij Rihanna wilde ik 0,5 geven en bleek een 5 te verschijnen! Maar verwijderd dus. Amai amai, wat een blunder!
Maar wel dit, dat halveke heeft dat kind wel verdiend, want ze ziet er in een dwaze bui nog mooi uit, Eminen is een dikke 0, want hoe zat of ziek je ook bent, zijn kop blijft altijd even lelijk, net als zijn "muziek". Maar dus wel een rechtzetting over pubertje Rihanna.

En over op tenen trappen ...
NGD is gewoon een openbaring van schoonheid en puurheid.
Een troost in een sombere wereld.
Een madeliefje tussen onkruid en cactussen.
Een meisje zo perfect dat ze alleen in dromen bestaat.
Daarmee is alles gezegd.
Je hoeft niet akkoord te gaan, maar je hebt wel ongelijk als je er anders over denkt.

Ik geloof dat ik die in die post gaf.
Ik meen dit album 2x beluisterd te hebben en beide keren is het voorbij geschoten alsof ik gewoon niks op had staan. Het zijn simpele pop-nummertjes, en die zijn heel mooi en flitsend en geven voldoening als je van simpele pop-deuntjes houdt. Maar daar hou ik gewoon niet van... en daar wringt hem de schoen.

MEt die 1* wil ik dus ook niet zeggen dat deze muziek per definitie slecht is, alleen dat het mij echt totaal niks doet. Voor mij mag muziek gewaagder zijn (hoewel je nu vast zult gaan beweren dat het zingen van coupletjes met refreintjes erdoor ook gewaagd was). Ik beleef muziek gewoon op een heel andere manier als jij, en die manier is niet beter ofzo, maar we hebben allebei plaatjes waar we ons helemaal aan kwijt kunnen en allebei waar we dat niet kunnen. Als je dat accepteert is er toch niks mis mee dat ik dit 1* geef?

En dat heeft dus niks te maken met dat ik per se een simple minds hater ben, ik beoordeel een band puur op de muziek, en die vind ik hier niks (en genoeg andere dingen krijgen ook 1* hoor)

Ik blijf het jammer vinden dat je niet openstaat voor de perfectie van simpele edoch doeltreffende popdeuntjes. Muziek is niet alleen maar moeilijk priegelen, freubelen en als een asmatische hond zingen over een comateus dweilorkest
Er zijn zoveel leuke categorieën aan muziek, en het is op sommige momenten erg bevrijdend om eens een fris lentebriesje zoals dit op te zetten, de omschrijving van musicboy over de plaat zegt m.i. alles. Het schetst ook het schrille contrast van deze plaat met het merendeel van de overige jaren 80 of 70 muziek. Echt een vrij uitzonderlijk product deze NGD, heus.
Maargoed, ik geef sommige platen ook een 0,5 op basis van een aversie tegen de zanger of een bepaalde sound, terwijl het misschien nog best kwaliteit kan hebben.. in die zin stem ik net zo als Scientist. Misschien ook om mezelf te herinneren nooit meer naar desbetreffende artiest/plaat te luisteren!

Deze muziek wegzetten als simpele popnummertjes die niet gewaagder zijn dat het aaneenrijmen van wat coupletjes met refreintjes erdoor, komt mij nogal vreemd voor. Op zijn best is het een enigszins adequate beschrijving van de drie hits van dit album (Someone Somewhere In Summertime, Promised You A Miracle en Glittering Prize), maar dan doe je op zijn minst afbreuk aan de sp(r)ookachtige schoonheid van eerstgenoemde. Die andere twee vind ik ook de minste van het album.

De rest van het album is juist een stuk onconventioneler en leunt veel meer op subtiele structuurvariaties. En ja, een afgezaagde wending binnen dit betoog, maar voor de herkenning daarvan zijn écht meer dan twee luisterbeurten nodig (bij mij althans wel).

Verder mag iedereen ervan vinden wat hij wil, maar kwalificaties als "simpele popnummertjes" en "niet gewaagder dan coupletjes met refreintjes" schurken wat mij betreft wel erg dicht tegen objectieve onjuistheden aan.

Dat snap ik, heb je ook helemaal gelijk in, helaas is van de pop-liedjes dit een album wat me niet zo pakt. Wat popliedjes betreft vind ik bijvoorbeeld Wild Love van Smog prachtig

Nouja, de sound heeft iets heel erg lichts en opbeurends, misschien moet ik het zo omschrijven Misschien is dit gewoon de Beach Boys van de jaren 80 En uiteraard gaat er veel meer schuil achter deze plaat dan de lichte pop die het aanvankelijk lijkt, net zoals ook The Beach Boys verradelijk simpel kunnen klinken, maar dat niet zijn

Er is niks simpel aan Simple Minds en NGD!
Vrij vertaald heet de band 'verlichte zielen'.

Vandaag dit album maar weer eens geluisterd, en het overstijgt het nivo van eenvoudige popliedjes; maar gelukkig is dit niet zo'n moeilijke muziek, die hooguit voor 5 Users op de site is weg gelegd.
Zou dan bij een album als dit dan ook zonde zijn.

Ja laat ik ook maar eens wat zeggen. Altijd lastig om van een van je absolute favorieten te gaan melden waarom het zo mooi is. Toch word ik daar toe dan wel uitgedaagd als ik termen lees als poppy, gemakkelijk, muffe jaren 80 sfeer,coupletjes refreintjes enzovoort. Iemand die dit album al 25 jaar om diverse redenen, tot zijn favorieten rekent, wordt daar even mee geraakt zeg maar (en bij deze excuus, mocht enige emotie meespelen in de rest van mijn betoog ). Dat iemand het niet mooi vindt...prima..maar evenals Casartelli ben ik van mening dat dergelijke kwalificaties dicht tegen het objectief onjuiste aanzitten en me eerlijk gezegd nogal badinerend overkomen.

New Gold Dream laat zich wegluisteren als warm bad. De plaat klopt werkelijk van a tot z en is zo rijk aan productionele details dat hij mij, 25 jaar na dato, nog steeds weet te boeien en, net in het bezit van de remaster, zelfs na al die honderden draaibeurten, zo nu en dan nog weet te verrassen. Productionele details die je natuurlijk mist als je het album op mp3 over pc kutboxjes voorbij laat komen.

Daarnaast denk ik dat alle nummers zeer knap en inventief in elkaar zitten en tevens kop en een staart hebben. Dat is niet alleen heel wat anders dan richtingloos gepiel maar ook bepaald niet perse synoniem voor simpel popdeuntje. Ik zou het eerder patent songschrijversschap willen noemen wat de Minds op NGD aan de dag leggen. Binnen enigszins als muziek herkenbare structuren toch iets unieks wegzetten, is in mijn beleving een flink stukje knapper dan een paar vuilnisbakken in elkaar rossen en roem en glorie scoren omdat je toevallig de eerste bent die dat op de plaat zet (ik noem maar wat). Of het geluid dat daarmee wordt voortgebracht een beroep doet op inlevingsvermogen van de luisteraar of niet.

Voor mij helpt natuurlijk mee dat Simple Minds de allereerste band is geweest die ik ooit live heb gezien. Altijd goed voor een melancholisch bonuspuntje waarvan het weggeven een voorrecht is dat slechts de oudere muziekliefhebber tot zijn beschikking heeft . En dat nohg wel op het hoogtepunt van hun artistieke kunnen. Want daar zijn de meeste kenners het dan wel over eens: dat is de periode van New Gold Dream.

Ik vind het prachtig zulke berichten te lezen... ik vind het jammer dat ik er zelf zo weinig mee heb

En ik om te schrijven Kan nu weer met onbezwaard gemoed een potje gaan ballen en een drankje drinken. Het onrecht is immers moedig bestreden

Ook wel aardig om een dergelijke discussie bij Aeroplane of Joanna Newson te houden

wat VanDeGriend in veel woorden zegt, zei ik kort: NGD is als een meisje, zo perfect, dat ze alleen in gouden dromen voorkomt.

Mylene Farmer komt in de buurt, maar net niet genoeg.

Deze zonderling kan menig album voor en na deze gouden droom zeer waarderen, maar voor mij is "New Gold Dream" dé favoriete Simple Minds plaat allertijden!
Bovendien...kiezen uit slechts twee favoriete tracks bij dit wonderschone album is voor mij althans, absoluut niet mogelijk. Hooguit kan ik er twee uitkiezen die iets minder zijn! Wat dat betreft zal ik géén uitzondering zijn. Gelukkig!

Ik kies toch liever voor een avondje met Mylene Farmer dan een avondje met deze CD van Simple Minds. Die laatste heb ik en die kan ik morgenavond ook nog draaien.

Maar Thuurke: stel dat je moet kiezen tussen één avond met Mylene en een leven lang luisteren naar NGD ... Dus een avond met Mylene is gelijk aan NGD nooit meer beluisteren ... Wat kies je?

Ik heb er ook een tijd zo over gedacht: Simple Minds en jaren '80-muziek konden niet meer, voor mij was het metal en grunge en vroegere hardrock. Maar in de loop der jaren ontdekte ik veel meer en kwam ik er achter dat er gewoon verdomme topmuziek is gemaakt in die jaren, zoals Cure, REM, Joy Division, Police, Killing Joke, Clash etc. en nu kan ik bands als U2, Simple Minds en zelfs Duran Duran ook gewoon veel beter waarderen. Ten tweede heb ik me ook veel meer opengesteld voor 'populaire muziek'. Er is niets mis met lichtere deuntjes als het gewoon goed in elkaar steekt. Alles hoeft niet zwaar of ingenieus te klinken: Als het maar de juiste sfeer schept! Dat vind ik het belangrijkste.

Chapeuax Kaztor! Ik herken me zelf in je verhaal. Als (klein) jochie vond ik ABBA niet slecht; al snel bleek het 'not-done' om dit wat te vinden dus 'besteedde je er maar niet al te veel aandacht en tijd' aan... na verloop van tijd ga je dan toch weer waardering krijgen voor bepaalde muziek. Niet dat ik ABBA nu met grote regelmaat draai (juist niet) maar heb wel waardering voor ze (en zelfs dus een verzamelaartje in mijn collectie, al was het maar voor feesten en partijen)..
Afijn, Simple Minds dus..... NGD is al veel over geschreven recentelijk. Valt mij op dat vooral de iets 'oudere' generatie voor deze plaat in de bres springt....zo ook ik. Tuurlijk, binnen het genre (samen met pop en rock het genre waar ik de meeste muziek van heb) zijn er heel veel zeeeeeer goede (en voor de pophistorie veelbetekende) platen gemaakt binnen het genre: vaak trendsettende platen met historische 'pop'-waarde. Naast dat ik NGD een helmelse plaat vind, verbeeld het voor mij de toegevoegde waarde dat (pop)muziek heeft voor de maatschappij op dat moment. Dan is het dus wel degelijk ook van belang dat je de soc.-cultuurhistorische context weet van dat moment (zie ook diverse pop-literatuur, zoals de OOR POP-encl.). Dit is voor mij dus niet maatgevend, maar wel iets dat ik meeneem als ik deze plaat wil 'meten' naast andere platen binnen het genre...wat dan na NGD volgt zijn: Stone Roses(Stone Roses), Velvet Underground(VU plus Nico / Best Of), House Of Love (House Of Love), Captian Beefheart & His Magic Band (The Leg. A&M Sessions), Joy Division(Substance), Talking Heads(Stop Making Sense), Lou Reed(Transformer), Beck(Mellow Gold) en Talk Talk (It's My Life).

Memorabel album , persoonlijk zelfs mijn favoriete jaren 80 album, van Promised you a Miracle was ik niet zo kapot , maar de rest is weergaloos!!!
Leuke anekdote: een vriend van me zei toendertijd op school dat hij deze plaat had aangeschaft en dat ik deze zeker moest beluisteren. We hadden een tussenuur, dus fietsten we snel naar zijn huis.
We hadden onvoldoende tijd om de gehele plaat te luisteren, maar gezien de kwaliteit van het album hebben we er met veel plezier een ( spijbel ) uurtje aan vastgeplakt.
Favoriet :het titelnummer New Gold Dream.

Voor mij categorie Abbey Road/The Wall/Avalon/Disintegration enz. oftewel laat mij nu steeds (en ook over tig jaar) nog elke keer ernaar teruggrijpen en van genieten. FACT!

Voor mij het topalbum naast From The Lions Mouth, Breaking The Silence, Pornography en Sleep No More enz. uit een periode, waarin nog vele schitterende, onbekend bij het grote publiek gebleven, bandjes een geheel eigen en unieke sound op de destijds nog grote, zwarte en soms ook wel gekleurde plastic schijven hebben geplaatst en waarvan de muziek...jammer genoeg...zo lastig te vinden is op die doodsaaie zilverkleurige cdees. Ik ben benieuwd naar de geremasterde versie, want mijn oorspronkelijke cdeetje klinkt niet zo geweldig als de lp uitvoering uit 1982!!