Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Voor mij als “oude” New Waver hét hoogtepunt van de jaren 80. Als je niet in de 80’s bent opgegroeid kan ik me voorstellen dat je weinig met deze muziek hebt, want dergelijke synth en “zweef” muziek is lang niet zo tijdloos als pakweg de Beatles, Stones, Pink Floyd etc., maar voor iemand die zijn tienerjaren in de vroege jaren 80 heeft liggen en dus met deze muziek is opgegroeid, is dit toch een absolute mijlpaal in het genre.
Zodra ik de 1e tonen van “Someone, somwhere in summertime” hoor, waan ik me weer in alternatieve Dancing Femina in Heerlen en ben ik weer heel even de 15jarige “zwevende” puber van toen (af en toe wat jeudsentiment mag best…). De hoogtepunten van het album vind ik het wonderschone “Big sleep” (een prachtig intro en voor mij muziek van een andere wereld) en “Hunter and the hunted” (ook al zo onaards mooi en geheel anders dan andere muziek/bands van toen), maar eigenlijk staan er alleen maar pareltjes op; luister eens écht goed naar King is white and in the crowd” (had ook wel op “Sparkle in the rain” kunnen staan), het prachtige instrumentale “Somebody up there likes you” of de hitsingles “Promised you a miracle” en de titeltrack. “Glittering prize” vind ik als enige iets minder, maar de instrumentale b-kant van de gelijknamige single spreekt me daarentegen wel weer aan.
Voor mij terecht de aanvoerder van mijn Top 10 lijstje aller tijden, wellicht niet het beste wat ooit gemaakt is, maar wel het album wat bij mij het meeste gevoel oproept, en daar gaat het om , toch ..?

Mooie review, Momo. Ik was helaas nog te jong voor de disco toen dit album verscheen (snotneus van 6) maar ergens houd ik erg van dit album en van Simple Minds in het algemeen. Ik heb ook vaak het gevoel dat dit soort muziek niet meer wordt gemaakt. Ik heb ook meer aan dit album dan aan pakweg eentje van de Stones of de Beatles. Prachtige avatar trouwens(Chance is een mooi nummer) en dito top 10!

Voor mij het ultieme album voor als het voorjaar weer begint.
Heerlijk ontwaken uit de winterslaap bij het horen van de eerste tonen van Big Sleep.

Ook in de jaren 80 is er geen album als NGD gemaakt. Behoorlijk uniek geluid.

Dat is precies het gevoel dat ik bedoel!
Fijn dat ik op deze site een hoop eensgezinden tref!

En MindRuler: thanks for the compliments ! Ik ben pas 1 dag actief op deze site, leuk dat mijn persoonlijke favorieten al opgemerkt zijn.

Vanmiddag maar weer eens op vinyl gedraaid. Het ritueel van de plaat omdraaien is zo lekker, ha!

En steeds maar weer hopen dat de naald goed in de groeven valt.

Dat is precies waar het in mijn ogen ook om draait! Niet te moeilijk of te intellectueel doen maar gewoon je gevoel laten spreken!

Welkom Momo, pluim voor je schitterende top 10.

Someone, Somewhere in Summertime blijft wel echt een klassieker. Promised You a Miracle ook zo'n bekend nummer, vind het leuk, maar niet zo'n heel bijzonder nummer.

Dat vond Arno van T.C. Matic ook; die sprak van "Promised You a Sausage Roll" - maar dat was mede n.a.v. Werchter, toen Kerr al op ballettoffeltjes liep te paraderen.

Mijn prijsnummers zijn Colours Fly and Catherine Wheel en Hunter and the Hunted - mede vanwege de fabeltastische bas.

King Is White and in the Crowd is een ondergesneeuwd juweeltje op deze plaat, die sowieso uit ondergesneeuwde juweeltjes bestaat.

Inderdaad een van mijn favorieten! Mede omdat de bassist ( die m.i. de hele cd lang al de show steelt ) hier aantoont perfect in staat te zijn om in dienst van een nummer te spelen.

King Is White heb ik ook als favoriet aangevinkt,een briljante afsluiter voor dit album.

Vind je? De beoordelingen van dit album hier en op andere sites liegen er toch niet om. Bepaald niet "ondergesneeuwd".

Een parel in mijn collectie

Ik ging in 1980 naar de MAVO en ben dus eigenlijk op het perfecte Simple Minds moment ingesprongen en ik heb het altijd een prima band gevonden. Ook later, waar anderen Streetfighting Years nog wel eens willen afkraken, vond ik ze gewoon goed. Maar dan bedoel ik ook gewoon goed. Bijna elk nummer luistert wel lekker weg. Dat is belangrijk, maar de X-factor die velen vooral aan dit album toekennen ontgaat mij volledig. Ik vind geen enkel album van de Simple Minds slecht, maar ook geen enkel album verschrikkelijk goed. Ik ken dit album nog vrij goed van vroeger, dit is zo'n typische 3,5 sterren plaat. Gewoon goed, maar zo bijzonder? Voor velen blijkbaar wel.

Meningen zijn zo verschillend. Wat Hendrik beschrijft, gaat voor mij op bij elk album van U2.

Een betere mix van bas, drum gitaar en synths is nooit gemaakt. Kerr die nooit naar effect zoekt en juist daarom krijgen alle nummers zo'n geweldige lading. Derek Forbes wat een bas.verplichte kost.

Dit vind ik ook echt een super plaat van Simple Minds, zo goed zelfs dattikem in mijn top 10 heb staan. Heb ook nog een goede verzamelaar van Simple Minds. Heb vreemd genoeg niet echt behoefte om nog meer platen van deze band aan te gaan schaffen. Hoe dat komt weet ik niet, tis raar maar waar.

De (sterke) songs zijn ondergeschikt aan de sfeer.
Die combi zorgt ervoor dat dit zo'n goede plaat is.
Het is een geheel waarbij de songs afzonderlijk ook tot hun recht komen, er zit een dromerige hypnotiserende vibe in.

Het is ook een sterk synthesizers / toetsen gedomineerde plaat.
Gelukkig was het 1982 toen de oude "warme" synthesizers nog bestonden.
Een paar jaar later had je de modernere synths die vooral kille afstandelijke geluiden voortbrachten, deze plaat had in 1985 al niet meer gemaakt kunnen worden.

Let ook op het technisch erg goede basspel van Derek Forbes, erg melodisch.

Hmm, ik ben sowieso verliefd op het geluid van de synths in de jaren 80.. bij deze plaat klinken ze inderdaad heel erg warm in combinatie met de songs.
Maar de briljante soundtrack van een Day of the Dead uit 1985 van John Harrison (Sequential Circuits Prophet 5, Korg T3, Yamaha DX7) heeft iets warms en duisters tegelijkertijd. En niet te vergeten het onovertroffen synth-bad van Disintegration uit 1989 van Roger O'Donnell (JX-8p, DX-7, Roland XP-50, Kurzweil PC-88, Moog Voyager, onder anderen..)! Of Trent Reznor uit 1989 met Pretty Hate Machine (E-mu E4, Emax).

Ik vind de synths van Disintegration ook echt geweldig. Ik heb echter ook een aantal albums uit de jaren 80 van Rush, en daar halen de synths de muziek juist naar beneden.

Muziek moet zich ook lenen voor synths, en dat doet deze als de beste, een echt fluwelen klanktapijt is het geworden, niet te hard, niet te zacht, echt mooi subtiel op de juiste manier bij de muziek passend.

Ken geen betere synth albums dan deze en Disintegration.

De synths klinken hier nog warm en dragen bij tot de sfeer. In heel wat latere jaren '80-albums worden synths te pas en onpas gebruikt en klinken ze kil en afstandelijk.

Kil en afstandelijk kan sosm ook mooi zijn toch? Bij veel minimal wave hoor je niet anders.

Kille synths had op deze plaat niet gewerkt in ieder geval.

Prachtplaat meer heb ik er niet over te zeggen Een dikke 5.

Inderdaad

Hmmm...dan ben ik wel benieuwd welke je albums je bedoelt, want behalve dat ze af en toe iets te veel synths toepassen (Grand Designs op Power Windows bijv.) vind ik ze nergens de muziek minder maken.

Wel eens overigens met je stelling dat dit een album is waar de synths super zijn. Lekkere sequencers en toch doet het ook niet al te gedateerd aan.

Ik bedoel de 4 albums vanaf Signals tot en met Hold You Fire (Grace Under Preassure ken ik nog niet), daar is het middeleeuwse sfeertje wat mij van de albums van voor Signals zo goed bevalt er compleet uit, en komt m.i volledig door de synths.