Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Zelfde kan ik zeggen over jou en je stemgedrag t.o.v. Dire Straits.

Dire Straits heeft ook geen plaat in haar catalogus die zich hier laat vergelijken. Ik kan mij voorstellen dat ik door de overkill aan Dire Straits in de jaren tachtig de scores te laag zijn uitgevallen. Maar dan blijf ik met mijn vraag zitten. Ik ga de scores bij DS opnieuw bekijken.

Muziek is niet objectief en er bestaat niet iets als een topplaat. Een plaat kan niet objectief gezien goed zijn.
Ik vind het een aardige plaat, maar er zijn voor mij (veel) betere.

Ik vind het wel een behoorlijk cijfer voor een aardige plaat.

check gemiddelde

Het is maar net wat voor definitie je aan aardige plaat geeft . En over mijn gemiddelde. Ik luister alleen albums waarvan ik bijna zeker ben dat het goede muziek is. Ik luister geen albums om het album luisteren. Als ik dan een album tegen kom die ik slecht vind, zet ik die gelijk af en stem dus ook niet.

Grasveldplaatje.

New Gold Dream is de regenboog achter de donkere wolken van de jaren 80. Een heerlijke toegankelijke overgangsplaat van experimenteel naar mainstream.
Vanwege mijn leeftijd heb ik dit album pas gekocht toen ik zestien jaar was.
Zeven jaar te laat.
Ik ontdekte dus pas na de bloeiperiode de New Wave, en wilde die in 2 jaar tijd herbeleven
Natuurlijk al langer bekend met Promised You A Miracle, maar pas aan deze begonnen in de periode dat ik in de grote stad met een vervolgopleiding begon.

De New Wave was dan wel op zijn retour, maar daar liepen nog genoeg zwarte raven rond.
De treurnis die Someone, Somewhere in Summertime uitstraalt, doet me denken aan de nadagen van de zomer.
Daar in Nijmegen lag voor het schoolgebouw een grasveldje, waar we ons in de pauze opstelden.
De geur van het onaangetast gras zit nog steeds ergens diep van binnen.
Ik kleedde me zelfs als Jim Kerr.
Hij was een soort van idool.
Al kwam ik er snel achter dat de leren riem vlekken achter liet op mijn witte bloes.
Die droeg ik dus net als Jim over de mijn kleren heen.
Liggend in een soort van Big Sleep werd gedacht aan hoe het eerste schooljaar verder zou verlopen.
Zou het een New Gold Dream worden of een grote teleurstelling.
Op het schoolplein werden al snel TDK en BASF cassettebandjes uit gewisseld onder de groep jongeren.
Ik was in het bezit van werk van Simple Minds, Joy Division, The Cure en The Mission.

De muzikale voorkeur bepaalde al snel je plek.
Deze waren voor velen belangrijker dan de schoolresultaten.
Het gras verkleurde, en werd valer.
Herfst deed zijn intrede.
Simple Minds bleef.
Dankzij hun al snel mijn plekje daar veroverd.
Hoewel ik muzikaal veel breder was ingesteld, zou ik altijd die jongen van New Gold Dream blijven.
Blijkt weer hoe belangrijk de eerste indruk is.
Mijn grasveldplaatje doet me terug verlangen naar die tijd.

Dit is zeker een plaat die je meegemaakt moet hebben?

Daar kan ik niet over oordelen.
Ikzelf was er te jong voor.
Maar het gaf mij wel het gevoel iets gemist te hebben.
Iets dat ik bij andere platen niet zo sterk heb.
Op de Joy Division albums na.

Herkenbaar verhaal Deric; bij ons gebeurde dat op het schoolplein, valkbij de rijen Puchs en Tomossen - want daar reed je toen op als zestienjarige en wij wisselden o.m Neil Young, Led Zeppelin, The Cream en John Mayall uit. Da's dus wat langer geleden.

Gek genoeg hebben die platenmaastchappijen er nooit over nagedacht wat de impact van internet zou kunnen zijn als wereldwijd alle zestienjarigen dingen zouden kunnen uitwisselen met een muisklik.

In de beginjaren 80 waren de concerten en events wat kleinschaliger en goedkoper en dat had wel iets intiems. Herinner me nog een optreden in de - nu gesloopte - Stokvishallen in Arnhem van maart 1980; zaal half gevuld meen ik (kaartjes 12,50).

De cassettebandjes hadden hun charme.
Als een album uit kwam, deze zo snel mogelijk op tape zetten, omdat dan de slijtage van het vele draaien op een platenspeler nog niet hoorbaar was.

Ik beluisterde 'm in '82/'83 bij een vriend van mij ,die dit album destijds gekocht had n.a.v. een bescheiden Top 40 notering van Promised You A Miracle. Op zijn kamer draaide hij deze toen regelmatig af en ik mocht het toen al graag horen, alleen was nog niet alles direct aan mij besteed. Ik mocht 'm in '83 tijdens zijn vakantie een paar weken in huis hebben en toen heb ik het meermalen pas 'echt' beluisterd. Vooral de openingsnummers van beide LP-kanten heb ik heel vaak gedraaid en vooral in het begin ging de naald dan na die 2 nummers weer omhoog om 'm opnieuw af te spelen.....(ik hoefde dus de naald niet ergens in het midden of zo laten 'neerdalen', maar de openingsnummers hadden door het vele draaien al schade opgelopen en heb maar een nieuwe voor 'm gekocht en hield zelf de "krassende/tikkende"plaat.....).

Daar heb ik nooit last van gehad, dat zgn. "grijsdraaien" - wel met singles in de 60's. Ik denk dat ik ten tijde van het uitkomen van deze plaat al een heel behoorlijke verzameling had, vermoedelijk zo'n 400 albums en veel cassettes - aanvankelijk ook nog tapes (Revox of Tandberg, precies weet ik het niet meer, wat een gedoe zeg die banden omleggen en doorspoelen).



Ook da's herkenbaar. Op een gegeven moment leende ik geen albums meer uit (en ging de deur van mijn kamer in de studentenflat op slot - anders werden ze, net als mijn strips, uit mijn kamer gehaald ), maar cassettes, ook veel mix-tapes. Probleem met cassettes was wel dat er soms (hoorbare) loopsnelheidverschillen in zaten tussen het ene deck en het andere, ging het tapeje 'jengelen'. Had er altijd een paar bij (met snelle muziek) als ik naar een feest ging.

Kon overigens destijds erg lachen om Arno Hintjens die Jim Kerr persifleerde met "Promised You a Sausage Roll".

Dit moet hem wel zijn. Het allerbeste wat de Simple Minds op plaat brachten. Eentje die ik maar al te graag bovenhaal.

Fantastische plaat!!!

Met maillot, baret en ballerina's?

Nee, maar wel een strakkere broek met puntschoenen er onder.
helaas geen baret, maar wel seieus overwogen.

Er is hier de laatste tijd weer veel geschreven over dit album. De meningen lopen uiteen, wat enerzijds normaal lijkt. Anderzijds is het wat zielig van sommigen om de pure schoonheid ervan te willen ondermijnen. NGD blijft een tijdloos document, getuigend van een schoonheid waarvan bands als U2 en Dire Straits geen evenwaardige concurrent hebben, op hoogstens een los nummer hier en daar na. Ik denk dan aan nummers als 'The unforgettable fire' of 'Brothers in arms'. De nummers, niet het gehele album. Het woord 'suf' is bij NGD totaal, maar dan ook totaal misplaatst. Het zal te maken hebben met de gave of het gebrek om de pure emotie van dit album ten volle te waarderen. Erg is dit niet, ik mis de gave om te kunnen genieten van ventjes die op een veloke rijden en me daarmee aan de buis gekluisterd houden. Dit laat niet na dat ik heel blij ben in te zien wat voor een parel NGD wel is.

Dit album is voor mij al 28 jaar een betoverend mooi tijdloos document.
Tijdloos zeker want dit album komt elke keer weer in volle pracht tot mij, van Someone tot King is White, absoluut een van de allermooiste albums ooit gemaakt.
In de sombere jaren 80 straalde dit album ook optimisme uit, in tegenstelling tot anders bands als The Cure, Depeche Mode, Tears For Fears & Joy Divison die prachtige maar ook wel donkere muziek maakten.

Absoluut ik kan het weten !!!

muziek ontdekken is net als archeologie alleen met een hogere succeskans. Soms kom je maar zo een oud manuscript tegen, wat prehistorische werktuigen of een hele romeinse ruïne maar af en toe stuit je op een versteende drol.

Ik vind het dan ook knap dat deze plaat met de muzikale diepgang van een schoteltje melk nog een klassiekerstatus heeft. Dit album is zwaar verouderd. Dit is het best te merken aan het instrumentale dieptepunt: somebody up there.....

Zo, je zet de boel (bewust) op scherp!...Daniel in the lion's den?....

de laatste tijd luister ik steeds meer en vaker naar new wave. Dit was mijn eerste grote teleurstelling.

Kan zijn, ik bemerk dat meer mensen dit beluisteren in de verwachting een diepgaand en zielepijnigend meesterwerk aan te treffen. Dat is dus in het geheel de magie van deze plaat niet. Itt de meeste new wave, die nogal somber en donker van aard is, is dit juist een soort stralende ster en een lichte bries die je als het ware naar enkele niveau's hoger tilt. Zonder daarmee trouwens tot een simpel of meeblerderig popplaatje te verworden. De composities zijn niet zo simpel als dat ze op het eerste gehoor overkomen, daarnaast is het de briljante combi van stem, ritme en goddelijk gitaargeluid en keyboards! Alles klopt hieraan! Wat eraan verouderd zou zijn ontgaat me ook een beetje.

Het is je goed recht om dit niks te vinden, maar ik zou zeggen: laat even rusten en probeer het dan nog eens. Als zovelen het zo goed vinden, dan zit er mss toch enige schoonheid in. Is dit je eerste Minds album dat je probeert?

Edit: om even aan te sluiten bij Lord. P: na al de zielepijn van Cure, JD, Sound e.d. is dit zalvende, bijna spirituele muziek; het licht aan het einde van de tunnel.

Nu is deze New Gold Dream ook niet echt de blauwdruk voor 'New Wave'? Als er al zo'n genre bestaan heeft. Volgens mij kregen veel bands begin jaren tachtig dat predikaat mee als kenmerk van een nieuwe lichting. Dit klinkt toegankelijk maar niet zonder muzikale integriteit. Nu is dit duidelijk afkomstig uit de jaren tachtig maar dat maakt het toch nog niet per definitie verouderd? En waarom laat zich dat het beste kenmerken in Somebody up there likes you? Iets meer toelichting zou de inhoudelijke discussie goed doen.

Net zo min als je Remain in Light (Talking Heads) het toonbeeld van New Wave kunt noemen, kan je dat met dit album doen.

Beide zijn te beschouwen als doorontwikkelingen van New Wave - Remain in Light richting eclectische, postmoderne muziek met elementen van wereldmuziek; New Gold Dream positief gestemde (veel wave kwam uit de krochten van de donker gestemde ziel), verlichtende wave met popelementen.

New Wave begon in 76/77 liep door tot in '83, raakte de postpunk, liep daar even mee op en daarna namen andere (sub)genres het roer min of meer over: synthesizerpop, gothic, indie etc.

NGD zette eigenlijk een nieuwe standaard - zie ook de omschrijving van Orbit. Zelf zou ik ook graag samenspel van bas en drum willen memoreren als stiuwende kracht.

Ik zou Misterfool niet teveel aandacht schenken, de naam spreekt voor zich.

Luuk is jong, maar wel eager en hij probeert tenminste dingen; en dan kan het geen kwaad om 'em een beetje in de goede richting te wijzen. Mijn ervaring is dat ie net zo snel dingen weer herroept, als het kwartje gevallen is. En zo niet, heb ik weer een stempel voor mijn goede-daden-boekje

waarom? omdat ie een album van je favoriete Heineken Music Hall bandje niet goed vind? moet toch kunnen o fzijn we hier zo kinderachtig. Ik vind het wel een aardig album: is dat wel toegestaan?

och ik bedoel het ook niet zó serieus. het album raakt me niet zo en ik probeer het wat creatief/scherp te verwoorden. heel erg slecht is het nou ook weer niet.(hoewel ik echt diepgaande dingen mis) De samenwerking van de al geroemde drum en bas is hier wel sterk. Net zoals bij de smiths hoor ik wel dat hier kwaliteit in zit alleen raakt het me niet helemaal. orbit zegt trouwens hier iets wat volgens mij wel wezenlijk is.



ik zal het nog wel eens een paar keer herbeluisteren. voor nu is mijn openingsbod 2.5*