Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Ik geef dix wel een beetje gelijk. Die oude nummers van SM zijn eigenlijk het beste. Niets ten nadele van dit album, helemaal af!, maar toch heb ik persoonlijk ook meer met de albums voor NGD!

Zijn dit inmiddels geen oude nummers dan????????

Veruit de beste Simple Minds plaat. De subtitel (81-82-83-84) zal ongetwijfeld verwijzen naar de periode waarin de plaat gemaakt, uitgegebracht, gepromoot en waarna het grote geld zou gaan binnenstromen. Dat grote geld is niet met deze plaat gekomen. Niet dat ik het doorslaggevend vindt dat er grof verdiend moet worden, laat staan dat het iets zegt over de kwailiteit van de plaat. Echter, deze plaat is zo sterk dat zij het verdiende om er Michael Jackson achtige hoeveelheden van te verkopen. In 1984 wordt de droom wreed verstoord en bekoelt mijn fan zijn danig als Sparkle in the rain uitkomt. In 1985 is men definitief uitgedroomd en behoort de gouden droom tot het verleden, men verkoopt de simpele ziel aan de duivel en scoort gigantisch met "don't you forget about me?". nou mooi wel.

Best een aardig album, maar aan een verzamelaar van deze groep heb ik genoeg.

Berichten verplaatst naar Simple Minds

ik vraag me af wat iedereen vind in deze slechte plaat van the minds hij is niet alleen echt slecht geproduced , je hoort hen bijna niet , het was al zo op de lp ook de cd is zwak en buiten big sleep staat er geen goed nummer op

Als je deze klassieker zo slecht vindt kun je dat wat mij betreft niet afdoen in één zin.. Dan hou je dus gewoon niet van de Simple Minds en dat kan natuurlijk.

Uiteraard zijn de Simple Minds ver over hun hoogtepunt heen maar deze plaat blijft met Sparkle In The Rain toch wel een heel fraai document met stuk voor stuk hele sterke nummers. Productie is prima, plaat klinkt echt heel fraai.

Eensch met ROE: vind het klare onzin om de productie als 'slecht' af te doen......als SM / muziekgenre je niets doet, vooral geen tijd in steken en zeker zo'n klassieke plaat niet gaan beoordelen (zonde van je tijd).

Ik denk dat het probleem hier niet ligt bij de argumentatie, maar bij de hoogte/laagte van de stem. Ik heb weinig met The SM maar hoor dat het redelijk in elkaar zit en geef ze het voordeel van de twijfel

Ik zal het zelf niet opzetten, maar als ik ergens ben en het wordt gedraaid kan ik het wel waarderen.

Prijsnummer op dit album is voor mij persoonlijk 'Someone, Somewhere in Summertime'. Lekkere drive zit er in dat nummer. Een periode helemaal grijsgedraaid. Ik zal hem vanavond misschien weer eens opzetten. Blijft toch goed geproduceerde wave.

Samen met Sparkle In The Rain,het beste album van de groep.Hier klinkt de band nog lekker progressief en fris.In die periode waren ze in de running,maar zeker nog geen hitparadeband.De groep werd nog serieus genomen en dat was terecht.prima songs met de synthesizers en de gitaar+de originele zangpartijen van Jim Kerr als referentiekader.Jammer dat de groep, toen het succes begon te ruiken, zo ging zwalken.

Ik vind dit nog steeds een mooi album en het hoort voor mij echt bij de begin jaren 80. Ik was nog jong en heb mooie herinneringen aan die periode. IK heb SM voor het uitkomen van deze plaat gezien in de Lantaarn in R'dam en daarna in De Doelen en de band heeft in die korte periode een enorme ontwikkeling meegemaakt. Ik ben inmiddels al jaren geen fan meer, maar als ik deze plaat weer eens beluister kan ik alleen maar positief zijn. Grote uitschieter voor mij is: Someone, Somewhere in Summertime, vreemd genoeg moet ik dan altijd aan mijn ski vakantie van 1982 denken.

Meesterwerk van Simple Minds, een klassieker die nog steeds staat als een huis. Sfeervolle, dromerige songs met de nodige mystiek en een beetje pathos, waar nog niets van de bombast is te bespeuren die latere albums van hen ontsieren. Met dit album werden ze even groot als U2 (waarmee die band in één adem genoemd werd) en "Promised You a Miracle" werd hun eerste hit en klassieker. Al staan hier volgens mij nog betere songs als "Someone, Somewhere in Summertime", de titelsong en "Glittering Prize" die ook klassiekers zijn geworden.

Als je deze hoort heb je genoeg van die verzamelaar!

There's so much more to this band than just the hits....

Ik heb ook een compilatie-dubbelaar (hun latere albums vind ik minder interessant), maar "New Gold Dream" moet je zeker in huis halen.

Ik heb deze, Sparkle In The Rain en een gebrande verzamelaar en die draai ik nooit. Altijd deze of Sparkle en beiden vind ik geweldig.
Uiteindelijk haal ik er wel een paar bij, maar vanaf Street Fighting Years (eigenlijk vanaf dat live-album al) interesseert deze band me niet meer.

"Sparkle in the Rain" vind ik ook nog prima (heb ik nog op LP) daarna ging het langzaam maar zeker bergafwaarts, hoewel ik "Once Upon a Time" en "Street Fighting Years" die ik ook allebei op LP heb, nog best te pruimen vind.

Once Upon A Time vind ik het laatste album dat nog iets heeft te bieden. Daarna werdt het stichtelijke opgeheven vingertjes-gehalte me te hoog. Wat ik uit de jaren '90 van ze ken vind ik erg schrilletjes afsteken bij dit.

Deze plaat is een juweeltje. Ook na al die jaren wordt ik nog geraakt door The hunter and te hunted en Colours Fly and Catherine Wheel Maar ook door Someone,Somewhere in Summertime en de titelsong. De combinatie van beukende bas en basedrum met daar om heen de gitaarlijnen en vlagen toetsen. En Jim Kerr die het met z'n zang bij elkaar pakt. Op deze plaat valt voor de Minds alles precies op z'n plaats. Gekke is dat alles wat ze daarvoor gemaakt hebben wel aardig is en alles daarna heel soms aardig Ik draai het echter bijna nooit meer. Maar deze mag regelmatig terugkomen.

Kan ik inkomen, dit album is een van de beste platen ooit gemaakt mijn inziens, alles wat The Minds daarvoor en daarna hebben gemaakt is wat mij betreft per definitie minder.
New Gold Dream = monumentaal album!!!!!!

Amen.

En ik neem deze blind mee van de rommelmarkt voor 2 euro in perfecte staat, zie ik hier dat hij op 70 staat

Aan jou de eer om er 69 van te maken!

De kracht van dit album is toch wel dat het een soort stille kracht bevat. Het rockt nergens (Het titelnummer komt daar het dichtste bij), maar toch sluimert er iets in de muziek. Er is toch iets, een soort randje, dat dit een 'alternatief' album maakt. Misschien is het de zeggenschap die het uitstraalt.

Ik zal mijn best doen.

Godzijdank rockt het niet, dit swingt! Dat is veel beter! De energieke flow op deze plaat is onvergelijkbaar met elke andere plaat.

T is de toetsenist die deze plaat maakt, fantastische arrangementen, zo nu en dan echt soundscapes

De CD ligt er bij mij thuis wat stoffig en vergeten bij en toch wil ik hem niet kwijt.

Ik begrijp je pijn, hij zou in de top 10 moeten staan.