Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Ach, misschien moet je erbij geweest zijn

Daar geloof ik niet in. Je hoeft ook geen Bach of Coltrane meegemaakt te hebben om er van te kunnen genieten. Bovendien heb ik een behoorlijk zwak voor Britse rock, pop en postpunk/wave vanaf eind jaren zeventig tot pak hem beet halverwege de jaren 80.
Simple Minds zou daar goed in kunnen passen maar vooralsnog lijken mij Empires And Dance en Once Upon A Time (shoot me) de aardigste uit de discografie. En die vind ik ook niet echt overdreven spectaculair ofzo.

Je moet wel bedenken dat dit album uitkwam in een periode waarin het eerder bon ton was - althans in de hoek waar SM zich toe kon rekenen - om de donkere zijde van het leven te omarmen. NGD was opeens een heel ander geluid en een andere energie. Los van de discussie over tijdloosheid van muziek, daar kunnen we een hele topic mee vullen, is enige historische context wel gewenst

Kon ik in je aanvankelijke post nog wel enige chocola aantreffen - zo vind ik zelf idd van Glittering Prize de melodielijn erg gezocht - het feit dat jij hierboven twee imo twee totaal kwalitatief verschillende albums in één adem noemt, doet mij vrezen dat wij van verschillende bonbonnetjes houden

Empires and Dance is qua vernieuwing en geluid voor veel (synth)wave-bands altijd een soort toetststeen geweest, en OUAT is - al is de productie imho beter dan zijn voorganger - is voor mij een middelmatige, vrij laffe en rockistische plaat.

Deze NGD is bij mij tov eerder werk ook wat weggezakt - al heb ik dat nog niet cijfermatig geuit (en dat zou ik ook een beetje verraad aan mijn wave-verleden vinden); het album, het 'ideale huwelijk' van wave met rock heeft me altijd veel plezier gegegeven en juist de niet-standaard dingen zoals Colours Fly (heel fijne baslijn), Hunter (idem) en King Is White schenken me thans meer vreugde dan 'standaard' succes-tracks 1, 3, en 7.

Veel hangt af van je eigen oor en context. Ik durf wel te stellen dat SM voor heel wat geluidsvernieuwing heeft gezorgd, al was gaandeweg de rek er steeds meer uit

Ik ben het helemaal met je eens. De jaren 80 zijn me niet helemaal vreemd. Maar dat doet niets af aan hoe ik de albums ervaar.

@mjuman
Het spijt me. We houden (soms) van andere bonbonnetjes. Ja, ik erken dat Empires And Dances meer muzikaliteit in zich herbergt dan Once Upon A Time. Ik heb het gevoel dat daar nog wel wat groeipotentie voor mij inzit. De grandeur en de bombast van Once Upon A Time vind ik gewoon cool. Bij tijd en wijle. Ik krijg er een soort groots Live Aid gevoel van ofzo. Elitaire snobs zouden zoiets guilty pleasure noemen.

Het grappige is dat ik juist de albums tussen Empires en Once Upon hun beste periode vind. Empires vind ik dan de minste songmatig, Once lekker catchy, hoewel het me ook wel eens tegenstaat. Voor mij is het 81-82-83-84 .

NGD is een meer dan goede plaat, maar er zijn wat mij betreft ook wat minpuntjes te noemen, met als grootste de single PYAM. Op één of andere manier luister ik iets liever naar die andere 3 uit die periode.

Promised You A miracle is regelrechte oorterrorisme. Als ze mij pakken in Iran of Afghanistan en ze draaien dat nummer een nachtje non-stop, sla ik door en vertel ik alles. Echt.

Idd - spot on! Da's nou net datgene waar mijn allergie zit

Ik zit idd in een fase dat ik het werk vóór deze NGD aan het herwaarderen ben, omdat het me thans meer doet dan deze NGD en dat begint eigenlijk al hier Simple Minds - Real to Real Cacophony (1979) daar deed SM toen voor een deel al "boldly go where no band has gone before"

Promised You a Sauasage Roll zei een niet nader te noemen Zuiderbuurse artiest.

NGD was voor mij destijds de eerste kennismaking met Simple Minds en tot nu toe de beste cd die ze gemaakt hebben.
PYAM en GP vind ook ik de minste nummers, de rest is hemels mooi.
Ik ben later me gaan verdiepen in de cd's die hiervoor door SM waren uitgebracht en die hebben mij nooit echt kunnen bekoren totdat een aantal nummers verleden jaar in een moderner jasje op de cd Live 5x5 uitgebracht werden.

Duidelijk is dat NGD voor Simple Minds een nieuwe richting was kwa geluid.

Nog een klein steentje bijdragen.

In mijn recensie deelde ik destijds 4 sterren uit
omdat ik niet zo van die opgezwollen Simple Minds pathos hou.
En daar lijden een paar nummers op dit album hoorbaar aan.

Een paar maanden geleden heb ik de score toch opgeschroefd naar 5*
omdat het album toch een zeker 80s charisma bezit waar ik een zwak voor heb.

Met dubbele gevoelens dus.
Een Simple Minds fan zal ik wel nooit worden, denk ik.

edit: goed om te weten dat ik enkel hele sterren uitdeel.
Ik kan voorkeuren moeilijk uitdrukken in cijfertjes na de komma.

5 wil gewoon zeggen dat ik met volle overgave voor dit album ben gevallen.
Dat ik in deze context mijn vroegere reserves heb opgeborgen.

Normaal zou ik op dit punt tegenwerpen dat een 5* toch gereserveerd dient te worden voor die paar écht bijzondere albums... maar dat lukt me hier niet op een geloofwaardige manier.

Want ik heb hem zelf op 4,5* staan, wat, zelfs aannemende dat dat eigenlijk 4,25* is, nog steeds een zeer hoge score is... vooral voor een album dat op songniveau maar ten dele overtuigt. Ja, Someone Somewhere in Summertime en King Is White and in the Crowd zijn zeer fraai en Big Sleep is van een hemelse schoonheid. Daar staan minder sterke bijdragen als Colours Fly and Catherine Wheel en Hunter and the Hunted tegenover. Het titelnummer is in zijn eentonigheid ook niet de klassieker die er vaak van gemaakt wordt en Glittering Prize is helemaal een domper.

En toch heeft het album iets. Een geheel dat meer is dan de som der delen en dat effect op bovenmatig ongrijpbare wijze bereikt.

Speel je zelf een instrument? Ik vind juist de basloppjes in de twee nummers die jij noemt de songs een enorme stuwing geven. Je denk al snel: het is de combi keyboards - drums, maar hier is de bas essentieel.

Moet wel zeggen dat SM hiermee keyboards een prominente rol in large audience aimed rock (stadionrock zegt men ook wel) gegeven hebben.

For old time's sake laat ik deze nog even hoog staan.

Neen.

Heel wel mogelijk. Zal er volgende keer nog eens op letten, maar dat stuwende herken ik toch ook meer in het oudere werk van de heren.

Dit is wel echt het snijpunt tussen oude en nieuwe SM. Dat geeft misschien ook wat extra's (voor degenen die aan beide tijdperken in elk geval enige waarde hechten).

Wat dat bas-spel betreffende de door user Mjuman genoemde nummers word ik ook vrolijk van (om Rob Geus van de Smaakpolitie te 'imiteren' ). Het begin van bijvoorbeeld Hunter And The Hunted vind ik van een hemelse schoonheid, ook dankzij de toetsen (prachtige sfeer). Colours vind ik vooral door die bas toch interessant worden. King Is White lijkt geïnspireerd op de afsluiter van Sons, hoewel ik daar net even de voorkeur aan geef. Zoveel mensen, zoveel smaken.

Een scharnieralbum is het zeker.

Ik probeer mijn impressies te duiden: iets over blikken en de hemel.

De atmosfeer op NGD sluit nog deels aan bij het oudere werk.
Enigszins broeierig (denk bijvoorbeeld aan Theme for Big Cities),.lichtjes dreigend zelfs
(in tijden van doem richtte menige new wave band begin jaren 80 de blik strak naar de grond).
NGD behoudt wat ik zou durven noemen een stuwend (Mjuman) postpunk basgeluid.

Op NGD introduceert SM inderdaad hun bekende synthsound.
Latere hits als Alive and Kicking, The Belfast Child of Let There Be Love
hebben ook dat blinkende synthlijntje waar de Schotten een patent op hebben.
De blik wordt nu en dan op de hemel gericht, licht doorstreelt de mistige hooglanden.

De opvolger Sparkle in the Rain moet naar mijn smaak
door de knallende drumproductie van Steve Lillywhite inboeten aan sfeer.
En Once Upon a Time kiest definitief voor een hemelbestormende stadionsound.

Ik heb meer affiniteit met bands die naar de hemel staren
dan met bands die de hemel bestormen. Ziedaar mijn twijfel omtrent SM.

Met dit citaat moet ik onherroepelijk denken aan zijne balletschoenjes dragende witgeklede opzweperigheid a.k.a. Jim Kerr op Werchter - Don Maclean zou zeggen "the day the music died". Vanaf toen ging het downward.

Hemels zingen en naar schoenen staren zoals de Cocteau Twins mag dan weer wel

De basloopjes waar Mjuman naar refereert vormden de inspiratiebron van de bassist van het roemloze kwartet waar ik als zanger deel van uitmaakte begin jaren 80. Wij moesten dan een ander nummer maken van zijn basloopje, pfffffff. Ik heb nooit een poging ondernomen om ook maar enigszins in de buurt van Jim Kerr's zang te komen.

Interessante discussie over het "snijpunt" van dit album. Velen vinden opvolger Sparkle in the Rain waar het geluid vaan SM veranderde.
Op dit album vonden Kerr en co hun zelfverzekerdheid dat deze band de wereld kon veroveren.
Toen Promised You a Miracle in april 1982 op single verscheen, zei Kerr dit: "We get a chance to do Top Of The Pops soon, I think it's time for a dark horse again. There's Human league, Soft Cell, Haircut 100, we can be as bouncy and boyish as any of them but we've also got an undercurrent that we're proud of. There hasn't been a young band with an undercurrent since, er, well the Doors could be AOR, they had different sides. The Velvet Underground as well. Loads of other groups were influenced by different sides of those bands. You don't get that nowadays but I think we could be the ones, we could win through."

Ik denk dat Kerr Echo & The Bunnymen vergat toen hij die uitspraken deed.
Om maar eens een band te noemen die ik net wat hoger inschat dan Simple MInds.
En precies om de redenen die Kerr zelf aangeeft in het interview.

Maar dat NGD aan zijn beschrijving voldoet, lijdt verder geen twijfel.

Kende ook maar iemand die band dan? In 1982.

Wat ik wil zeggen, hij heeft het over bands met twee gezichten die verschillende kampen beïnvloed. Maar daarvoor moet er eerst überhaupt sprake van invloed zijn. En voor zover ik kan inschatten, was Echo & The Bunnymen dat destijds verre van. Dat baseer ik op verkoopcijfers, vandaar mijn vraag.

Ik had destijds nog nooit gehoord van E&TB, overigens ook nog net/niet van de SM (hangt erom); misschien hele oude users wel . Het zijn ook 2 verschillende bands qua muziek, hoewel ik liever de SM hoor.(van Echo heb ik alleen HUH, die ik ook niet heel erg goed vind, maar wel (behoorlijk) goed en wat mij betreft de beste, maar das een ander verhaal).

Als OW'er met een flink pensum aan live optredens van wave bands is het destijd nooit mijn kop binnengewaaid om Echo te vergelijken met SM. What's the use?

- Liverpool vs Glasgow?
- darkness vs artyfartyness?
- keyboards?
- Korova vs Virgin?

In het begin had SM wel degelijk een überarty image - gaandeweg werd SM steeds meer een band voor the squares - dat is Echo damals nooit geweest. Ja, voor vermomde squares van anno nu - die graag willen meeblaten.

(Een 'aside' over artyness: ook XTC en Depeche Mode hadden in zekere mate een arty image en typische voorbeelden van arty band zijn natuurlijk Magazine, Japan en Talking Heads).

Echo kwam in donkerder regionen dan SM en het debuut van Echo klinkt mijlen frisser dan het debuut van SM - en ik ben écht een SM-lover (zonder meesteres) van vroeg, t/m dit album. Daarna plezierde de band , imo, de rockisti veel te veel en ging Jimbo lijden aan dezelfde megalomanie als ene Paul Hewson uit Dublin.

Behalve dat McCulloch Bono nog wel eens van jetje heeft gegeven en zichzelf natuurlijk altijd de beste band heeft gevonden en U2 maar voor simplisten is er verder weinig te vergelijken inderdaad. Dat zijn ook maar wat quotes. Ik denk dat E & TB inderdaad niet zo'n invloedrijke band is geweest, meer een band die zelf allerlei invloeden soepel heeft geïncorporeerd tot een behoorlijk uniek geluid destijds. En hoewel ik E&TB een geweldige band vind, is er in dat oeuvre nergens de genialiteit van een NGD te bekennen, maar dat is dan ook een stevige uitzwaaier in het SM oeuvre en new wave in zijn geheel!

Duidelijk groeialbum dit. Half jaartje terug gedownload maar het bekende kwartje wilde in eerste instantie niet vallen. Toen zag ik hem daarna ergens in de graafbakken liggen voor een paar euro. Toch maar meegenomen en daar heb ik helemaal geen spijt van. De muziek gaat heel langzaam onder je huid zitten. Individuele nummers aanhalen heeft geen zin, je moet het album als geheel luisteren. Nee luisteren is niet het juiste woord, ondergaan.

Heerlijke trip dit

In mijn ogen een niet meer door de band overtroffen album. Voor mij een van de beste albums van de jaren 80. Klinkt nu toch enigzins gedateerd maar toch als tijdsbeeld nog steeds goed te pruimen. Band gezien in Torhout. Mooie herinneringen aan die tijd. Ook al regende het altijd op dat festival dat toen nog op twee dagen werd gehouden.

Ik zoek nu naar meer albums in deze stijl. Dus zelfde warme geluid en dansbaar tegelijk. Bij voorkeur jaren 80 ook. Wat zou ik kunnen proberen.. Iemand tips?

Moeilijk! Zelfs Simple Minds hebben geen albums gemaakt die in de buurt komen van New Gold Dream. Dit album staat sinds maart 1987 in mijn top 10 (sinds de dag dat ik het voor het eerst hoorde) en geloof me ik heb me suf gezocht naar 'vergelijkbare' muziek. Japan heeft me nooit echt kunnen bekoren, maar objectief gezien lijkt het wel enigszins op NGD.

*blik dromerig op horizon richt* Ik zou wel eens willen weten of er computer-algoritmes bestaan die, op basis van mijn huidige muziekcollectie, voldoende betrouwbaar kunnen voorspellen welke andere muziek ik mooi vind. Zoiets zou ook toepasbaar moeten zijn op individuele albums. Ik weet dat iTunes en Yahoo (etc) 'suggesties' doen, maar ik heb dan altijd de indruk dat die programmas zwaar gebiased zijn richting laffe, commerciele middle-of-the-road muziek die nu willens en wetens een 'hit' moet zijn.

Tja sommige Depeche Mode nummers misschien? Veel verder dan dat kom ik ook niet.

Denk niet dat je dat kunt voorspellen aan de hand van algoritmes haha.. en als er al zo iets bestaat moet je de uitkomsten met een korreltje zout nemen denk ik

The Hurting van Tears For Fears
It's My Life van Talk Talk
Music For The Masses van Depeche Mode

En als los nummer Our Darkness van Anne Clark.

Depeche Mode noem je zelf ook al.

Best wel equivalent:
The Unforgettable Fire van U2. Subtiel, warm, dromerig, en toch krachtig. Precies dat wat NGD ook zo'n topalbum maakt. Verschillen zijn er ook: NGD is electronisch waar The Unforgettable Fire meer soulvol (is dat een woord?) is.