Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Tijdloos of niet, goede muziek blijft.
Toch kan ik er niet omheen dat deze plaat mij terug brengt naar een tijd die lang achter me ligt. Muzikale koersen werden verzet en New gold dream klonk toen heel vernieuwend en heel swingend, tikkeltje mystiek en fris. Het was toen toch een heel nieuw en eigen geluid, behoorlijk uniek, met Jim Kerr knielend in zijn panty het publiek mysterieus inkijkend. Ik weet niet hoe ik deze plaat zal beoordelen als ik dat gevoel van toen niet zal hebben. Als ik de plaat nu kaal zal krijgen uitgeserveerd.

Volgens mij ben je in de war met de outfit van Kerr tijdens Once Upon a Time

Ik zou de eerste twee van Duran Duran niet schuwen.
Die koppelen dansbaarheid aan gelijkaardige, sfeervolle synths.

En verder Heaven Up Here of Ocean Rain van Echo & The Bunnymen.
Of zelfs From the Lions Mouth van The Sound of English Settlement van XTC.

En waarom niet eens Power Corruption & Lies van New Order proberen?

Dat zijn stuk voor stuk albums waar ik liever naar luister dan naar New Gold Dream. Veel liever.

Melden bij de conrector om 16:30 - het proefdoosje met bonbons voor 't weekend staat klaar

"Dansbaar" ik pleurde van m'n stoel - zonder inhoudelijk iets te zeggen over de bands. Imo bevat dit album een mix van een aantal elementen, w.o. rock en wave, maar ook het theatrale van de symfo - mede ingegeven door het tapijt der synths (nee, niet verkeerd gespelde Spaanse heiligen).

Daar kun je ook op focussen - Duran Duran is eerder Dallas (toen het nog te pruimen was) dan theater.

Qua bands (ook met een zekere Gaelic inslag): Then Jericho, In Tua Nua, Runrig en heel verrassend wellicht ook The Chameleons en The Skids (al zijn die laatste twee meer gitaargedreven). IK draai deze steeds minder ten faveure van de oudere albums.

Sta me dan dan toe om Simple Minds eerder theatraal dan theater te noemen.

Ik vind het allemaal prachtig, die Schotse hooglanden en mistige meren.
Maar net zoals met Loch Ness blijf ik bij Simple Minds op mijn honger als het om inhoud gaat.

Beetje last van de vrijdagdip? Theatraal staat er echt hoor, als eerste - en óók theater heeft, tenminste bijjons, in context, de connotatie "overdreven gedoe".

"Blijf op mijn honger" ga ik beschouwen als een extensie van semantisch register - ik denk te weten wat je bedoelt, maar zoiets zegt men niet bijjons. Ik zou eerder zeggen "ik blijf onbevredigd" of "ik blijf zitten met een onbevredigd gevoel" - maar ja op vrijdag (vunsdag) wordt zo'n ambigu iets al snel verkeerd uitgelegd

Overigens bevat wellicht een v.d mooiste Ierse duetten ooit (Máire Brennan met Bono) YouTube - CLANNAD - In A Lifetime wel de spirituele Gaelic mystiek waarnaar jij hunkert

en dat heb je wel wel bij modepoppen Duran Duran, waar het met name om uiterlijk gaat/extraversie ,of ook niet echt ?

Het enige wat ik vind is dat Simple Minds het etiket theatraal verdient.
Bij theater denk ik aan inhoud, iets wat ik bij Simple Minds minder ervaar.

Punt. Meer wilde ik niet claimen.

Over Duran Duran zeg ik enkel dat ze dansbaarheid aan gelijkaardige,
sfeervolle muziek koppelden op hun twee eerste platen. Meer niet.

Geen inhoud? Zou je dat nader willen toelichten? Teksten gaan wel degelijk ergens over en muzikaal is het nou ook niet bepaald hap-slik-weg dacht ik zo.

Ik vind het fantastisch sferische en soms opzwepende muziek, maar luister dit nooit voor de mooie teksten of tekstuele inhoud. Ik heb nooit enige betekenis in de teksten kunnen ontdekken namelijk/helaas, anders dan dat ze de muziek mooi ondersteunen. Ben dus erg benieuwd Nieuwstad (en Mjuman), waar dit allemaal over gaat volgens jou/jullie.

Someone, Somewhere in Summertime - eenzaamheid, het gegeven dat er ergens iemand moet zijn die je echt begrijpt en de zoektocht daar naar toe

Colours Fly and Catherine Wheel - gaat over iemand (figuurlijk) opvangen die in zijn val, veroorzaakt door drugs, niet meer weet wat hij doet

Promised You a Miracle - de beloftes die je doet bij echte liefde en de twijfel of je ze wel waar kunt maken

Big Sleep - afscheid nemen van iemand die verslaafd was aan de drugs en nu is overleden

Somebody Up There Likes You - instrumentaal, de titel spreekt voor zich en sluit mooi aan bij het eerste nummer

New Gold Dream (81-82-83-84) - gaat over de nieuwe chemistry die er in de band was onstaan, ook diverse verwijzingen in de tekst naar Orwells 1984

Glittering Prize - (ietwat) ironische tekst over trouw blijven aan 1 persoon

Hunter and the Hunted - de snelheid waarmee je leven voorbij raast en de constante zoektocht/jacht die dat met zich meebrengt

King Is White and in the Crowd - gaat over de moord op Anwar Sadat in 1981 en hoe zijn vrouw achterbleef

Conclusie: niet inhoudsloos dus

En Nieuwstad: Kun je wat met de tips?

Jazeker

Een aantal titels waren mij bekend maar ook wat nieuwe werkjes aan het ontdekken waaronder The Hurting. En die bevalt mij zeer goed, thanx

Bedankt voor jou interpretatie van de teksten, Nieuwstad. Ook ik zal binnenkort eens proberen of ik het er ook allemaal uithaal. Had wel al gelezen van drugsrelated lyrics, maar dat vond ik wat te makkelijk. Geloof ook niet dat de SM een erg drugsverleden hebben.

Oh, check in het kader van tips dan ook even de Comsat Angels uit. Wat meer richting U2 qua sound, maar passen zeker in het rijtje als je het mij vraagt.

The Hurting is een mooi album, totaal anders dan het latere Tears for Fears werk.

Dankjewel, verhelderende uiteenzetting..

Al heb ik nooit willen beweren dat SM inhoudsloos was.
Alleen, het spreekt me minder aan, het raakt me minder.

Maar met jouw aanwijzingen in het achterhoofd, wie weet ...

Een erg drugsverleden weet ik ook niet of ze dat hebben. Maar heb wel eens in een interview gelezen dat ze in de beginperiode regelmatig de combinatie speed / goedkope wijn gebruikten. En de twee songs die ik op dit album relateer aan drugs zijn ook meer observerend op dat vlak, dus niet geschreven vanuit een gebruikers perspectief. Sowieso waren Jim Kerr's teksten over het algemeen erg observerend. De titeltrack refereert ook naar XTC in mijn ogen. Een drug die toen sterk in opkomst was.

Comsat Angels zal ik ook weer eens proberen, had ik ooit als eens gedaan maar zal het nog een tweede kans geven.

XTC in 1982, ik denk dat het meer coke was. Drugs zijn nooit een issue geweest binnen SM. Een witte neus werd wel eens gehaald in die tijd, alleen Mick McNeil heeft een verslavingsprobleem gekend, maar dat speelde jaren later (Once Upon a Time).
De tekst van Colours Fly gaat niet over drugs (Big Sleep inderdaad wel), maar over jaloezie. De teksten van Kerr waren zowieso nogal fragmentarisch en observerend, voordeel (?) daarvan is dat iedereen er iets anders in ziet.

XTC gebruik werd al begin jaren 80 zeer populair vanuit de Chicago house scene, dat is algemeen bekend.




Drugs zijn nooit een issue geweest maar tegelijkertijd werd er wel een witte neus gehaald... je spreekt jezelf een beetje tegen . Issue of niet, sommige teksten gaan er wel over, dat is een feit.



De teksten van Kerr zijn idd erg abstract. Ik hou daar wel van, hij creëerde zo een bepaalde mystiek. En je kunt er heel gemakkelijk je eigen invulling aan geven. Wat betreft Colours Fly And Catherine Wheel, jaloezie zit er ook in ja. Maar kreten als "Inexpensive thrills" "When the pulses rise" kun je zoveel kanten mee op, ook die van de opiaten natuurlijk. Het één sluit het ander niet uit lijkt mij. Een Catherine Wheel is trouwens een bal vuurwerk die heel snel ronddraait waarbij er allemaal kleuren uitvliegen

Verslavingen: ik hoorde ooit dat Charlie zou gekampt hebben (nog?) met een alcoholprobleem. Zoals ik zeg: ik las het nergens, maar hoorde het van een SM-liefhebber die hier ook (vooral vroeger) op MuMe actief is.

Burchill werd de Piranha genoemd, omdat als hij veel gedronken had zijn tanden liet zien. Over een alcoholprobleem is mij niets bekend, misschien dat Marc (C-moon) meer weet

Waarom is opeens het middelengebruik van de heren een issue? Me dunkt dat er ontelbare bands zijn die een gigantisch veel hoger consumptiepatroon hadden van alle verboden goedjes dan de SM. Kan weer beter over de genialiteit van NGD gaan hier denk ik.

Tja, op bootlegs uit '83 heb ik wel de aankondiging gehoord van Kerr: "a song about jealousy... Colours Fly And Catherine Wheels".

Bedankt voor de info

Na zoveel jaar valt me eigenlijk nu pas dat funky gitaargeluid in "Someone, somewhere..." op.

Muziek uit de jaren 80 heeft nu niet direct mijn voorkeur. Voornamelijk omdat ik geen liefhebber ben van synthesizers. Op de een of andere manier komt dat geluid nogal afstandelijk en klinisch op me over. "New Gold Dream" is (samen met nog wat andere albums) hierop een prettige uitzondering. Het gebruik van de synthesizers is erg gedoseerd en bijzonder functioneel. De synthesizers hebben een dienende rol. Het mooie aan "New Gold Dream" vind ik, naast het feit dat de composities gewoon goed in elkaar zitten, het mooie baswerk van Derek Forbes. In mijn beleving zijn de rollende baslijnen de kapstok van "New Gold Dream", het is als een rode draad door de liedjes heen. Ook gitarist Charlie Burchill levert wat mij betreft een topprestatie. Het is sowieso al een prestatie om je te onderscheiden op gitaar in een door toetsen gedomineerd tijdperk, maar Burchill doet het met verve. Zijn gitaarpartijen klinken als mooie klanktapijten en daarnaast verzorgd hij op smaakvolle wijze het gebruik van effecten. Ik vind het moeilijk om een favoriet liedje aan te wijzen. Luisterend naar "New Gold Dream" kom ik dan ook tot de conclusie dat je dit als een album moet luisteren en niet zozeer naar de liedjes apart. De stem van Jim Kerr draagt bij aan die beleving. Hij zingt met een bepaalde intensiteit, zodat je in de liedjes wordt gezogen. "New Gold Dream" is vermoedelijk een van mijn favoriete albums uit de jaren 80. Ik vind het met name een intrigerende luisterervaring, waarbij je telkens kleine nieuwe details ontdekt. De muziek zit gewoon goed in elkaar, zonder dat het de passie verliest. Kortom "New Gold Dream" is een bijzonder album met een sfeervol geluidspalet wat resulteert in een spannende muzikale ontdekkingsreis.

Wat een mooie plaat. Laatst voor één hele euro gekocht op vinyl. Ik had op de bekende nummers na geen idee wat me te wachten stond, maar ik was zeer verrast.

Hoogtepunt in de geschiedenis van de popmuziek.
Eigenlijk geen discussie over mogelijk.
Mijn favorieten: Big Sleep, Hunter and the Hunted, en King is white.

Het slot drieluik blijf ik weergaloos vinden.
Tijdje niet gedraaid, maar blijft genieten.
Ondanks dat de teksten soms best zwaar zijn weet dit album me altijd weer positief te stemmen.