Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Wel vreemd dat je een nummer dat herinneringen oproept aan de gloriejaren van SM -die wat mij betreft ook hiervoor liggen- dan het minst waardeert. Het instrumentale SUTLY heeft wel wat weg van de krachtpatserij op het Amerikaanse tweeluik - Sons/Sisters. Voor mij een erg geslaagd nummer.

Waarom? Omdat hij een album van je favoriete Heineken Music Hall-bandje niet goed vindt? Moet toch kunnen? Of zijn we hier zo kinderachtig? Ik vind het wel een aardig album. Is dat wel toegestaan?
Nu de quote bevrijd is van alle taalfouten, wil ik toch even kort reageren.
Natuurlijk is niemand verplicht om het album goed te vinden, maar afbreken zonder argumentatie is wat zwakjes. Vandaar mijn reactie. En de agressie in Joca's berichtje dan ... Tja, ik laat het maar rusten.

Nee, zeker geen blauwdruk van NW. Vroegere platen van de SM komen daar eerder voor in aanmerking.

En NW is géén genre, eerder een stroming. Want zoals je zelf al aangeeft, werden begin jaren 80 erg veel artiesten aangemerkt als NW.



O jee, er wordt weer geknabbeld aan een van de heilige huisjes op MuME. Laat eenieder toch gewoon zijn of haar mening geven !

mijn bandje uit de jaren 80, op hun top in 1984, na 2 super albums, denk met plezier terug aan Somewhere in summertime, Jim Kerr op Torhout 84 die voor deze song riep: 'look at the sun!'' , op die mooie zomeravond.....

Zonder twijfel het beste album wat Simple Minds op de mensheid heeft losgelaten en meteen mijn n°2 of all time vlak na het debuut van ABC dat een paar maanden eerder verscheen.
Vlak voor het verschijnen van 'new gold dream' lijfde men een nieuwe drummer in nl. Mel Gaynor,een sessiemuzikant die met o.a. ABC,Bowie en funkformatie Imagination heeft gewerkt.

Waar 'the lexicon of love' vrij bombastisch klinkt is 'new gold dream' een redelijk rustig en dromerig album, 'promised you a miracle' buiten beschouwing gelaten.Het is met deze single dat ik heb kennis gemaakt met Simple Minds.Op de 12" stonden 'theme for great cities' en 'seeing out the angel',mijn verlangen naar meer was gewekt...

Voor mij is 'new gold dream' een best of op zich,stuk voor stuk gouden pareltjes.Op dit album tovert Michael MacNeil een oorstrelend klankenpallet uit zijn synthesizer.Het is ook dat typische eighties basgeluid waar ik zo van hou dat vooral goed merkbaar is op 'colours fly and catherine wheel'.Helaas als ik de laatste jaren de nummers live hoor gaat Charlie Burchill met zijn gitaar de nummers naar mijn menig verkrachten en blijft er van deze magische plaat nog weinig over.Hij mag voormij voluit gaan op nummers van 'sparkle in the rain' maar hier zou hij toch beter wat ingetogener zijn gitaar hanteren om alles in zijn waarde te laten.
Het doet me een beetje denken aan Midge Ure die solo 'vienna' speelt en tijdens de break van dat nummer de viool vervangt met een gitaarsolo.

Negen topnummers waarvan ik moeilijk iets van naar voor kan schuiven,maar voor 'somebody up there likes you' heb ik wel altijd een boontje gehad,het titelnummer is altijd een prijsbeest op de betere new wave-fuif en zorgt voor de nodige extase.
Het extra nummer 'in every heaven' dat ook op de maxi van 'someone somewhere in summertime' stond geeft geen meerwaarde aan het album.Een instrumental dat nog niet eens aan de enkels komt van 'somebody up there...' of ' theme for great cities'.

NEW GOLD DREAM een oude gouddroom waar ik nog steeds niet uit ontwaakt ben!

81-82-83-84!

In Every Heaven is een vocale versie van Soundtrack for Every Heaven, dat alleen de instrumentale versie is. Hij staat alleen op de 5.1 DTS DVD van New Gold Dream. Hij is ook te horen op YouTube.

Mogen bonustracks op dvd's eigenlijk op MuMe?
Of bestaat er ook een CD editie met deze bonustrack?

Vond deze plaat altijd gedateerd en volkomen belachelijk in zijn emotie, maar ik zat er toch wel naast merk ik nu. Glasheldere, haast vloeibare productie, stromende composities en toch wel een unieke sfeer, hoe ultiem gedateerd sommige nummers ook zijn. Ondertussen is het ook nooit meer nagedaan of iets dergelijks, toch wel een unieke plaat. Alleen Hunter and the Hunted lijkt rond 4:40 wel een versnelde Plastikman. Mooi geluid.

Laat ik er maar 2 en een halve ster bovenop doen.

Favorieten zijn Hunter and the Hunted en het titelnummer.

Goede vraag, maar ik denk niet dat we daar te moeilijk over moeten doen. Doorgaans is een track een bonustrack als het op een CD album staat, maar niet op de LP of een eerder uitgebrachte versie van die betreffende CD. In dit geval is het een bonustrack op een audio DVD, die niet op een CD versie van dit album staat.

Ik ben allesbehalve een onvoorwaardelijke Simple Minds fan, maar dit album vind ik wel de moeite waard om op DVD-Audio te hebben. Ze hebben er namelijk een heel andere mix van gemaakt, waardoor het album een nieuwe luisterervaring biedt.

Recent pas voor het eerst In Every Heaven gehoord. Oorspronkelijk slechts verschenen als instrumental op de b-kant van 'Someone, Somewhere in Summertime'. Deze versie is met vocals van Kerr. Toch wel een fraai nummer met een mooie "pompende" basslijn van Forbes.

Weet iemand waarom deze versie niet als b-kant is gebruikt?

Zo, gisteren is het kwartje dan toch behoorlijk gevallen!
Ik liet Big Sleep al wel geregeld voorbijkomen omdat ik dat zo'n lekker nummer vond, maar nu al een paar keer het gehele album achter elkaar gedraaid. En dat is voorwaar geen straf.
Het geluid leunt zwaar op de subliem vloeiende basgitaar, de beheerste drums en de warme toetsenpartijen. De gitaarpartijen liggen op het eerste gehoor wat meer op de achtergrond, maar vullen het geheel goed aan. De zanglijnen van Jim Kerr maken de boel af.

Met name de synths klinken af en toe ietwat gedateerd, maar in dit geval op de juiste, nostalgische manier. Ik zet maar gelijk in op 4,5*

Dit album heb ik vanmiddag gekocht voor maar 5 euro. Ik had al vaker gelezen dat dit een goed beoordeeld album was. Het openings nummer en Promised You In Miracle kende ik nog vanuit mijn tienerjaren van de radio. Dat zullen vast singles geweest zijn van dit album af.

Ik ben gelijk enorm overdonderd door de mooie volle sound van dit album. Ook de heerlijke stem van Jim Kerr past perfect in het geheel. En de mooie dromerige keybords horen ook echt bij de jaren 80, maar ik heb nog geen album gehoord waar het zo mooi tot uiting kwam als op dit album. De jaren 80 Rush zaten ook vol met keybords, maar die muziek leent zich daar toch echt minder voor vind ik. Het is echt een kolfje naar de hand van deze band zo te horen.

Alle nummers klinken ook zo machtig en overdonderend, echt zonder uitzondering. Ik durf haast wel te stellen dat ik dit 1 van de beste albums uit de jaren 80 vind die ik ooit gehoord heb. Ik geef niet snel een 5* na 1 of 2 luisterbeurten, maar ga dat bij dit album absoluut doen. Staat geen zwak nummer of maar zwakke noot op.

Wat een machtig mooi album eigenlijk, dat ik dit nooit eerder gekocht heb. Ik denk dat je beter deze kunt kopen als je een goed album van Simple Minds wilt hebben dan een verzamelaar. Volgens mij staan er op dit album al aardig wat van hun beste nummers op.

5*****

Omdat ze de vocale track van dit nummer kwijt waren en deze hebben ze niet zolang geleden weer terug gevonden bij het samenstellen van de 5:1 DTS versie vanaf de originele banden en het gelijk met de instrumentale versie gemixt en op de audio DVD geperst.

Ben trots op je ricardo! Helemaal mee eens ook, zelf heb ik nog nooit zo snel een 5* gegeven voor een plaat als deze, tenzij het mijn nummer 1 moest zijn, maar verder.

Gewoon helemaal super dit album, gelijk bij de eerste noten was ik direct al verkocht. Wist niet dat Simple Minds zulke mooie albums gemaakt hadden. Ik zie wel dat dit als enigste album van hun wel een straatlengte voorstaat op de rest hier.

En zie ook dat er een topic is van U2 versus Simple Minds, nou geef mij dan maar Simple Minds, ook met een straatlengte voorsprong.

Deze ben ik nu thuis snoeihard aan het afspelen.

Het middengedeelte van dit album is werkelijk subliem en haast het beste op muziek gebied wat ik tot nu toe gehoord heb, en dan doel ik op de nummers Big Sleep, Somebody Up There Likes You en het titelnummer. Het openingsnummer is ook een hoogtepunt van dit album. Het tweede nummer vind ik iets minder, net als de hit Promised You A Miracle. De laatste 3 nummers zijn ook nog erg goed natuurlijk, maar ik vind ze iets minder dan de eerste 6 nummers van dit album. 4 super hoogtepunten op dit schitterende album die eigenlijk alleen maar hoogtepunten kent.

Af en toe komt er een pareltje voorbij in je muzikale leven, niet vaak, misschien 2 keer per jaar.

Maar dit album hoort daar absoluut bij.

Mooizo!! Ik ben het helemaal eens met je diagnose wat betreft de 2 zwakkere nummers, verder is het eigenlijk non-stop genieten geblazen! Prachtig fluwelen klanken, die mijlenver af stonden van de rest wat er rond die tijd werd gemaakt.

En dat nummer vind ik nu net het hoogtepunt van het gehele oeuvre van The Minds. Die bas, dat ritme, die accenten van de drums, de drive etc..

Voor 1982 klinkt het idd wel erg goed. Het instrumentale nummer Somebody Up There Likes You is zo verschrikkelijk mooi, wat een muzikale schoonheid in dat nummer, echt super gewoon. Het mooie klanktapijt wat een beetje onder het basgeluid doorkomt is zo mooi perfect in balans gemaakt. Zelden gehoord. Moving Pictures van Rush is 1 van mijn favoriete albums waar keybords inzitten, maar dit keybord werk en de hele sound van dit album staat me nog een stuk meer aan. En vooral de zangstem van deze zanger heb ik stukken liever dan het hoge stem geluid van Geddy Lee.

Mooie ontdekking en dat voor maar 5 euro.

niet om een partybreaker te zijn, maar Jim Kerr mist toch elk stukje rauwheid wat een zanger behoord te hebben, ja geddy lee schreeuwt wat,maar man wat een gevoel weet deze man in zijn stem te leggen. Jim kerr daarentegen is maar een beetje vlakjes. Goed woord eigenlijk voor dit album, qua opzet niet onaardig,maar qua uitwerking erg matig.

Iets minder hoef je hier niet zo zwaar te wegen hoor, want dat is ook nog steeds een super nummer. Alle nummers zijn gewoon erg goed en er zit geen zwakke noot tussen, alleen mag je best kritisch zijn vind ik en de voor iemand als persoonlijk iets mindere momenten dan mega goed en super voelende nummers gewoon benoemen.

Volstrekt niet mee eens, Kerr heeft een prachtige stem en dit draagt de muziek van de SM op bijna onaardse prachtige manier! Vlakjes kan ik het nergens noemen.. de stem van de zanger van Coldplay is vlakjes..
Ik houd ook wel van Geddy Lee, maar dat is een geheel ander stemgeluid voor ander soort muziek, zou ridicuul klinken bij de muziek van de SM

Geddy Lee heeft ook wel een goede stem en is goed om aan te horen, alleen klinkt het wat onnatuurlijk, dat heb ik altijd al gevonden. Voor een man heeft hij nou eenmaal een erg hoog stemgeluid. Alleen je weet niet beter en het hoort nu eenmaal bij Rush. Ook dat blijft een mega goede band hoor. Ik ben nu natuurlijk ook wel erg enthousiast over mijn nieuwe aankopen natuurlijk.

Maar Rush ga ik in de toekomst als 1 van mijn favo bands zeker weer beluisteren.

En de stem van Kerr vlakjes noemen dat begrijp ik niet. Voor een popalbum als dit heeft hij gewoon een perfect stemgeluid erg zuiver en past er precies tussen. Ook wel raar dat misterfool dit album maar een 2* geeft, kan natuurlijk wel, maar beetje vreemd vind ik het wel. Vooral omdat hij erg van prog en bombast houd. Dit album heeft mooie keybords en een zware bas en het klinkt zo perfect, je zou zeggen echt iets voor hem. Maar toch niet. Naja geeft ook niets, smaken verschillen. Misschien dat hij deze plaat na meerdere luisterbeurten wel kan waarderen.

NEW GOLD DREAM 1982

Vandaag hak ik de knoop door betreffende dit op handen gedragen
Simple Minds album. Laat ik eerst vertellen dat ik nooit een groot fan
geweest ben van de grote gebaren van Jim Kerr. Belangrijk om weten.

Someone, Somewhere in Summertime is een prachtig nummer.
Het heeft iets van een sfeervol en ingetogen anthem van de vroege jaren 80.
Dat is wellicht ook min of meer de bedoeling van dit album.

De toevoeging 81-82-83-84 lijkt te suggereren
dat dit album tegelijk terugblikt en vooruitblikt.

De manier waarop Simple Minds synthesizers inzetten,
heeft me altijd kunnen bekoren. Spaarzaam, nooit opdringerig
en voldoende zuurstof gevend aan bas, gitaren en drums.

De bas op Someone, Somewhere in Summertime
heeft de souplesse van het postpunk tijdperk.

Daarna gaat diezelfde bas de funky toer op
in Colours Fly and Catherine Wheel. En daar begint mijn probleem.
Die bas pulkt er wel aardig op los, probeert de wat magere song
op te kloppen tot iets groots ... maar ik voel niet meteen wat ...

Promised You a Miracle staat opnieuw buiten kijf.
Een stuiterende new wave klassieker die behoorlijk
wat liters zweet kon kosten op de dansvloer.

De vocalen zijn fris en gevarieerd.
Simple Minds klinkt hier als de oude Spandau Ballet,
maar dan alleen veel vlotter en zelfs hitpotenter.

Dat laatste, een eigenschap die hen later dikke hits zou opleveren.

Big Sleep vind ik een erg matig nummer.
Met dezelfde, sterke ingrediënten waarmee het album is opgebouwd,
slaagt de groep er niet in om een volwaardige song neer te zetten.

De grootste verdienste van dit album lijkt me
het ontwikkelen van een heel typisch Simple Minds geluid.
Maar niet alle songs staan als een huis.

De instrumental Somebody Up There Likes You
kan mij opnieuw niet overtuigen. De sfeerzetting zit goed.
Alhoewel ... flarden Japan en OMD ... glijdende bas.
We bevinden ons wel erg hoog in de wolken.

Op Big Sleep na, heb ik niet echt een slecht nummer gehoord.
Maar enkel de twee singles onthoud ik als 5* composities.

En als ik 6* mocht uitdelen dan deed ik dat meteen
aan de onvolprezen titeltrack New Gold Dream (81-82-83-84).
In Vlaanderen misschien wel het populairste Simple Minds nummer
naast Don't You (Forget about Me) en Alive and Kicking.

Ik zit altijd naar de hoes van het album te staren.
En dan denk ik aan de alchemisten die uit metaal goud trachtten te winnen.

Simple Minds slaagt erin om op dit album een paar goudstaven
van songs te serveren. Maar evenzo tref ik ook oud ijzer aan in de tracklijst.

Het is niet al goud wat blinkt ...

Glittering Prize (opnieuw één van de singles) is het wel.
Het lied dat nog het meest de latere hitsound van SM uitstraalt.
Opnieuw een heerlijk jeukende baslijn en hemelse synths.

Hier gekomen tijdens een luisterbeurt denk ik altijd ...
nu wil ik nog twee topsongs horen en dan overweeg ik vijf sterren.

Maar Hunter and the Hunted bezorgt me meteen een pruillip.
Opnieuw zo'n gezwollen lied dat veel suggereert, maar me niet
weet te raken zoals die andere, reeds beschreven songs.

Dokter, wat is er mis met me?

Dat fluisterend zingen van Kerr helpt ook niet echt.
Daarmee kan je enkel geheimzinnigheid suggereren, meer niet.

King Is White and in the Crowd heeft een groeimarge.
Best een puike albumtrack, met de nodige spanningsbogen.
Lekker lang uitdeinend (en uitdijend af en toe).

De drie singles en de titeltrack zijn van 5* klasse.
Tracks 2, 5 en 9 zijn goed voor een 4* nominatie.

Big Sleep en Hunter and the Hunted zijn de twee nummers die mij niet
kunnen overtuigen om dit anders mooi ingekleurde album boven de 4* uit te tillen.

Een sterk 80s new wave album dat absoluut in mijn platenkast thuishoort.
Maar voor mij als echte klassieker net iets te licht bevonden ... het zij zo.

Alea jacta est ... deze recensie is klaar.

Mooie bespreking dazzler, alleen begrijp ik jouw kritiek over het nummer Big Sleep niet zo goed. Ik vind het 1 van de hoogtepunten van dit album. Tenminste zo vind ik het klinken, het nummer is voor mij 1 kippenvel moment. Voor mij is Glittering Prize het minst goede nummer, maar nog steeds heel goed natuurlijk.

En als je dit geen klassieker vind binnen de New Wave, welke albums zijn dat voor jou wel dan? Mag je mij ook per pm sturen.

Nou, ik heb geen probleem met de status van klassieker
die het album heeft. Alleen zou hij niet in mijn top 20 staan.

Ik stuur je via pm een lijstje van 20 albums door.

thanx.

Big Sleep is fenomenaal, zo ingehouden en sereen, terwijl er toch de lading van de dood en verderf omheen ligt, maar niet nadrukkelijk zoals bij bands die daarmee te koop lopen (ja, ook zeker JD hoort bij die bands!). Hunter & The Hunted vind ik in dat opzicht zelfs nog wel een subtielere song, ragfijne opbouw en slechts een paar noten aan het einde van de gitaaropbouw verraden iets van melancholie en wanhoop.. mooi, zoals ook Tears For Fears dit soort raadselachtige nummers kan maken. Uit die tijd eigenlijk geen enkele andere band. Ook mijn favoriete Cure niet

Is er nog meer muziek wat hier op lijkt en waar hetzelfde mooie sublieme keybord werk met zo'n mooi klanktapijt op voorkomt. Ik had verwacht dat Violator zo'n album zou zijn, maar die vind ik t.o.v deze toch echt wel een beetje tegenvallen.

The Cure is een super ontdekking geweest deze week, net als dit album. Als iemand nog meer tips heeft wat in hetzelfde straatje ligt dan houd ik me graag aanbevolen.

Dit album is iig een schot in de roos, heb nog nooit een album gehad wat me zo snel zo enorm overdonderd heeft dan dit album, super gewoon.

Ik zou zeker de opvolger Sparkle In The Rain proberen, evenals Sons & Fascination, die zullen je ook zeker bevallen ricardo!