Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Nou, die klinkt tof. Heb 'm laatst aangeschaft omdat ik gewoon weer naar dit soort bands ben gaan luisteren de laatste tijd.
Dit zijn nou eens remasters zonder extra shit die je gewoon voor een leuke prijs kunt aanschaffen en zo hoort het altijd te zijn! Alleen jammer van die karige inlaytjes. Die zijn een beetje fantasieloos inelkaar gerammeld bij deze serie.

Komt dicht in de buurt van de lp uitvoering Alicia

Soms zijn die extra tracks meer dan welkom zoals bij de Renascent uitgaven van The Comsat Angels en The Sound, maar die zijn inderdaad behoorlijk aan de prijs. Dat heb ik er wel voor over en bovendien heb je in deze gevallen ook geen enkele keuze.
Maar je hebt gelijk, Kaztor...die extra "shit" heeft vaak geen meerwaarde en wil je het betreffende album alleen om de hopelijk betere geluidskwaliteit hebben.
In alle andere gevallen schaf je toch de gewone cd aan vanwege de meestal veel lagere prijs. Het is natuurlijk maar net in hoeverre je liefhebber van een bepaalde band bent en of het werkelijk interessante extra nummers zijn.

In dit (uitzonderlijke) geval ga ik achter de remaster aan, want dat is "New Gold Dream" zeer zeker waard. Wel eigenaardig misschien...dat je soms wel drie exemplaren van hetzelfde plaatje koopt....mmm...

Je hebt helemaal gelijk Alicia. New Gold Dream is mijn favoriete album allertijden. Ik ga dus ook de geremasterde versie aanschaffen bij hoge uitzondering. Zit alleen nog te twijfelen of ik de "gewone" geremasterde versie ga aanschaffen of de zgn. DVD uitvoering met allerlei extra zaken. Heeft iemand die eigenlijk en is die wel de moeite waard? Ik ben ook niet iemand van allerlei extra bonusdingetjes. Het album is zo overweldigend goed dat het niets extra's nodig heeft.

Martijn, geloof me...De DVD-versie is een MUST-HAVE!! Het is echt het meest verrassende item van Simple Minds in de afgelopen 20 jaar vind ik. Hieronder vind je een (engelse) opsomming van de verschillen. Meest duidelijke verschillen zijn dat de nummers veel langer doorlopen dan de oorspronkelijke versies, er zijn een aantal geluidssporen die ontbraken op het origineel toegevoegd én een gezongen versie van de B-kant van Someone, somewhere,....., waarvan ik nooit beter heb geweten dat dat een instrumentaaltje was. Blind kopen!

Gr., René.



Taking the original 24-track analogue masters, he crafted a true 5:1 surround sound version of most of the album, so New Gold Dream now surrounds and envelopes, and you can be truly immersed in its lush textures and melodies. That alone would gain it a high recommendation.

But Prent was also loath to touch the volume control, leaving it high whilst Pete Walsh, with one eye on the limited space on vinyl and tape, was forced to fade. Thus Someone Somewhere (In Summertime), Big Sleep and Glittering Prize appear as new psuedo-extended forms with extended epilogs.

And, unfettered from the original sanctioned Walsh master from which all other releases were cast, Prent had a set of analogue masters which featured the entire recording sessions themselves. New, extended versions of Somebody Up There Likes You and Hunter And The Hunted appear, the former overlaid with more of Charlie’s haunting guitar lines, the latter featuring more of Herbie Hancock.

And Prent wasn’t shy of clipping studio banter. Pete Walsh, throat dry after sucking on innumerable cigarettes croaked “Rolling” as a marathon extended version of King Is White And In The Crowd kicks in. After a signal from the drums, the band abruptly stop, and Walsh congratulates “That’s the one.” Except it wasn’t and this is the first time it’s ever surfaced.

The icing on the cake, the beautiful bonus, was In Every Heaven. Again Prent has come up trumps, finding the vocals, with Jim hesitantly singing a sparse vocal over the choppy choruses. It has an unfinished feel, perhaps the reason for stripping it of words, and renaming it soundtrack, and downgrading it to B-side (it appeared on the flip of Someone Somewhere (In Summertime)).

The news gets better. Whilst DVD-Audio is a new(Ish) format, the sleeve now covered with symbols proclaiming formats and systems, the disc played in my bog standard PC-DVD (using PCM 2.0 stereo) and blasted with authority from my DTS enabled DVD (DTS Surround Sound 5:1). It will also play on DVD- Audio machines. And the disc itself is regionless.

Other bonuses included the videos for Promised You A Miracle and Glittering Prize but, at this stage, who cares? The music itself was enough.

So to Virgin/EMI: I’m sorry. What on paper looked like being yet another remaster of a remaster on a new format that little could play, turned out to be an alternative version of the album, a refreshing new view, and a must-have for every fan.


Someone Somewhere (In Summertime) [5:1 Extended Mix] (5:22)
Slow fade at end revealing extra vocals and different inflections.

Colours Fly And Catherine Wheel (3:48)
Same as the remaster. Not 5.1.

Promised You A Miracle (4:25)
Same as the remaster. Not 5.1.

Big Sleep [5:1 Extended Mix] (5:20)
Slow fade. Some extra vocals.

Somebody Up There Likes You [5:1 Extended Mix] (5:45)
Extended version with extra guitar and effects.

New Gold Dream [5:1 Extended Mix] (6:07)
The well known German-12" mix, but with extended intro. Unfortunately it fades before the end.

Glittering Prize [5:1 Extended Mix] (4.39)
Slow fade at the end, although there isn't much different.

Hunter And The Hunted [5:1 Extended Mix] (6.06)
Marathon version featuring far more Herbie Hancock.

King Is White And In The Crowd [5:1 Extended Mix] (7.28)
Extended version with Pete Walsh cues, count-in, band abruptly ending and final comments.

In Every Heaven [5:1 Mix] (4:55)
Soundtrack For Every Heaven now gets vocals.

Hartstikke bedankt René voor je uitgebreide vergelijking. Is wel een groot verschil met de geremasterde CD. Blijft het album wel overeind door al die wat lang uitgesponnen nummers? Ben echt zeer nieuwsgierig geworden naar de DVD.

Toen ik hem wilde aanschaffen was ik waarschijnlijk net zo sceptisch als jij, Martijn. Maar al vanaf de eerste noten van Someone,... hoorde ik dat het iets heel speciaals was. En ja,..het doet niks af aan het orgineel. Het enige puntje wat ik zelf wat minder vond is dat ze de bass van Derek Forbes een beetje rare bijklank hebben gegeven op Glittering Prize en Somebody Up There Likes You,....aan de andere kant zitten in dit laatste nummer weer allerlei grappige gitaar-effecten. Ook de solo van Herby Hancock op Hunter is een stuk langer. De bonustrack vond ikzelf nog het meest bijzondere,....geweldig nummer helemaal in de stijl van New Gold Dream. Overigens heeft Once Upon A Time dezelfde behamdeling gekregen, maar daar zijn de verschillen een stuk minder duidelijk dan op NGD... En OUAT kan sowieso al niet in de schaduw van NGD staan..

Terecht dat dit album van Simple Minds zo bejubeld word, ik vind dit zondermeer ook hun allerbeste, maar ze hebben ook nog zo veel andere mooie albums gemaakt,...laten we dit ook een keer niet vergeten, daarmee vind ik het ook erg knap dat ze al bijna 30 jaar bestaan en nog steeds over een enorme hoop energie beschikken, en in 2008 weer een nieuw studio-album van deze band verschijnt in het jaar dat Simple Minds 30 jaar bestaat.

Eens, dit album was hun artistieke hoogtepunt, maar toch (na het prima album "Black and White 050505") ben ik benieuwd waar ze nu mee komen.

Mijn verwachtingen zijn eigenlijk niet zo hoog. Een album van de kwaliteit 1979-1984 zullen ze nooit meer afleveren. Het doet pijn dit te zeggen, maar het is gewoon zo.
Waar ik nog steeds stiekem op hoop, zijn dvd's met concerten uit die hoogtepuntjaren, maar dat zal er ook wel niet komen.
Wat er komt, zal wel weer een zoveelste verzamelaar zijn met 'Don't you' en een heruitgave van 'Seen The Lights'.
Een ontmoedigde fan.

Ik vind ook dat de SM na Sparkle In The Rain een versnelde onttakeling hebben laten zien die eigenlijk helemaal niets meer beloofd voor de toekomst. Live zijn ze nog energiek (heb ze vorig jaar gezien) en die laatste plaat bevat best een paar aardige nummers, maar ze hebben zoveel rotzooi uitgebracht dat het beeld van de SM van tot en met Sparkle wel nooit meer zal worden bijgesteld Vooral de U2-achtige escapades van Street Years zal door de meeste mensen altijd in hun geheugen gegrift staan, dat terwijl de SM zo'n unieke eigen sound hadden, dood en doodzonde!!

Behoorlijk ontmoedigt ja, zo te lezen.
Laten we niet vergeten, we zijn al weer zo´n 25 jaar van de New Gold Dream-release verwijderd, en ondanks, en ik ben dat met alle fans van dit album eens, we leven nu in 2007.
Dit album is voor mij, en gelukkig velen met mij, een mijlpaal in de muziekhistorie.
Maar de band Simple Minds wil natuurlijk ook verder, ondanks ze ooit meer dan 25 jaar geleden een onovertreffelijk album hebben afgeleverd.
En hier onderscheiden de pulpartiesten zich nou juist van de echte artiesten.
Ondanks dat Jim Kerr en co weten dat ze dit album bijna niet meer kunnen overtreffen, en een gemiddelde artiest er in dit geval al lang de brui aan gegeven had, deze band blijft volhardend volhouden.
En waarom? Omdat muziek nu eenmaal hun passie is, onlangs dit ondenkbaar meer te overtreffen is en plus grootheden als Michael Mc Neill en Derek Forbes die een groot aandeel hadden in deze band ook al zijn verdwenen.
Als je dan ziet wat ze in deze situatie vandaag de dag nog presteren dan verdient dan complimenten.
Ik moet hier wel gelijk bij vertellen, op herhalingen zit ik eigenlijk ook niet meer te wachten in de vorm van compilaties, daar hebben we er wel genoeg van gehad.
Maar een nieuwe DVD, ....dat mag zolangzamerhand toch wel weer eens.

Goed "gesproken", SoundWave! Ik blijf daarom ook altijd geinteresseerd in welke plaat dan ook van Simple Minds, want zelfs het "minste"album bevat altijd nog enkele zeer fraaie nummers. Bijna 30 jaar Simple Minds!

Ik ben dus nu 25 jaar een superfan, maar dat neemt niet weg dat sommige zaken me ontgoochelen.
Ik heb ook elk album en elk album heeft zijn plaatsje bij mij. Geen enkel album vind ik slecht.
De ontgoocheling zit hem vooral in de massa's zinloze, herhalende verzamelaars, terwijl ze op dvd-gebied zo verschrikkelijk te kort schieten. Ik kan niet één band noemen met hun status die zwakker scoort op dit vlak. U2, The Cure, Depeche Mode ... allen hebben prachtig werk op dvd vereeuwigd.
En geef toe, een integraal concert uit de Empires, Sons, Dream EN Sparkle-tour, dat zou toch een stukje hemel zijn he. Ook de OUAT-tour moet er bij, bij voorkeur uit Rotterdam, met Jim in zijn zwarte broek en witte blouse.

De geremasterde DVD van dit album is echt een verbetering en een zinvolle toevoeging! Heb deze versie vorige week aangeschaft en ik wist niet wat ik hoorde! Prachtige extra lange versies van o.a. New Gold Dream, Hunter and the Hunted, Big Sleep, Somebody up there likes You en King is White and in the Crowd. Het leek wel alsof ik het album beluisterde tijdens de studio opnames! Omdat ze bij deze remaster gebruik hebben gemaakt van meer (originele) sporen dan op de oorspronkelijke release, klinkt het album opeens ook weer heel fris en nieuw. Voor elke Simple Minds liefhebber een aanrader.

Dit is een van DE klassiekers uit de jaren 80. Als je dit beluisterd en je pakt het latere werk van de Simple Minds dan lijken het wel 2 verschillende bands. Voor mij toch een teken dat het vertrek van de oude drummer en toetsenist destijds de doodsteek is geweest voor het unieke geluid van de band. Sparkle In The Rain was nog een aardige plaat maar TE bombastisch voor mijn oren. Daarna zakte het helemaal onderuit. Ik draai al het oude PRE New Gold Dream van de Simple Minds nog veel en graag. Alles wat daarna is uitgebracht kan me helaas niet bekoren. 5 sterren voor deze prachtplaat!

Hmmm, ik vind Mel Gaynor juist een hele goede drummer. Gaf de band een hoop kracht mee en zo te horen had ook hij geen invloed op de latere, slappe sound.
Ik denk dat Don't You... de grote boosdoener is.

Ik vond alles wel goed klinken tot Real Life, die klonk echt te gelikt.
Eigenlijk is New Gold Dream een soort van overgangsplaat geweest; van experimenteel naar mainstream.

Akkoord, maar één van de geslaagdste (moet vierkant Nederlands zijn, misschien beter : meest geslaagde ?) overgangsplaten ooit, dan wel!
*****

Welke toetsenist is vertrokken dan? Mick MacNeil ging pas na de wereldtour van Street Fighting Years weg, maar toen was de band al vijf jaar de weg kwijt...

Ah, moet ook de dvd maar eens aanschaffen als ik dit moois allemaal hier lees.

En voor wat betreft de Simple Minds: Als je in 1982 met zo'n goddelijk album op de proppen kunt, tja, dan weet je dat er niets meer te verbeteren valt. Inmiddels zitten er 25 jaar ervaring (uit mijn leven) in dit magnifieke album !

MacNeil ging inderdaad pas na Street Fighting Years weg!
Dat de band dan al vijf jaar de weg kwijt was, ben ik het volledig NIET mee eens, getuige het meesterwerk dat "Street Fighting Years" zélf is ..

Enne, MEL GAYNOR was er alleen niet bij op hun slechste album ooit, de pijnlijke poging om MOR/ AOR ed te willen klinken: "Good news.."

Ten tijde van "Neapolis" was ie alweer terug. En in de huidige line-up zit ie ook nog steeds

De enige 'originele bandleden' die reeds lang weg zijn, zijn MacNeil en Derek Forbes (die ten tijde van "Neapolis" overigens heel even terug was).

Dat de band 5 jaar de weg kwijt is geweest vind ik ook een beetje overdreven, Good News was inderdaad een dieptepunt, daarna is de weg omhoog mijn inziens toch weer gevonden.
Tragiek blijft dat een subliem album als New Gold Dream ook nauwelijks te overtreffen is, ik blijf dit album een absoluut meesterwerk vinden.

Ja, dat is de dramatiek van het gegeven: 'maak een onvergetelijke knaller van een plaat'.... Al wat je daarna doet wordt er sowieso mee vergeleken, of er aan afgemeten, en het even goed of béter doen is dan haast onmogelijk....

Hoe diep gezakt deze band ook is na deze en Sparkle in the rain is onbegrijpelijk, maar New gold dream is zonder meer één van de beste jaren 80 platen ooit gemaakt. Goede dansbare beats met pakkende melodien. Jim Kerr zijn zogenaamde mistiek is op deze plaat doeltreffend en behoren helemaal in de sfeer van deze plaat. Alle nummers zijn van hoog niveau. Jammer dat zo'n band in de loop van de jaren 80 en 90 en heden zijn weggezakt naar bedenkelijkheid, maar begin jaren 80, nog geen vuiltje aan de lucht!!

De laatste van The Simple Minds die er nog een beetje toe deed. Bij de opvolger van deze ben ik afgehaakt wegens een balansprobleempje tussen pathos en prestaties.

Verdwenen is nu de dwingende wijze waarop de Minds in hun begindagen electronica op de luisteraar loslieten, en daarvoor in de plaats kregen we een kristalheldere productie en een poging tot songschrijven die meestal redelijk uitpakt (het titelnummer) , maar soms ook niet (Colours fly & Catherine Wheel, Glittering Prize) Erger zijn de eerste trekjes van megalomanie, die het eens fel brandende Minds-vuur snel liet doven (zoals ik persoonlijk in Ahoy heb gezien tijdens een afgrijselijk slecht concert voor een uitzinnig publiek). De afsluitende draak King is White is wat dat betreft een voorbode van de gezollen performances op plaat en podia die erna kwamen.

Meen je dat nou? King is White is juist donker en ingetogen, doet helemaal niet denken aan de megalomane uitvoeringen, die ze vanaf 1985 op het podium en plaat lieten horen.
Is samen met Promised You a Miracle het oudste nummer van New Gold Dream, dus zou ook het verste af moeten staan van de pathos in latere jaren.

Helemaal mee eens, King Is White is juist een prachtig nummer dat veel meer weg heeft van hun eerdere periode (denk ook aan Seeing Out The Angel).

Nou, thematisch bezien is het bepaald geen luchtig nummer....in die zin een voorbode van drakerigheid zoals sanctify yourself etc. Misschien is mijn oordeel gekleurd door de pathetische manier waarop dit indertijd in Ahoy op het podium werd gebracht, compleet met klimpartij in een oversized microfoonstandaard. Jimm Kerr als Jesus Krist.

Ik vond de Minds toch het leukst toen ze strak vooruit dreunend ontzettend pakkende nummers maakten. The American, I Travel ... Boys from Brazil ...The Waterfront was ook erg OK maar meer heb ik niet van ze vernomen.

Ze zijn er nog steeds, hoor.