Eagles - Hotel California (1976)

Ga maar eens rondsnuffelen bij bands als Poco,Byrds en Crosby Stills en Nash.

Eerstgenoemde ken ik niet, maar de andere 2 bands hebben toch wel een andere sound. CS&N zijn meer folkachtig ipv Country. Zelfde geldt in iets mindere mate voor The Byrds, maar die zijn dan wat meer rock dan Eagles. Zeker als je kijkt naar de eerste 4 platen.

Verschillen tussen bands zijn er natuurlijk altijd en mijn uitspraak was wat sterk geformuleerd. Maar the Eagles hebben toch erg veel gehaald van oudere countryrockbands. Met name de link tussen Poco en Eagles is overduidelijk.

Eagles hebben de sound van Poco gejat (Randy Meisner is ook van Poco afkomstig). Bij The Byrds moet je wel naar hun periode met Gram Parsons en de periode na zijn vertrek kijken (met Gene Parsons en Clarence White). Verder bijv. Nashville West, International Submarine Band, Michael Nesmith, Swampwater, en allerlei off-spins en solocarrières van Byrds.

De Eagles hebben niets bijgedragen aan de ontwikkeling van country-rock. Ze zijn snel op deze ontwikkeling ingesprongen en hebben er een commerciele draai aangegeven, wat bleek te werken.

Tuurlijk zijn The Eagles zeker niet de meest oorspronkelijke Countryrock band . Je kunt wel stellen dat ze de zaken goed hebben aangepakt . En je kunt zeggen van Frey en Henley wat je wilt , liedjes schrijven kunnen ze gewoon, en hadden ze een sterk inzicht in wat in een bepaalde periode aansloeg .
Commercieel slim , maar ik vind het te makkelijk om dat alleen aan te voeren . In het genre van de meer rootsy Countryrock vind ik Desperado een topper .
Hotel California is een ander verhaal . Gelikt en radiovriendelijk als de pest . Maar als je dan weer The Last resort hoort , is vakmansschap het eerste wat in mijn opkomt .

Ik zal het even kort samenvatten: Poco, Byrds, Buffalo Springfield, Eagles, Crosby, Stills Nash (Young) schreven maar om 1 reden liedjes: Zo veel mogelijk plaatjes verkopen en zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld verdienen. Allemaal. Alleen The Eagles waren daar het beste in, omdat zij Henley en Frey hadden en de anderen niet.

Duidelijk verhaal . Henley en Frey waren wellicht geraffineerder en op de juiste tijd en plaats aanwezig . Sloegen elkaar bijna regelmatig de hersens in , waren zwaar aan de dope , maar de doelstelling is bereikt .

Young kun je wel weglaten uit dat rijtje. Hij zal daar niet blij mee zijn dat je dit zegt.

Verder geheel akkoord, maar bij de Eagles ligt naar mijn gevoel de drang naar commercieel succes hoger dan de drang naar artistieke voldoening. Dat was bij die andere bands meer in evenwicht (al zijn Poco en CSN later concessies gaan doen).

Bedoel je dat Young meer succes heeft of dat hij ontkent het voor het geld te doen? Dat eerste zal best, hij produceert 3 keer per maand een nieuw album. Als je bedoelt dat hij het niet voor het geld doet, dan geloof ik best dat hij dat gezegd heeft, maar is hij wat mij betreft zijn geloofwaardigheid in een keer kwijt. Niemand die tot in lengte van jaren optreedt om zijn verhaal te laten horen. Geld, beste jongen, geld, allemaal. En daar is helemaal niks mis mee, maar ontken het s.v.p. niet als artiest zijnde, want je staat echt voor lul. "You walk away, and they're talking behind you" ...... snap u.

Volgens mij wel (één van) de eersten die zoveel diversiteit in hun countryrockalbums stopten. Met als hoogtepunt, vind ik, Desperado. Alle nummers zo mooi als één geheel, maar toch ook weer zo divers en uiteenlopend.

En zeker de eerste die het echt groot hebben gemaakt.

@ Hendrik68:

Young was commercieel véél minder succesvol dan CSN en Eagles. Als je je een beetje verdiept in Young wordt wel duidelijk dat hij altijd zijn eigen pad volgt. Het is dan ook niet vreemd dat veel van zijn albums niet eens goud zijn gegaan.

Natuurlijk heeft hij goed verdient, maar hij gaat niet wanhopig op zoek naar de hit en doet in eerste instantie wat hij zelf wil (vandaar de rammelende producties, of een album vol noise als Arc, of de robotvocoder op Trans).

Brengt me bij de quote die Harm1985 al meerdere malen opmerkte:

''Neil's world recalled "fourteen junkies who were too weak to work" and how "they shot four men in a cocaine deal". He had become so successful with his new songwriting formula and the personna that accompanied it, that it caused concern amongst Glen Frey, during the tour for 'Tonights The Night', attempted to lecture Neil on how he was "destroying his career" and "man, why can't you just play Heart of Gold .. thats what they came to hear". Well, the Eagles stuck to their safe formula and the result is the mundane band that they are. And Neil, for that matter, recovered nicely from his shortcut through the ditch to super-stardom status without even intending to, resulting in the most interesting and glorious recordings of his career.''

Neil Young News: Uncut Magazine's Great Lost Album: Time Fades Away - neilyoungnews.thrasherswheat.org

Die eerste zin is onzin. Dan zou ik toch eens naar bands als The Flying Burrito Brothers en Dillard & Clark luisteren.

Dat ze degenen zijn die countryrock voor het eerst écht commercieel aantrekkelijk hebben gemaakt is waar (misschien dat Harvest hierbij ook deels genoemd kan worden), maar of dat nou iets is om trots op te zijn...

Ik merk een beetje uit jou reacties Stijn dat The Eagles duidelijk niet jou ding is . Het is ook een band met een ander verloop . Niet echt het schoenmaker blijf bij je leest verhaal .
Is ook niet echt nodig als je als band zijnde ook andere zijsporen wilt verkennen en het talent bezit om ook commercieel iets aan de man te brengen .
Ik ben ook meer een liefhebber van de veel meer countrygerichte eerste 2 albums met een Bernie Leadon nog in de gelederen . Een man met een uitstekende reputatie en de meest veelzijdige instrumentalist in de groep .
The Eagles boorde in de loop der tijd een brede doelgroep aan en ik begrijp enigzins dat een album als Hotel California aansloeg . Het heeft een ''feel'' die erg gemaakt is voor de grote markt . Frey laat de country rock 1x langskomen in New Kid In Town , maar voor de rest zijn het pop/rock / soul / achtige songs , die nog wel de typerende Eagles sound bezitten , maar duidelijk voor een groter publiek is gemaakt . You Love It , Or Hate It .
Mijn favoriet is het zeker niet , maar vind het wel een clever gemaakt album .

Ik vind de vroege Eagles best goed hoor. Die albums heb ik ook allemaal 3,5* toegekend. Ik houd echter meer van meer oprechte country(-rock), en ik vind het een beetje kortzichtig als mensen de Eagles allerlei credits toeschuiven die ze totaal niet verdient hebben. Zeker als dan blijkt dat ze zelfs nog nooit van Poco gehoord hebben. Oordeel dan niet voordat je je er wat beter in verdiept hebt denk ik dan.

Bernie Leadon heb ik trouwens ook aanzienlijk hoger zitten dan de rest uit de band.

Leadon is de echte muzikant , als componist droeg hij niet bijzonder veel aan bij The Eagles .
Henley en Frey zijn beide geen virtuozen , maar wel weer goede liedjesschrijvers .
En met name Henly vind ik een uitstekend vocalist .

Leadon verliet de band mede omdat hij de mainstream richting niet echt zag zitten .

The Eagles waren zeker niet de pioniers van de countryrock maar ze waren inderdaad de meest succesvolle exponent ervan. Dit vooral dankzij Don Henley die een meester was in het schrijven van popsongs die zowel artistiek als commercieel verantwoord waren en hij was tevens een uitstekend vocalist.
De eerste Eagles-albums waren groepsalbums, Hotel California zie ik meer als een project van Don Henley die het laken steeds meer naar zich toetrok tot ergernis van de andere Eagles-leden. Maar zonder Henley hadden the Eagles nooit die superstatus bereikt. Zowat te vergelijken met de rol van Roger Waters in Pink Floyd.

Ik wil Frey niet tekort doen , want hij schreef in het begin meer dan Henley . Maar waar Frey op een bepaald moment een schrijnend gebrek aan inspiratie kreeg , denderde Henley door en kwam hij steeds vaker met de betere songs . Ik vind hier vooral The Last Resort een typisch Henley juweeltje . Ook tekstueel een pareltje trouwens ." Waarom vernietigen wij alles , wat we ooit hebben opgebouwd "?

Ook op Long Road Out Of Eden is vooral diezelfde Henley die maakt dat het album een ruime voldoende scoort . Frey is dan vooral een componist geworden die het nogal zoekt in de bekende cliche's van de liefde .

Achterhaald, technisch perfect, saai, te gladjes. Allemaal typeringen die misschien terecht zijn en 35 jaar na de release in retroperspectief wel heel gemakkelijk kunnen worden gegeven. Zeker voor deze maar voor nog veel meer platen uit de 70-er jaren etc. geldt de vraag of je hem beoordeelt in zijn huidige tijd of in de tijd dat de plaat werd uitgebracht.

Destijds was deze plaat een sensatie en inmiddels hebben we de plaat alweer geruime tijd in huis. Voor sommigen gaat ie vervelen, voor anderen gaat ie nooit vervelen. De nieuwere muziekgeneratie beoordeelt de plaat gewoon in de huidige tijd tegen een geheel ander tijdsbeeld. Allemaal logisch die typeringen, soms te gemakkelijk, soms geheel terecht.

Voor mij is de plaat blijven staan als een huis zeker als ik nu na al die jaren de destijds verborgen gebleven verhalen lees over de totstandkoming ervan via artikelen, interviews en het boek van Don Felder. Technisch perfect zoals de heren Frey en Henley het voor ogen hadden en dat is ie nog steeds. Gladjes? Misschien. Saai? Zeker niet voor mij en ook niet achterhaald. Een plaat die de gang naar de CD speler nog regelmatig vindt.

Er is een enorm verschil tussen iets groot maken en iets commercieel maken. Iets commercieels moet eerst groot gemaakt worden, maar iets groots hoeft niet per se commercieel te zijn.

Wel de naam eens horen vallen, verder nooit in verdiept. Ik heb overigens ook niks voor niks één van de eersten gezegd.

Het feit dat ze één van de grootste klassiekers in de muziekwereld hebben gemaakt en een band zijn geworden die zowel door het grote publiek als door de critici omarmd worden, lijkt me zeker iets om trots op te zijn, ja.

Voor wat betreft de Eagles hebben ze het groot én commercieel aantrekkelijk gemaakt. Het is maar over welke termen je allemaal wilt muggenziften..

Het ging verder niet om het wel of niet maken van een klassieker. Dat staat geheel buiten deze discussie.

Het maken van deze klassieker was het gevolg van de vraag in deze "commerciële" markt. Zonder deze markt zou Hotel California nooit zo groot geworden zijn als het nu is. Dat in het achterhoofd houdende lijkt het me zeker wel van toepassing op de vraag of je trots kan zijn op het uitbreiden van een genre.

Waarom zou het niet kunnen ze dat het genre groot hebben gemaakt (doordat veel mensen hun muziek enorm goed vinden) en dat als bijeffect een commercieel interessante markt is ontstaan?

Ik denk het niet. Flying Burrito Brothers, Dillard & Clark en Poco verkochten allemaal ronduit slecht. De Eagles hebben er een mainstream sausje aan gegeven en zagen daarmee zelf een gat in de markt. Deze strategie bleek te werken, maar ik vind dat niet iets om artistiek gezien trots op te zijn.

Dat ze het genre groot hebben gemaakt en daardoor een markt is ontstaan is juist wat ik ook zeg.

Volgens jou is het een doel. Ik vind dat iets te kort door de bocht en ik denk ook dat het best een bijeffect geweest kan zijn.

Dat ze (of sommige bandleden) op geld uitwaren, spreek ik ook niet tegen, maar volgens mij is dat pas een rol gaan spelen na hun eerste albums. Zo rond Hotel California kwam het echte geld pas.

The Eagles waren aanvankelijk ook weinig succesvol, pas met One of These Nights braken ze definitief door omdat country(rock) in 1975 echt in werd en met Hotel California werden ze een megaband, zij het tijdelijk.
Dé formule om een succesalbum uit te brengen bestaat gewoon niet. Zeggen dat het zo goed verkocht omdat het mainstream is slaat nergens op want er zijn veel albums die nog veel 'mainstreamer' zijn dan Hotel California maar minder succesvol zijn.

Ik bespeur dan ook wel een aanzienlijk verschil in het geluid van de eerste drie platen t.o.v. One of These Nights, Hotel California en The Long Run.

Over het eerste punt verschillen we verder van mening.

Een plaat als On The Border gaat al veel meer een mainstramere kant op . The Eagles hadden snel door dat hits een belangrijk middel was om te scoren , zodoende begonnen ook hun albums beter te verkopen . Het is niet helemaal voor niets dat hun eerste greatest hits album onwijs heeft verkocht ( 1 van de best verkochte albums ooit .)
Met de hits in de pocket en een steeds geraffineerdere sound plus uitverkochte concerten , kon het succes niet meer op .
Maar toch denk ik dat het te snel ging voor de band . De onderlinge verhoudingen werden erg slecht , tussen het touren door moest er door gewerkt worden aan HC en dat werd uiteindelijk een heel zware bevalling .
2 jaar later waren de heren uitgewoond .

Je kan niet zeggen dat Eagles in de loop der jaren een drastische koerswijziging hebben gemaakt. Hun zang en gitaarsound zijn herkenbaar en nauwelijks veranderd en countryrock was steeds het hoofdmoot, al vermengden ze dat hoe langer hoe meer met andere genres (op The Long Run zelfs met disco wat niet gelukkig uitpakte) en werden de songs inderdaad toegankelijker. Maar dat had ook meer te maken omdat country(rock) in 1975 echt populair werd en the Eagles in de juiste plooi vielen, ook Linda Ronstadt en Dolly Parton bv. werden megasterren dat jaar.

Wat bikkel2 zegt, een hit is vaak nodig om definitief door te breken (in het geval van the Eagles met One of These Nights). En met de doorbraak van de punk & new wave waren the Eagles niet meer 'hot'. The Eagles werden tenslotte het slachtoffer van hun (plotse en grote) succes.

HC was, ironisch genoeg, het begin van het einde. Volgens mij was het ook met name Henley die na deze plaat een enorme egoboost kreeg. Ik geloof ook dat er (nog steeds?) een boel gezeik is over het geld. Ten minste, dat heeft mijn moeder een paar jaar geleden gezegd.

Dat is inderdaad zo, Hotel California was grotendeels een Don Henley-project en hij claimde dan ook het leeuwendeel van dat succes plus het feit dat hij binnen the Eagles steeds meer dominanter werd wat door de andere Eagles-leden niet in dank werd afgenomen.

Zelfs Frey werd Henley spuugzat , maar diezelfde Frey was ook ver heen (Coke) en dat had uitwerking op zijn componeren . Zijn bijdrage op HC is erg beperkt geworden .
Henley bleek tussen alle chaos wel met belangrijke en knappe vondsten te komen . Het is ook niet gek dat hij na The Eagles het meest succesvol was .
Wel met Luc eens dat de groep in 1975 met de neus in de boter viel vanwege de teoenemende populariteit van de country-rock . Al is de titelsong van One Of These Nights juist weer een poging naar een Bee Gees achtig geluid . Niet toevallig kwamen die ook weer opzetten met een disco gerelateerde sound , met het bekende succes .