Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

M'n eerste bericht hier en dat plaats ik dan maar meteen bij dit fantastische album. Er staat geen slecht of zelfs middelmatig nummer op deze klassieker. Toppers zijn voor mij Someone, somewhere in summertime, Hunter and the hunted, Glittering prize en Promised you a miracle, maar zoals eerder gezegd, de rest doet er eigenlijk niet voor onder. De live versie van Hunter and the hunted opgenomen in Newcastle in 1982 is trouwens de moeite waard om ff te checken op YouTube, wat een verschrikkelijk goede uitvoering is dat....
In every heaven had er voor mij trouwens ook op mogen staan, ben benieuwd hoe de nieuwe versie daarvan gaat klinken........

In mijn oren kent dit prachtige album één misser, en dat is Promised You a Miracle. Vind het maar een irritant nummer.. Voor de rest een super album! Ongelofelijk sfeervol, met name de synths en de stem van Jim Kerr dragen hier aan bij.

4,5*

Is de schoonheid (hoop) van dit album ook te begrijpen als je niks weet van de donkere new wave periode die hieraan vooraf ging?

Zeker. Dit is een zonnig, zomers album. Geen duisternis, wel sfeer en hier en daar wat mystiek.

Afgelopen weekend de LP voor een euro'tje op de kop getikt op een vlooienmarkt

Promised You A Miracle is ook één van mijn minst favoriete nummers op dit meesterwerk, maar desondanks vind ik het nog steeds goed. Momenteel ben ik bezig aan een hernieuwing van mijn Top 10, de kans is vrij groot dat dit album er weer in verschijnt.

Ik zou adviseren om jouw huidige nummer 4 te laten vallen en je hebt een prima top 10

Mooi is dat hé dat je zulke juweeltjes voor een prikkie kunt scoren op een rommelmarkt'Het goud ligt op straat zeggen ze wel eens.(zie Hoes)

Geluisterd vanwege het titelnummer dat ik weer ken via de house-remake door USURA tien jaar later.

Leu album wel. Mooie melodieen en leuke volle synths. MInder pompeus wel als het bekende werk van deze band. Het titelnummer is wel de beste. Hoewel ik dus Open your mind van USURA minstens zo vet vind.

vlooienmarkt, house-remake en rommelmarkt,
blijkbaar is overal mijn heilige graal van de 80ties aanwezig.
New Gold Dream, in deze zogenaamde crisis.
Dezelfde sfeer waarin deze LP is ontstaan, en waar Jim Kerr een vlucht uit zocht.

Voor straf beiden net te laat hiervoor: Muziek >> Muziekgames >> New Wave ladder

Gedoemde schoonheid. Al 30 jaar wonderschoon.
De tijd gaat te snel, het leven duurt maar even.

Toch maar besloten om deze gigant op 1 te zetten in mijn Top 10.Het is een momentopname maar momenteel draai deze het meest vanaf de platenspeler. Heerlijke lp

Laat ik hem maar verhogen naar 5*. Dit klinkt nog steeds alsof twee onzichtbare meesters hierboven 46 minuten lang de dj set van hun leven spelen om de aardse stervelingen te hypnotiseren. Wat is dit toch buitengewoon goed op sommige momenten, climax is voor mij The Big Sleep en dan vooral zijn twee laatste minuten. Zoals Kerr uithaalt tijdens 'forevermore', het lijkt wel Ferry.

Simple Minds in hun vroege jaren, eigen stijl zowel op het gebied van teksten als sound. Jonge leeuwen die het gevoel van hier en nu (of hier en toen) als geen ander konden verwoorden. Op wereldreis in de vroege jaren '80 met hun Empires & Dance zal wellicht mijn geliefkoosd moment van SM's escapisme blijven, maar het gevoel van NGD hypnose komt meer dan aardig in de buurt.

Ik ben niet zwaar gecharmeerd van de jaren '80 synthesizer pop, maar dit is toch wel een echte klassieker. Zo'n jeugdliefde die nog steeds overeind staat. En in zijn klankkleur bijna weer modern, met strakke beats en bedwelmende sfeergeluiden. De titeltrack is een evergreen.

Mooi muziekpareltje. Alle nummers zijn top en geeft een duidelijk jaren '80 zomergevoel weer. Someone, Somewhere in Summertime en New Gold Dream (81-82-83-84)

Werden dit soort albums nog maar gemaakt. Een perfecte combinatie van dynamiek, schoonheid, subtiliteit en kwetsbaarheid die ik al jaren niet meer hoor in 'populaire' muziek. Tegenwoordig moet het schaarse talent dat nog vrij rondloopt zorgvuldig worden weggemoffeld onder een zuurstokroze deken van autotune, ranzige duetten, dubstep, en loudness war (lees: Coldplay). Ik ben blij dat ik New Gold Dream ooit heb ontdekt, zal het het album koesteren tot mijn dood, en maak mij geen illusies meer dat zoiets ooit nog wordt gemaakt.

*traantje wegpinkt*

Je denkt ik ga wat albums af om wat "vroeger was alles beter"-stellingen te plaatsen?

Ach Chevy, ik denk dat je dat met een korreltje zout moet nemen. Zou het niet?

@Chevy93
Ik ben nog niemand tegen gekomen die vindt dat muziek* tegenwoordig beter is. Niemand.

*Ongeacht of het nu gaat om 'gemiddelde' muziek (zoals je hoort op de radio) of om de uitschieters (bijv. de muziek die je aanschaft/downloadt). DM is zelf een mooi voorbeeld. Hun beste werk is inmiddels alweer 15-27 jaar oud, en vroeger hoorde je het ook nog wel eens op de radio. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik DM voor het laatst op de radio heb gehoord. U wel?

Het enige dat tegenwoordig beter is, is dat er meer muziek uit het verleden is.

En ja, dat maakt mij wel eens een tikje melancholisch op een regenachtige herfstavond.

Ik vind ook lang niet alle muziek van vroeger "beter".. Toevallig deze NGD wel natuurlijk, maar genoeg muziek van nu die ik stukken beter vind dan muziek van vroeger. Nu vind ik "muziek" ook nogal een brede definitie eerlijk gezegd, maargoed.. als je het zo wilt uitdrukken.

DM? Je bedoelt Depeche Mode? Hun beste werk vind ik juist hun laatste albums.Voor Simple Minds geldt helaas wel dat hun laatste echt goede album NGD is en dat is al weer 30 jaar geleden.

Goh, wanneer er een vroeger was alles beter club wordt opgericht hier op MuMe, weten we alvast wie o wie de voorzitter wordt - die nemen we dan ook prompt cum grano salis.

Wat een verdrietig uitgangspunt is dit toch wel:



Niet alleen is het apert onjuist - kijk naar de toptiens van een aantal posters hier; het is ook nog eens zoals The Orb en Premo al aangeven uitermate ongenuanceerd. Ik vind juist op het gebied van cross-overs en electronic de laatste 10 - 15 jaar erg fijn: Molvaer, Massive Attack (debuterend in '91 dateren hun betere albums van later), Gridlock, Autechre, Aphex Twin, Burial (alhoewel daarover de meniningen variëren), Arcade Fire (idem) etc.

Beetje sneu dat standpunt - alsof je jarenlang uitgekeken hebt naar een 10 met een griffel en een zoen van de juffrouw, maar 'em nooit heb gekregen.

Dit album is en blijft hors categorie, een fijne mix, al vind ik soms de iets oudere albums (van SM) wat avontuurlijker.

Vroeger...vroeger, toen alles mooiere was? Wat van vroeger over is gebleven zijn de krenten uit de pap, het overgrote deel is vergaan in de mist van de tijd. Nu, 2012, komt er nog heel veel moois uit, maar niet meer alleen uit de pop/rock hoek. Muziek is zelfs diverser dan ooit.
Maar...toegegeven, New gold dream is wel zo'n krent die altijd lekker is gebleven.

Beste album van de Simpleminds met een lichte prog stijl, terwijl het van origine een totaal andere stijl had

Is helemaal niet erg, maar ik heb het toch maar even verplaatst naar een relevant forumtopic. Het enige bericht dat nog wel over dit album ging sneeuwde nu wel erg onder.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Top 40 vergaarbak van troep?

Typisch weer zo'n gevalletje van iedereen zegt dat het de shit is. Maar toch kon ik hier minder mee dan met Black & White 050505.

Dit is een beginjaren 80 klassieker. Het is een van de weinige lp's uit dat tijdperk die echt een blijvertje zal zijn, Dat zit hem niet alleen in de uitstekende nummers maar ook uit de productie die nou eens niet gedateerd is gaan klinken 30 jaar na dato. Hoewel ook hier de snaretrom naar ver naar voren is gemixt en de synthesizer prominent tapijtjes neerlegd klinkt het album tijdlozer dan de subtitel doet vermoeden.

Prima stuwend album met een heerlijke opener.Het oogsten was begonnen hiermee.Dat ze per album begonnen op te schuiven naar mega act is een logisch gevolg.De gebaren werden ook groter en de songs werden van het formaat om stadions te bespelen.Toch waken ze op dit album nog wel om de fans van het eerste uur tegen zich in het harnas te jagen.Dat zouden ze later wel doen ,door hun sound te verleggen naar meer mainstream.Afsluiter King Is White And In The Crowd is ook een pareltje .Vier sterren voor deze.

Na alle lovende woorden valt New Gold Dream me wat tegen. Meerdere luisterbeurten zorgen ervoor dat ik het niet beter ga vinden, maar juist irritanter. Opener Someone, Somewhere in Summertime belooft veel wat in mijn beleving niet waargemaakt wordt door saaie, kabbelende popsongs als Glittring Prize en Colours Fly and Catherine Wheel. In het titelnummer en King Is White and In The Crowd voel ik wel een zweem van de sfeer die zo jubelend besproken wordt door iedereen. En dat vind ik dan ook samen met de opener de aardigste momenten van het album.