Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

Ik vind het wel fijn om muziek zo te mogen luisteren als het mij uitkomt. Waarom zou ik bij aanschaf enorm geconcentreerd moeten luisteren als ik dat daarna ook niet doe? Ik heb gewoon mijn eigen manier van luisteren en van in de muziek verdwijnen - so what?

Hoe vaak luistert een mens naar muziek alleen? Je hebt toch ook muziek aan als je van bil gaat en dan moet je je ook concentreren (te laat: niet goed; te vroeg: nog veel fouter).

Als het een troost voor de Gabriel-supporters is: ik heb nu nogmaals de nieuwe Massive Attack opstaan en die kan me iets minder bekoren dan deze Gabriel - alles is continue & relatief (want afhankelijk van 'the heat of the moment'), cijfers zijn alleen discreet & absoluut (als je ze eenmaal geeft).

Daar gaat het niet om. Vraag is of je een plaat al goed kunt doorgronden als je hem eenmaal in een winkel hebt beluisterd, terwijl je je ondertussen laat afleiden door allerlei andere dingen. Mij is dat iig nog nooit gelukt. Maar ik twijfel niet aan jouw begaafdheden hoor.

Ik heb de tijd genomen te winkelen en meepéssaant (echt kruiks) het album te proeven. Qua geluid zit het goed in elkaar en de covers zijn verrassend, en goed gedaan; maar the 'sense of urgency' ontbrak, anders gezegd het H3-virus (Het Heilige Hebben) werd niet geactiveerd.

Meestal niet, maar in dit geval werd ik echt gegrepen door de muziek waardoor ik alle andere dingen om me heen vergat.

Wat die SOU betreft, deel ik je mening wel hoor. Er had iets meer afwisseling en durf in het album gemogen. Toch denk ik dat het H3-virus bij mij voldoende gaat toeslaan om dit album aan te schaffen. Mag toch niet ontbreken in de Gabriel-collectie.

Ik zeg: covers die niet meteen doen terugverlangen naar de originelen zijn goeie covers. Deze plaat staat er aardig vol mee - alleen bij Listening Wind heb ik het huiveringwekkende origineel van Talking Heads nog eens opgezet

Ik ben benieuwd wanneer ie op luisterpaal komt.

Vandaag gekocht. Zet m nu in mijn iTunes, zodat ik m morgen in de trein (eindelijk) kan gaan beluisteren.

Krijgen jullie de CD eenvoudig uit de kartonnen hoes? Hij zit er zo strak omheen dat ik bang ben de boel kapot te scheuren...

Zoals meestal met oude sterren is er al volop zin en onzin over dit album geschreven voordat het album uitgekomen is. Dat alles gelezen hebbende heb ik tóch de stap genomen deze cd te gaan kopen. Zonder hem tevoren beluisterd te hebben. Na hem nu meerdere keren beluisterd te hebben, kan ik zeggen dat dit projekt imo volledig geslaagd is (zeker als je in het bijbehorend boekje leest over het hoe en waarom en met wie, zoals Peter daar beschrijft). Dat niet iedereen "weg" van dit album is kan ik wel begrijpen. Het is nou niet bepaald een album dat je op je op je I-pod op de fiets of in de trein moet beluistereren. Het liefst draai ik 'm op de koptelefoon, laat op de avond terwijl allerlei zaken overpeins die het leven mooi, maar ook verdrietig kunnen maken. De sfeer,die dit album uitademt helpt je daar enorm bij. Het heeft in mijn ogen dan ook geen zin om "uitschieters" op deze cd te gaan benoemen. Dit album laat je een uur wegdromen door zijn prachtige muziek, geweldige arrangementen en de nog altijd zeer herkenbare stem van de meester zelf. Birdy en Passion vond en vindt ik nog steeds geweldige projekten, maar deze Scratch My Back vind ik persoonlijk de mooiste en meest indringende. Ook vind het van grote klasse dat dit "coveralbum" eigenlijk helemaal niet als zodanig klinkt. Het is is eigenlijk een kleine symphonie geworden. Als ik eerlijk moet zijn vind ik dat dit album niet in de categorie "popmuziek" moet liggen. Daar is hij simelweg te mooi en te klassiekerig voor. Bovendien zijn er ook geen gitaren en drums op te horen. (een verademing voor een keer!!!) Afsluitend. Zoals Chameleon Day al eerder zei. Het is een "love or hate it" cd. In mijn geval geld het eerst dus. En nog even aan Aquila: Ik kreeg 'm ook bijna niet uit de kartonnen verpakking, maar uiteindelijk is het me zonder te scheuren gelukt, maar heb dus vooral veel geduld.

Ik steun Ad brawers in deze geheel. Ik vind de plaat een unieke luisterervaring, het is zéér gelaagd, er is werk gemaakt van sfeervolle en karaktervolle covers; Soms ken ik het origineel niet eens, Flume (Bon Iver) bijvoorbeeld, en die song van Arcade Fire (een band die nooit de mijne zal zijn....) maar dat maakt niet uit, Gabriel laat zien de songs met respect te behandelen en er echt zijn eigen draai aan te geven, en ik vind dit een ideale laat-avondplaat. Voorlopig ****, maar wie weet nog meer na nog meerdere en NOG intensere luisterbeurten.
Zeker een geslaagd project!

Dat punt las ik ook in het boekje, daar is hierover nog niet veel gezegd. Alleen maar one liners over gebrek aan inspiratie. Gabriel geeft kort aan iets over zijn gevoel als 'componist' en zijn gevoel als 'uitvoerder/performer'.

Dat is nog eens aardig, een nieuwe cd voor € 3,99, kreeg zomaar weer eens kortingsbonnen van cdwow!

Ben erg benieuwd en weer volledig uitgegaan van jullie commentaren dus dat zal dan wel weer goedkomen.

Er staan inderdaad ook redelijk veel covers op van 'nieuwere' groepen. Dat houdt voor ons oudjes dan meestal gewoon een nieuwe luisterervaring in, eventueel zelfs met als vervolg het je gaan verdiepen in de muziek van de oorspronkelijke componisten.

Dat vind ik er dan weer het aardige aan.

Vandaag de CD gekocht en al een paar keer beluisterd (waaronder een keer op de mp3-speler op de trein). Het is inderdaad een heel speciale luisterervaring. Zo mogen er nog coveralbums verschijnen: covers zijn perfect als er "iets" mee gedaan wordt, en dat is hier zeker het geval. Schitterende CD!

En kijk eens....zo is er toch wel de nodige waardering voor dit album.

Meester Gabriel laat idd horen hoe je de kunst van het coveren dient te beoefenen, maar er had wel wat meer durf en afwisseling in gemogen.

4****

Ik snap alle ophef eerlijk gezegd niet zo. Ik heb het album vanavond drie maal beluisterd op mijn iPod en ik hoor toch voornamelijk redelijk vertrouwd Gabriel terrein. Op de meeste van zijn albums staan nummers waarvan dit album in zijn geheel in het verlengde ligt. Het enige dat anders is dat het (a) covers zijn en (b) het gehele album in die rustige stjil is, maar nummers als 'The Drop' van "Up", of 'Lead a Normal Life' of nog ouder 'Here Comes the Flood' verschillen echt niet zo veel van wat hier te horen is.

Misschien scheelt het dat ik de meeste originelen niet ken, maar als ik die wel ken pakt het verrassend goed uit 'Listing Wind' (toch een nummer van een Top 10 album van mij - hoewel ik het het minste nummer van die plaat vind), of zelfs veel aansprekender dan het origineel: 'The Boy in the Bubble'. Of zijn de uitvoeringen zeer bijzonder, zoals 'Street Spirit'. Alleen 'Heroes' vind ik minder geslaagd, omdat de dramatische opbouw van het origineel zo sterk is en hier mist, bovendien zingt Gabriel hier niet mooi. Op de rest van het album is dat prima in orde.

Begrafenismuziek werd het hier al genoemd, ik hoor het er niet in. Er zit shaamteloze romantiek tussen ; The Book of Love' dat goed te noemen is. Bij 'The Power of the Heart' springt het glazuur ook van mijn tanden, maar de tekst is mij hier té. Het origineel van reed ken ik volgens mij niet.

Met andere woorden een prima Gabriel plaat, zeker niet zijn minste. En zoals hij ook schrijft: "Scratch My Back"- "I'll Scratch Yours". Kunnen we vast speculeren over de uitvoeringen die de gecoverden van Gabriel gaan doen.

Een paar opties van mijn kant:
David Bowie - Intruder
Neil Young - Mother of Violence
Radiohead - Down the Dolce Vita
Paul Simon - Home Sweet Home
Talking Heads (joepie - nog eenmaal samen) - Red Rain
Randy Newman - Games Without Frontiers
Arcade Fire - Come to Me
Lou Reed - Big Time

Zou je denken? Ik denk eerder Byrne solo.

dat vrees ik ook

voor David Byrne opteer ik voor Moribund the Burgermeister

Dacht zelf eerder aan "The Barry Williams Show" of "Downside Up" (samen met Kate Pierson).

Wacht tot ik 'em via één van **CD**.com goedkoop vind.

Barry Williams is ook wel een goede keuze, maar iets minder avontuurlijk denk ik. Maar graag jullie aanvullingen.

Ik vind trouwens op dit album van de dingen die ik niet ken Mirrorball (van Elbow) het minst aansprekend en Flume (van Bon Iver) wel heel sterk.

Byrne is wel een ideale show-peer - en aan de andere kant zou ik heel benieuwd zijn wat Gabriel van Psychokiller (Qu'est-ce que c'est) zou maken of van I'm Writing 'Bout the Book I Read.

Ik vind het fantaseren over welk nummer Gabriel hád moeten coveren wel leuk (?). En ook welke songs de gecoverde artiesten een Peter Gabrielnummer eventueel zouden kunnen zingen, als..., maar het leidt wel af van dit meesterlijk projekt van de "meester" zelf. Daarbij voegft het niets toe over"dit album. Simpelweg bladvulling dus (en in mijn opinie dus ook gewoon "gelul" in de ruimte). Muziek is leuk om over te debaten, maar veel leuker om er naar te luisteren en er van te genieten. Zeker naar dit meesterwerk. Verhalen over "als dit en en als dat" horen ergens anders thuis. Voor mij part met vrienden onder elkaar in de kroeg ofzo.

Nou dan moeten we daar maar afspreken. Vanmorgen nogmaals beluisterd, vind ik het echt een heel sterk album. De vergelijking van de symfonie de je maakte met de opbouw van nummers en afwisseling kan ik me goed in vinden.

Waarom vind ik Scratch My Back een "meesterwerk"? Peter Gabriel heeft een eigen compilatie gemaakt van zijn favoriete nummers. Hij heeft daarbij zeker niet als eerste naar zijn favoriete melodieën geluisterd, maar veeleer meer naar de teksten. Daarbij heeft hij veel gedacht aan teksten, die hem inhoudelijk, als ouder wordend mens bezig houden. Dat kun je, als je echt op de teksten let, heel goed horen. Naasteliefde, schoonheid, hoop, liefde, maar ook eenzaamheid, je eigen sterfelijkheid en vergankelijkheid worden op een zeer emotionele manier bezongen. Zo emotioneel zelfs dat hij die boven de kwaliteit en mogelijkheden van zijn toch mooie diepe stem laat horen. Werkelijk elk nummer is zorgvuldig gekozen en ook de volgorde op het album. (vandaar dat ik het een mooie kleine symphonie noem). De muziek en de prachtige arrangementen maken dit album, gemaakt door de perfectionnist Gabriel en zijn medearrangeurs tot een prachtig document van muzikant met een boodschap. Jongeren zullen dit album misschien nog niet op zijn waarde schatten, dat het de gevoelens van een ouder wordende en op zijn leven terugkijkende artiest is. Iemand, voor wie deuren zich langzaam gaan sluiten, terwijl die voor jongeren zich nog juist aan het openen zijn. Ik kan me daarom best voorstellen dat het woordje "begrafenismuziek" al een keergevallen is. Maar dat is volledig ten onrechte. Het feit dat Peter Gabriel zijn talent, namelijk prachtige muziek maken en ons laat meedelen van deze fase in zijn leven, met de daarbij horende emoties, is alleen maar te prijzen. Wat dat betreft zijn wij, fans of liefhebbers van hem, erg bevoorrecht. En voor wie muziek anders beleven of toch slaapverwekkend vinden, kunnen altijd nog teruggrijpen naar Sledgehammer. Neen, dit album is met recht een meesterwerk, statement en een document.

Weer lekker kort door de bocht, maar goed in mijn beleving ben jij wellciht in de digitale wereld minder communicabel, dan wellicht in de kroeg?

Filosoferen/speculeren ("what if") is een volstrekt menselijk fenomeen en kan imo geen kwaad op een site die zo op interactie gericht is als deze -als we alleen maar hosanna-verhalen over meesterwerken hier zouden afsteken waren we gauw uitgeluld.

Hij blijft gewoon op mijn wishlist staan, maar ik vrees dat ik er niet het etiket meesterwerk op zal plakken - dat geldt wel voor sommige andere albums van Gabriel

Op digitaal (pc-gebied) ben ik idd misschien minder communicabel dan in de "gewone" wereld, zoals o.a. op mijn werk of in de kroeg, maar ik zie dat niet als handicap. Ik heb helemaal niks tegen filosoferen. Ook niet op internet. Maar sommige "discussies" benaderen het begrip "filosoferen" in de verste verte niet. Ik heb af en toe de indruk dat mensen elke dag moeten laten weten dat ze er nog zijn middels een opmerking. Misschien met de headphone op, halfluisterend naar muziek en tegelijkertijd lekker zitten "filosoferen"(?) op de pc. Ik heb dat ook een tijd gedaan op MuMe en dat vond ik leuk en akelig verslavend worden. Nu ik mijn audioinstelling per ongeluk kwijt ben (?) door mijn digitale onkunde, zit ik nu meer lekker in de kamer met de koptelefoon van muziek te genieten. Een verademing. Terug naar de manier (koptelefoon op liggend op de bank in de kamer) waarmee ik veel meer van muziek zit te genieten i.p.v. me te ergeren aan een hoop bespiegelingen van mede-users, waar ik bovendien niks mee kan. Ik meld me wel als ik iets zinnigs en inhoudelijks te zeggen heb.

Kijk eens naar het tijdstip van die posts - later op die avond, borrelpraat, weet u wel - en don't you try patronizing me on my way of listening to music and my taste! Ik word onderhand niet goed van al die buffels die met hand en tand (te vuur en te zwaard) hun favorieten (ik kan ze allemaal opnoemen, oa. U2, Coldplay) moeten verdedigen - "meesterwerk" roept men en zijn er tegenstanders, nou dan gaat het van hak, hak boem. Er zijn meer gefundeerde meningen dan de jouwe - get a life dude!

Nogmaals voor alle duidelijkheid: dit album klinkt goed, de keuzes zijn interessant, het is mooi geproduceerd, maar het pakt me (nog) niet echt. Ik zal het heus wel kopen, maar het heeft geen hoge prioriteit en dus wacht ik tot ik het vind (waar dan ook) tegen een aanvaardbare prijs

Wat berichten verwijderd.

wat dit album voornamelijk mist is pit. dat het covers zijn is helaas al te goed te merken. waar peter gabriel vroegere ballads met persoonlijke teksten en een prachtige vocale prestatie uit deed blinken doet deze cd me helemaal niks. als je dan ook nog eens here comes the flood als toetsteen gebruikt dan voel je pas hoe leeg en futloos deze nummers eigenlijk zijn. waar zijn de wereldinvloeden gebleven. waar is het emotionele van up. en voornamelijk waar is het expiriment gebleven. Nee mensen ik denk(maar hoopt het niet) dat de koek bij gabriel op is. Gabriel, het is mooi geweest. geniet van uw pensioen. u heeft het verdient.

oei, dat is wel een hele forse afstraffing, 1,5*

Dat er geen wereldinvloeden in zitten vind ik wel te waarderen. En ik geef toe, een tweede Up is niet snel te maken.

Maar betekent 'mist pit' dat het geheel ontbreekt aan stevige rock, die op Up nog wel is te vinden?

eerst dacht ik aan 0,5* .met 1,5* ben ik nog zeer genadig vind ik zelf.

wereldinvloeden hoeven er niet per se in te zitten maar het is wel een van de redenen waarom ik pakweg een peter gabriel 4 zo waardeer. het zou leuk zijn als hij daar iets mee gedaan zou hebben.

met het missen van pit bedoel ik eerder dat het soms wel liftmuzak lijkt. Ballads vind ik soms erg mooi(de boog kan niet altijd gespannen staan) maar dan wel ballads met inhoud. de grafstemming van elk nummer staat me tegen. ik zit telkens te wachten op een opleving waar dan ook. bah wat is dit toch een saai album geworden.